S. 3 jaar en 11 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 11 maanden

S. en D. zijn wezen logeren. Toen we S. kwamen ophalen van het logeren, was haar stem bijna helemaal verdwenen en hoestte ze verschrikkelijk. De moed zonk ons direct in de schoenen. Want natuurlijk steekt ze ons aan, natuurlijk kan ze dan niet naar de crèche, alles valt op zo’n moment in duigen. Maar gelukkig is S. maandag echt een voorbeeldig kind geweest om bij te kunnen thuiswerken. Ze is echt helemaal verzot op luisterboeken en hoorspelen, dus die heeft ze zo ongeveer de hele dag geluisterd. Op een gegeven moment ben ik wel nog even met haar naar buiten gegaan, want het lijkt me dat er maar een beperkt aantal verhalen in je hoofd past op een dag.

S.: ‘En als ik beloof niet te hoesten, kan oma dan wel komen?’

‘Ik ga in mijn geheime hut zitten!’ zegt S.. N. zet weer eens een luisterboek voor haar op.
‘Moet jij iets hebben om aan te frunniken?’ vraag ik.
‘Nee!’
‘Want ik wil niet dat je de plant kapotmaakt,’ zegt N..
‘O, dan wel!’ zegt S..

S. is voor het eerst naar de basisschool geweest. Een vrijdagochtend, om te wennen. Enorm spannend vond ze het. Het leek ons leuk om een foto van haar te maken, dat ze met haar nieuwe rugtas voor het eerst gaat wennen, maar dat wilde ze eigenlijk niet en het eindresultaat is een foto met een nogal sip hoofd. Terwijl ze er verder op zich wel zin in had. Ik mocht gelukkig even mee de school in, en direct bij de kapstok wees juf E. twee kleuters aan die ons even mochten rondleiden. Dus zij liepen door de lokalen en wezen van alles aan en S. keek ondertussen naar heel andere dingen, zo gaat een rondleiding van kleuters aan kleuters. Maar ze lieten ook de wc’s zien aan S., dat was natuurlijk wel heel nuttig. En het tafeltje met haar naam erop. Een van de kleuters ging naast haar zitten en toen gingen ze kleien en liet ik haar met een gerust hart achter. ‘Gaat goed hè’, zei de juf. ‘Ja’, zei ik. Ik had het eigenlijk niet anders verwacht, en ik voelde me blij en trots.
Toen we haar gingen ophalen kwam ze moe maar tegelijkertijd redelijk opgetogen terug. Ze vertelde van alles over wat ze gedaan hadden: ze had gekleid, in de kring gezeten en durven zeggen dat het vrijdag was, in de huishoek (nu: kabouterhoek, maar er was nog wel gewoon een keukentje) gespeeld, haar mandarijn gegeten, buiten gespeeld op een skelter (of iets anders met trappers), met een weegschaal gewerkt, iets met een scherm en liedjes gedaan en een kringspel gespeeld over trekvogels die naar het zuiden gingen. En dat is één ochtend hè! In een moordend tempo moeten ze al die activiteiten hebben afgewerkt, want ik had in de tussentijd eigenlijk alleen gestofzuigd en een kop thee gedronken. Typisch. Al met al was ze wel enthousiast en wilde ze graag volgende week ook weer naar school, dus dat is mooi. Later vertelde ze wel nog dat twee meisjes pissen in plaats van plassen zeiden en kreeg ik het toch ineens ontzettend moeilijk. Mijn kleine meisje dat ineens te midden van kleuters is die gefascineerd zijn door vieze woorden, pfff… Daar moet ík echt nog aan wennen hoor.

Op maandag heeft S. afscheid van de crèche. Ze trakteert op abrikoosjes die we als Nijntje hebben vermomd, en we halen haar extra vroeg op. Het voelt echt ontzettend raar en echt ineens. Als we haar ophalen, gaan alle kindjes voor het raam staan en zingen ze een hartverscheurend lied over ‘wat jammer dat je weggaat, dat je ons nu verlaat’. S. wordt er helemaal verlegen van, ze moet bijna huilen en kruipt achter me weg. D. daarentegen vindt het enig en zwaait opgetogen terug.

