D. 1 jaar en 5 maanden

      Geen reacties op D. 1 jaar en 5 maanden

S. is logeren, dus D. is ineens het enige kind thuis. Wat is het dan rustig! Zeker als ze ook nog een middagdutje doet. Maar omdat de dingen gaan zoals ze gaan, wordt D. al heel snel wakker, totaal in paniek. Waarschijnlijk raar gedroomd, ik vraag me dan altijd zo af waar het over ging. Over dat S. weg is? Of dat ze van de bank afvalt? Of iets heel anders, veel abstracter? Ze mocht daarna gewoon maar eens een dvd van Lotte en Max kijken om tot rust te komen. Konden wij ondertussen ook een beetje lezen en zo. Daarna ging ze in de zandbak en kon ik rustig boodschappen bestellen, zonder dat ik steeds dingen hoefde te roepen als: ‘Samen spelen!’, ‘Nu mag D. de appel’, of ‘D., laat je zus eens met rust.’ Heel relaxed allemaal. Behalve dat ze nu een knuffel in de zandbak gooit. Tijd voor een tussendoortje.

D. zei heel lang als zo ongeveer enige woord ‘Ja’, maar nu zegt ook ‘Nee’. Het klinkt als ‘Nji’. Heel de dag zegt ze het. Was ik net gewend aan dat ‘Ja!’ op alle vragen, en zwijgen als ze het er niet mee eens was, begint ze nu steeds meer ‘Nji’ te zeggen. Met zo’n grijns op haar gezicht, en als je pech hebt, ook nog een waarschuwend vingertje erbij. O, ze is zo ondeugend en tegelijkertijd windt ze iedereen om haar vinger omdat ze er zo lief bij kijkt!

D. 1 jaar en 5 maanden/ S. 3 jaar en 8 maanden

S. en D. samen in de tuin bij mijn moeder:
S.: ‘Wij gaan logeren!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘En dan ga jij!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘In het kleine bedje slapen!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘En dan ga ik!’
D.: ‘Ja!’
S.: ‘In mama M.’s oude bed slapen!’
D.: ‘Jaaaa!’

We gingen naar het openluchttheater. Daar was een voorstelling van Dribbel. S. wilde warempel wel op het podium kijken, en toen er muziek werd gedraaid, ging ze zelfs dansen. En hoe! Ze sprong en draaide en sprong en draaide, het zag er zó gelukkig en lief en schattig uit. Ik was echt ontzettend trots, te meer omdat haar vriendje R. gewoon naast zijn vader bleef zitten en het allemaal vreselijk spannend vond. En dat maakt natuurlijk niets uit, het is niet erg als je verlegen bent, maar… Nou ja, ik was gewoon heel blij dat S. het zo naar haar zin had. Verder was het qua zitplekken eigenlijk niet zo goed geregeld, er waren geen rijen afgezet dus mensen moesten zelf maar een beetje kijken hoe ze de anderhalve meter in acht hielden. Maar vervolgens liep er wel een vrouw rond die controleerde of dat goed gebeurde, wat tot gevolg had dat ze N. en mij erop aansprak dat we niet ver genoeg uit elkaar zaten. Ze had de hele mogelijkheid dat we een gezin waren gewoon niet overwogen, en op zich neem ik haar dat niet kwalijk, maar het was toch ietwat pijnlijk. Door de anderhalvemetermaatschappij ben je toch ineens al veel openlijker een lesbisch stel, zou je denken, maar nu moesten we het alsnog ten overstaan van iedereen uitspreken. Voelt gewoon niet zo fijn, als de aandacht zo op je gevestigd wordt. Vervolgens kwamen er mensen op één rij onder ons zitten en toen ik hen aansprak, deden ze nogal getergd, en zeiden dat het toch niets uitmaakte, terwijl ze zich verplaatsen naar één rij boven ons. ‘Nee’, zei de vader van R. ‘Op deze manier verplaatst u vooral het probleem.’ Uiteindelijk gingen ze dus toch maar nog een rij hoger zitten.
De voorstelling zelf was ook heel leuk. D. vond de liedjes ook mooi, het duurde haar net wat te lang dus dan gaf ik haar maar weer wat te eten. Veel trek in de lunch had ze na afloop niet. S. had goed opgelet, vond het nog wel wat spannend om met Dribbel op de foto te gaan (maar R. wilde dat überhaupt niet) en wil nu ook nog naar alle andere voorstellingen. Dus al met al zeker geslaagd hoor!