D. 1 jaar en 8 maanden

      Geen reacties op D. 1 jaar en 8 maanden

D. kan al zo leuk rollenspellen doen. Ze maakt pap voor Jojo (haar knuffel) en geeft die aan hem (met een schroevendraaier), ze verschoont Arie (haar pop) continu, ze poetst de tanden van Pop (de pop van S.)… En bij mijn moeder heeft ze heel leuk gespeeld met het Fisherprice-huis, ze liet de poppetjes in de speeltuin spelen, gebaarde wat ze aan het doen waren en riep: ‘Af!’ toen ze klaar waren met spelen. Zo schattig!

D. als ze (via videobellen) voor het eerst haar neefje ziet: ‘Baby!’ Kijk, dat snapt ze dan toch mooi.

D. heeft voor het eerst een zin uitgesproken! We waren op kraambezoek bij mijn zusje. D. vond het eerst allemaal heel spannend, maar op het laatst rende ze ineens naar mijn zusje en de baby toe en begon hen te knuffelen. Mijn zusje werd er een beetje door overdonderd, die is het natuurlijk niet gewend dat kleine kinderen op een pasgeboren baby duiken en nog heel voorzichtig en zo, en dan ook nog het hele corona-aspect, maar goed, juist daarom kon ik D. ook niet wegtrekken. Maar de baby werd er gelukkig niet wakker van, en het zag er ook wel heel schattig uit. We vertrokken en zetten de kinderen in de auto, en toen zei D.: ‘Baby ief!’ Wat een prachtige eerste zin hè?

We zijn op vakantie geweest, en D. heeft in één week tijd ineens hartstikke veel nieuwe woorden geleerd! Ineens gebruikt ze ook werkwoorden. ‘Pizza’ betekent poetsen, het duurde even voor we daar achter waren…

We waren bij de minidisco. S. doet fanatiek mee, en D. durft soms bij S. te staan en ook wat te dansen. Één kind loopt langzaam achteruit, in de veronderstelling daarmee bij haar ouders uit te komen. Als D. ziet dat het meisje bij mij staat, stormt ze naar ons toe: ‘Mij! Mij! Mij!’
Het is nog steeds heel erg met de eenkennigheid, dus dit is nogal een opsteker voor me.

S. 3 jaar en 10 maanden/ 3 jaar en 11 maanden

S. kan fietsen! In de zomer hebben we van Marktplaats een heel goedkoop basic net te klein fietsje gekocht, en daar zijn we heel af en toe mee gaan oefenen. Het ging al direct best aardig, vond ik. Dat komt denk ik omdat S. zo goed is met haar step, daardoor is haar evenwicht al vrij goed in orde en moest ze vooral de trapbeweging oefenen. Want dit is direct een fiets zonder zijwieltjes, we dachten, we proberen het gewoon. Geen haast verder, maar fietsen komt altijd voor in die vragenlijsten van het consultatiebureau, dus laten we eens kijken hoe het gaat. En nu zagen we laatst een buurjongetje oefenen op de fiets, en toen wilde S. ook wel weer eens, dus ik leg mijn hand op haar rug en een hand aan haar stuur en ze stapt op en fietst zo weg! Ik denk dat ze het trappen nog weer verder geleerd had op de crèche op die kleine driewielerfietsjes daar, anders heb ik er geen verklaring voor. Megatrots ben ik op haar. En ook wel op onszelf, ik ben er zeker van dat dit zo goed gaat omdat we er totaal geen druk op gelegd hebben. We hebben gewoon geoefend omdat dat leuk was, niet omdat er iets moest, en S. vond het wel spannend maar in eerste instantie ook vooral supergrappig als ze weer eens de berm in reed, dus ze heeft er echt een positieve associatie bij. Nu zijn we aan het oefenen met bochtjes rijden, leren remmen en leren opstappen staat ook nog op het programma, maar we zien het wel. De fiets is zo klein dat ze goed met haar voeten op de grond kan, waardoor ze makkelijk zelf kan stoppen zonder te vallen, dat kan ik echt iedereen aanraden.

Meestal duurt het úren voor we S. gereed hebben om naar bed te gaan. Ze zit maar te teuten en te springen op haar matras en pop in bed te leggen en weet ik het. Maar omdat ze me die dag heeft toevertrouwd dat ze vaak doet alsof ze iemand anders is als ze ’s avonds in bed ligt, iemand die nog niet hoeft te slapen, zeg ik: ‘Anders ben ik jou en jij mij, goed?’ En S. vindt dat een fantastisch spel. Ze zegt steeds wat ik moet doen, en ik doe dat natuurlijk allemaal direct, en ondertussen zorg ik ervoor dat zij het óók doet. Dus ik doe alsof ik mijn tanden poets, zeg dan: ‘Mama’s beurt’ en poets vervolgens haar tanden. Het is een ingewikkeld spel, maar het gaat echt supersmooth, en in recordtempo is S. klaar om naar bed te gaan. N. en D. zijn pas net klaar met D. omkleden, en N. wil S. zelfs haar tandenborstel geven, maar dat hoeft dus helemaal niet meer, alles is al klaar!
De volgende ochtend zegt S.: ‘Want ik ben jou en jij bent mij hè?’
Ik zeg: ‘Nee, dat was alleen gisteravond toch?’
Zij: ‘Neeeee, dat is voor altijd!’
O jee.

D. 1 jaar en 7 maanden

      3 Reacties op D. 1 jaar en 7 maanden

D.: Papa, papa!
S.: Je hebt helemaal geen papa!

Zo subtiel… Nou ja, je kan niet vroeg genoeg beginnen met uitleg geven over je gezinssituatie, toch?

D.’s nieuwe favoriete spel is dat ze om een been heen draait. Maakt niet uit of je de vaatwasser aan het uitruimen bent of aan het koken bent, ze klemt zich gewoon vast aan je been en begint eromheen te cirkelen.

Bij het uitzoeken van mijn oude schoolspullen kwam ik een of andere tennis-medaille tegen. Kan me niet meer herinneren dat ik die ooit gewonnen heb, iedereen zal er wel eentje gekregen hebben of hij is niet eens van mij, maar S. vond ‘m interessant en wilde ‘m om haar nek. Nou ja, prima. D. vond ‘m ook mooi, en wilde hem zelfs om naar de speeltuin. Een paar dagen later zag ik haar met de medaille om haar nek naar de tuindeur lopen en de medaille richting het slot van de deur steken. ‘Wat doet ze nou?’ vroeg ik.
‘O’, zei N. ‘Ze doet alsof dat haar keycord is.’
En inderdaad, D. probeerde overduidelijk met de medaille het slot van de deur te openen. En als we naar de speeltuin gaan, dan pakt ze voortaan bijna routinematig haar keycord en hangt ‘m haar nek. Precies zoals haar mama dat ook altijd doet.