S. 3 jaar en 7 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 7 maanden

Het is zo leuk dat S. nu kan kwartetten. Op de een of andere manier heeft zij steeds véél meer kaarten dan ik, ook in de gevallen dat ze niet stiekem al een kwartet in haar handen heeft. En ik moet telkens de kaarten aangeven zodat ze die als ‘een grote meid’ kan vasthouden, met een waaier in haar hand. Maar verder snapt ze wel wanneer ze wat kan vragen, en gaat het meestal ook goed met wat ze vraagt (soms niet: ‘Heb jij de Nijntje met het zielige oortje?’ terwijl je zelf net dat kwartet hebt weggelegd…). Het is wel een makkelijke kwartet dat we hebben, steeds vier dezelfde kaartjes, dat is wel handig.

We zijn naar de dierentuin geweest. Ik heb twee weken lang de weersvoorspellingen in de gaten gehouden, ging van optimistisch naar pessimistisch naar gerustgesteld naar matig tevreden naar optimistisch naar regelrecht bang, want ineens was er onweer voorspeld en vreselijke regen. En omdat we niet op vakantie gaan, had ik heel erg het idee dat Deze Dag De Beste Dag moest worden. Uiteindelijk was het weer helemaal perfect, beetje zon, beetje bewolking, helemaal geen regen, 20 graden. Dus dat was heel fijn. S. vond het leuk om de apen te zien, en allerlei andere beesten, alleen de krokodillen wilde ze niet zien. En de speeltuinen vond ze helemaal het einde. ‘Ik wist niet dat je hier zo veel kon spelen!’ En verder vond ze het vooral ook heel leuk om tante C. weer te zien, na al die tijd, en om een ijsje te eten en ’s avonds friet te eten. Ja, een zeer geslaagde dag.

Wij hebben een cd met het alfabetlied. S. zong steeds lmnov, dus ik had gezegd dat het een p moest zijn, geen v. Maar ze bleef steeds lmnov zingen.
Tot vanochtend, toen zong ze: lmnop, qrstupp.
Woedend was ze, toen ik zei dat het vw was. Want ik had gezegd dat het een p moest zijn…

S. en ik lopen naar de winkel. We komen een witte hond tegen.
S.: ‘Mensen kunnen niet wit zijn hè?’
‘Nee’, zeg ik. ‘Al zijn er ook mensen die jou wit zouden noemen. Welke kleur vind jij dat je bent?’
S. denkt na. ‘Een beetje geel en een beetje bruin.’
‘Ja.’
S. denkt nog even verder, en voegt er dan aan toe: ‘Zoals een boterham.’

D. 1 jaar en 3 maanden/ 1 jaar en 4 maanden

D. staat bij het tafeltje, kijkt om zich heen en zet een stapje van de tafel af, nog steeds met haar hand aan de tafel. ‘Ze gaat lopen!’ zeg ik tegen N. ‘Kom kijken!’
En ze loopt. Met haar armen wijd, heel aarzelend, echt een paar stapjes, tot halverwege de salontafel. Dan pauzeert ze even, loopt nog een paar stappen richting de stoel en laat zich dan vallen zodat ze op haar knieën weer verder kan lopen. N. en ik hebben allebei de tranen in onze ogen staan, zo’n mooi moment!