D. is ineens totaal eenkennig geworden. Misschien komt het omdat zowel N. als ik allebei erg druk zijn met werk? Vooral N. eigenlijk, die werkt momenteel de weekeindes en avonden door. Er hangt dus wat stress in de lucht en ik zorg meer dan anders voor D. Maar ze wil gewoon écht niet dat ik haar luier verschoon. Ik probeer kalm te blijven, ik probeer niet te schreeuwen of driftig te worden, en dat lukt eigenlijk allemaal best goed, maar ze luistert gewoon niet. Ze laat zich niet pakken, dus ik kom eigenlijk niet veel verder dan vermoeid: ‘D., kom hier, we gaan de luier doen, wil je anders dit vasthouden?’ zeggen. Terwijl ze bij N. zich gewoon op de commode laat tillen. Gisteren ging ze ook helemaal door het lint toen ik haar wilde voorlezen. N. moest haar voorlezen, en ik moest maar gauw de kamer uit gaan. Hopelijk gaat het snel weer beter, als N. wat deadlines gehaald heeft, want ik vind het helemaal niet leuk als D. mij zo resoluut afwijst. Het maakt me erg onzeker en verdrietig, ook al weet ik dat ze het waarschijnlijk niet persoonlijk meent en dat het gegeven dat ik geen held ben in aan- en uitkleden en luier verschonen en dergelijke niet meteen betekent dat ik de slechtste moeder ever ben.

S. 3 jaar en 9 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 9 maanden

Echt ongelooflijk, maar nu is S. van de bank afgevallen. Zo tok tegen de tafel aan. Nu zit er een hele nare plek op haar hoofd, soort blauwepleksnee op een enorm ei. Gelukkig hebben we de icepack zodat we het direct konden koelen.

En we zijn weer naar de Efteling geweest! We hadden het pas de vrijdag ervoor verteld, toen ze terugkwam van het consultatiebureau. Ik ben dan altijd zenuwachtig, omdat ik niet zeker weet of het leuk gaat worden. Misschien zijn de kaartjes toch niet goed, is er zo veel file dat we niet in ons tijdsvak aankomen, gaan de kinderen alleen maar zeuren of worden ze ziek, is het zo druk dat je totaal geen afstand kan houden… Maar eigenlijk is alles goed gegaan. Ja, het was wel druk en je kon niet altijd afstand houden, maar we hebben ons best gedaan en waren daar ook wel enigszins op voorbereid. Dus we hadden zelf ook desinfecterend spul mee, wasten goed onze handen en stonden in de wachtrij bij de witte strepen. Wat kan je nog meer doen hè? S. vond de draaimolens het leukste. Ze had zich ook verheugd op ‘de draaimolen met de fietsjes en de autootjes’, het was al het einde van de middag toen we door hadden dat ze daarmee de draaimolen van het dorpsfeest bedoelde… Maar in de Efteling zijn ook allerlei draaimolens: de carrousel, de draaimolen op het plein, de Polka Marina (meer een achtbaan eigenlijk bijna, S. is er twee keer in geweest), de Zes Zwanen. Dat was nog wat, S. was daar met mij in gegaan en toen bleek je een breiende mevrouw te kunnen zien, dus zei ik dat ze ook nog met N. kon gaan. N. is immers onze handwerkfanaat, dat weet S. ook wel. Maar precies na ons was er een technische storing. Hard huilend kwam ze terug, dat was sneu. Maar eigenlijk was ze een bofferd omdat wij er nog nét wel in hadden gekund. Verder zijn we nog onder andere twee keer in Carnaval Festival geweest, hebben we wat door het Sprookjesbos gelopen en is N. met haar in de traptreintjes geweest. Van alles gedaan dus, en toch het idee dat je heel veel gemist hebt. Dat wordt volgend jaar nog een keer gaan…
S. heeft trouwens weer alles gelopen zonder daarover te morren, heel knap. Voor ons voelt dat normaal, toen ze anderhalf was heeft ze ook al bijna alles zelf gelopen. Nou, D. heeft bijna de hele dag in de wagen gezeten, en ik heb kinderen van vier of vijf gezien die in een buggy of wagentje gepropt waren en rondgereden werden. S. is mijn topper!

D. 1 jaar en 6 maanden

      Geen reacties op D. 1 jaar en 6 maanden

Samen met S. ging D. op de nestschommel. Het zag er zó schattig uit, ze hadden elkaars handen vast en keken zo heel gelukkig naar elkaar. Alleen toen wilde S. eraf. D. zei: ‘Nee!’ en greep de hand van S. weer, zo van: hier blijven jij! Maar S. wilde er echt af, dus die probeerde van de schommel af te komen, terwijl D. haar vastklampte. Toen zei S. dat ze dan toch nog wel wilde, maar D. bleef huilen dus dat leek ons geen goed plan, waarop S. óók ging huilen en de hele idylle wreed verstoord was. Uiteindelijk hebben we de kinderen maar onder de arm mee naar huis genomen…

‘Ik ben even naar de wc’, zegt N. Het is tijd voor de lunch, ik ben bezig met couscous warm maken en wat dingen op tafel zetten. D. staat bij de box. Ik draai me om om de rucola te pakken, als ik ineens een doffe ‘Boink!’ hoor. En daarna hard gehuil van D.
Ik ren naar de bank, maar ik zie haar niet. S. zit wel op de bank, die zat met haar hoofd onder de deken te spelen dat ze in een tent zat. ‘Waar is D.? Waar is D.?’ vraag ik. S. weet het niet. Ik ga naar de andere kant van de bank, en daar komt D. op me af lopen. Ze huilt enorm hard. De dag die je wist dat zou komen is dus eindelijk hier, ze heeft zichzelf hoogstwaarschijnlijk over de rugleuning gelanceerd. Niemand die het heeft zien gebeuren. Duizend keer hebben we haar gewaarschuwd, duizend keer op het laatste moment haar gegrepen… We wisten dat het ooit zou gebeuren. Maar we schrikken toch. Ik til D. op, het bloed stroomt uit haar neus. Nicole komt ook gauw, we proberen het te koelen met washandjes en hydrofieldoeken maar dat wil D. allemaal niet. Ze bloedt uit twee neusgaten en ik raak wat in paniek, zie al helemaal voor me hoe ze naar het ziekenhuis moet en hoe ellendig dat allemaal zal zijn. Koortsstuip-/intensive care-flashbacks. Maar uiteindelijk lukt het om D. wat te kalmeren door haar een boterham te geven. Haar neus wordt wat dik en blauw, er zit een gekke horizontale streep op en ik bel toch maar de huisarts omdat dat het protocol is bij vallen hoger dan een meter. Maar gelukkig hoeven we niet langs te komen en verwacht de assistente niet dat er iets bijzonders is. Ondertussen heeft D. de tijd van haar leven want ze krijgt ineens alle belegjes die ze maar wil, zelfs als de boterham nog niet op is. Het gaan slapen lukt ’s middags niet zo goed, toch wat neus- en hoofdpijn denk ik, maar de volgende dag merk je eigenlijk al niets meer van haar. Integendeel, dan valt ze zo van S.’s bed af… Ze heeft er dus helaas nog niets van geleerd!

S. 3 jaar en 8 maanden/ 3 jaar en 9 maanden

Dat je van die voetjes op de trap hoort en gaat kijken en dat je dan zo S. in de deuropening ziet die verschrikt zegt: ‘Nee, je moet niet hierheen komen, je moet blijven zitten!’ en dat je dan gaat zitten en dat S. dan voor je komt staan en zegt: ‘Wil je koffie? Je kan blijven zitten hoor, mama N. komt het zo wel brengen.’ en dat je dan zegt: ‘O, maar ik wil het ook wel even komen halen hoor’ en dat zij dan zegt: ‘Ja dat mag ook, wat je wil hè mama, wat je wil!’. Ik wil nooit meer op kantoor werken.

We hebben gelogeerd bij mijn vader. S. vond het reuzespannend. Logeren vindt ze heel leuk hoor, maar dat blijven slapen, dat hoeft er bij haar niet bij. Ze wil wel blijven avondeten, dan in haar eigen bed slapen en bij het ontbijt weer terug geteleporteerd worden, geloof ik. Een nachtlampje helpt wel een beetje, en dat ze haar knuffel Neuneu bij zich heeft natuurlijk ook, maar ze bleef de tweede nacht meer roepen, zodat ik toch maar bij haar gebleven ben tot ze sliep. Dan is ze ineens toch weer heel erg klein.
’s Ochtends had ze zichzelf aangekleed zodat ze gauw naar de speeltuin kon, superknap! ’s Middags bij het opruimen en inpakken waren we alleen wel haar pyjamabroek kwijt. Overal keken we, maar nergens was ‘ie te vinden. Ik had inmiddels wel een vermoeden en stelde voor om aan S. te vragen waar de broek was. En nee, S. had ook geen idee. ‘Heb je hem misschien nog aan?’ vroeg N. En inderdaad, dat bleek het geval te zijn.

D. 1 jaar en 5 maanden

      Geen reacties op D. 1 jaar en 5 maanden

S. is logeren, dus D. is ineens het enige kind thuis. Wat is het dan rustig! Zeker als ze ook nog een middagdutje doet. Maar omdat de dingen gaan zoals ze gaan, wordt D. al heel snel wakker, totaal in paniek. Waarschijnlijk raar gedroomd, ik vraag me dan altijd zo af waar het over ging. Over dat S. weg is? Of dat ze van de bank afvalt? Of iets heel anders, veel abstracter? Ze mocht daarna gewoon maar eens een dvd van Lotte en Max kijken om tot rust te komen. Konden wij ondertussen ook een beetje lezen en zo. Daarna ging ze in de zandbak en kon ik rustig boodschappen bestellen, zonder dat ik steeds dingen hoefde te roepen als: ‘Samen spelen!’, ‘Nu mag D. de appel’, of ‘D., laat je zus eens met rust.’ Heel relaxed allemaal. Behalve dat ze nu een knuffel in de zandbak gooit. Tijd voor een tussendoortje.

D. zei heel lang als zo ongeveer enige woord ‘Ja’, maar nu zegt ook ‘Nee’. Het klinkt als ‘Nji’. Heel de dag zegt ze het. Was ik net gewend aan dat ‘Ja!’ op alle vragen, en zwijgen als ze het er niet mee eens was, begint ze nu steeds meer ‘Nji’ te zeggen. Met zo’n grijns op haar gezicht, en als je pech hebt, ook nog een waarschuwend vingertje erbij. O, ze is zo ondeugend en tegelijkertijd windt ze iedereen om haar vinger omdat ze er zo lief bij kijkt!

D. 1 jaar en 5 maanden/ S. 3 jaar en 8 maanden

S. en D. samen in de tuin bij mijn moeder:
S.: ‘Wij gaan logeren!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘En dan ga jij!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘In het kleine bedje slapen!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘En dan ga ik!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘In mama M.’s oude bed slapen!’
D.: ‘Jaaaa!’

We gingen naar het openluchttheater. Daar was een voorstelling van Dribbel. S. wilde warempel wel op het podium kijken, en toen er muziek werd gedraaid, ging ze zelfs dansen. En hoe! Ze sprong en draaide en sprong en draaide, het zag er zó gelukkig en lief en schattig uit. Ik was echt ontzettend trots, te meer omdat haar vriendje R. gewoon naast zijn vader bleef zitten en het allemaal vreselijk spannend vond. En dat maakt natuurlijk niets uit, het is niet erg als je verlegen bent, maar… Nou ja, ik was gewoon heel blij dat S. het zo naar haar zin had. Verder was het qua zitplekken eigenlijk niet zo goed geregeld, er waren geen rijen afgezet dus mensen moesten zelf maar een beetje kijken hoe ze de anderhalve meter in acht hielden. Maar vervolgens liep er wel een vrouw rond die controleerde of dat goed gebeurde, wat tot gevolg had dat ze N. en mij erop aansprak dat we niet ver genoeg uit elkaar zaten. Ze had de hele mogelijkheid dat we een gezin waren gewoon niet overwogen, en op zich neem ik haar dat niet kwalijk, maar het was toch ietwat pijnlijk. Door de anderhalvemetermaatschappij ben je toch ineens al veel openlijker een lesbisch stel, zou je denken, maar nu moesten we het alsnog ten overstaan van iedereen uitspreken. Voelt gewoon niet zo fijn, als de aandacht zo op je gevestigd wordt. Vervolgens kwamen er mensen op één rij onder ons zitten en toen ik hen aansprak, deden ze nogal getergd, en zeiden dat het toch niets uitmaakte, terwijl ze zich verplaatsen naar één rij boven ons. ‘Nee’, zei de vader van R. ‘Op deze manier verplaatst u vooral het probleem.’ Uiteindelijk gingen ze dus toch maar nog een rij hoger zitten.
De voorstelling zelf was ook heel leuk. D. vond de liedjes ook mooi, het duurde haar net wat te lang dus dan gaf ik haar maar weer wat te eten. Veel trek in de lunch had ze na afloop niet. S. had goed opgelet, vond het nog wel wat spannend om met Dribbel op de foto te gaan (maar R. wilde dat überhaupt niet) en wil nu ook nog naar alle andere voorstellingen. Dus al met al zeker geslaagd hoor!

S. 3 jaar en 7 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 7 maanden

Het is zo leuk dat S. nu kan kwartetten. Op de een of andere manier heeft zij steeds véél meer kaarten dan ik, ook in de gevallen dat ze niet stiekem al een kwartet in haar handen heeft. En ik moet telkens de kaarten aangeven zodat ze die als ‘een grote meid’ kan vasthouden, met een waaier in haar hand. Maar verder snapt ze wel wanneer ze wat kan vragen, en gaat het meestal ook goed met wat ze vraagt (soms niet: ‘Heb jij de Nijntje met het zielige oortje?’ terwijl je zelf net dat kwartet hebt weggelegd…). Het is wel een makkelijke kwartet dat we hebben, steeds vier dezelfde kaartjes, dat is wel handig.

We zijn naar de dierentuin geweest. Ik heb twee weken lang de weersvoorspellingen in de gaten gehouden, ging van optimistisch naar pessimistisch naar gerustgesteld naar matig tevreden naar optimistisch naar regelrecht bang, want ineens was er onweer voorspeld en vreselijke regen. En omdat we niet op vakantie gaan, had ik heel erg het idee dat Deze Dag De Beste Dag moest worden. Uiteindelijk was het weer helemaal perfect, beetje zon, beetje bewolking, helemaal geen regen, 20 graden. Dus dat was heel fijn. S. vond het leuk om de apen te zien, en allerlei andere beesten, alleen de krokodillen wilde ze niet zien. En de speeltuinen vond ze helemaal het einde. ‘Ik wist niet dat je hier zo veel kon spelen!’ En verder vond ze het vooral ook heel leuk om tante C. weer te zien, na al die tijd, en om een ijsje te eten en ’s avonds friet te eten. Ja, een zeer geslaagde dag.

Wij hebben een cd met het alfabetlied. S. zong steeds lmnov, dus ik had gezegd dat het een p moest zijn, geen v. Maar ze bleef steeds lmnov zingen.
Tot vanochtend, toen zong ze: lmnop, qrstupp.
Woedend was ze, toen ik zei dat het vw was. Want ik had gezegd dat het een p moest zijn…

S. en ik lopen naar de winkel. We komen een witte hond tegen.
S.: ‘Mensen kunnen niet wit zijn hè?’
‘Nee’, zeg ik. ‘Al zijn er ook mensen die jou wit zouden noemen. Welke kleur vind jij dat je bent?’
S. denkt na. ‘Een beetje geel en een beetje bruin.’
‘Ja.’
S. denkt nog even verder, en voegt er dan aan toe: ‘Zoals een boterham.’