D. kan ‘ja’ zeggen. We moeten hier nog erg aan wennen, want ze zegt het op een heel enge manier. Krakerig, mechanisch, alsof ze een robot is. Dan vraag je: ‘Wil jij ook een banaan?’ en dan verwacht je gewoon ‘Uh uh!’ of een blij zwaaien met de armen, maar in plaats daarvan hoor je ineens dus die ‘Jaaa’ heel laag en monotoon.

‘D., wil jij nog meer eten?’
‘Ja!’
‘En dan daarna toetje?’
‘Ja!’
Ik: ‘Zo fijn hè, een kind dat je veel bevestiging geeft.’
‘D., heb jij een lieve mama?’
D.: ‘Hmmmmm… Mja.’

S. 3 jaar en 6 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 6 maanden

We zijn dan toch eindelijk eens naar mijn moeder geweest. S. vond het hartstikke leuk om bij oma te zijn. Vorige week zijn we ook al naar mijn vader geweest, met z’n tweeën (‘wat is het ver rijden!’). Het is fijn om weer bij familie te zijn, maar na afloop twijfel ik toch, omdat het voor grootouders zo moeilijk blijkt om afstand te houden. S. doet dat steeds ontzettend goed. Terwijl ik overal lees dat het voor peuters niet te doen is. Is S. dan zo slim, of zijn wij dan zo panisch? Ik weet het niet.

Hoewel S. nu weer naar de crèche gaat, is haar vriendschap met Uri ook nog springlevend. Het wisselt een beetje of Uri nu haar vriendin is of haar dochter, maar er wordt in elk geval veel over Uri gepraat. Uri is vier en zit op basisschool de Kameleon, en ze houdt ervan om geduwd te worden op de schommel.

‘O lek!’ zegt S. steeds als ze iets lekker vindt. En: ‘Ik ga even naar de w!’ En: ‘O, eten we pasti?’
Lastig te geloven dat dit hetzelfde kind is dat eerst juist steeds van elk woord alleen de laatste paar klanken uitsprak!

‘Waarom is het morgen Pinksteren? Het was laatst ook al Hemelvaart! Mocht ik ook al niet naar de crèche!’, moppert S.
Wij delen dit gevoel overigens volledig.

Ons gezin wordt intussen in rap tempo uitgebreid. Uri hadden we dus al een tijdje, en daarna kwam baby Zet en daarna Bè (vriendje/tweelingbroer van Uri) en nu zijn ook nog de baby’s Hik, Fietje en Aap geboren!

D. 1 jaar, 3 maanden

      Geen reacties op D. 1 jaar, 3 maanden

Ik laat D. nu soms ook uit de kinderwagen als we in de speeltuin zijn. Het gevolg is wel dat ze nu begint te krijsen zodra we in de speeltuin zijn, omdat ze eruit wil, ook als het eigenlijk tijd voor haar is om te slapen. Maar als je haar dan in de schommel zet, geniet ze volop. Zeker als S. haar hoger duwt dan ik durf, dan hoor je haar schaterlachen. Ze heeft ook al in de zandbak en op de wip gezeten. Het liefst zou ze zelf de speeltuin verkennen, maar op haar knieën vind ik dat nog niet heel handig (D. loopt op haar knieën), dus dat doe ik nog maar even niet. Omdat ik geen zin heb in strijd om haar daarna weer in de wagen te krijgen, draag ik haar uiteindelijk steeds maar naar huis.

Zaterdag was ik samen met S. naar mijn vader. Toen ik daar was, kreeg ik een appje dat D. sliep. In haar eigen bed. Al een uur lang. Wauw! Het lukt haar blijkbaar alleen als S. niet naast haar bed staat te dansen en ze een beetje blij haar bed in wordt gelegd. Op zich logisch, de omstandigheden moeten dus ideaal zijn, maar het valt vaak niet mee om de omstandigheden zo goed te maken.

We hadden ons best verheugd dat de kinderen weer naar de crèche zouden mogen, maar helaas, al direct die donderdag kan D. niet gaan, omdat ze volledig snotterend wakker wordt. Ze is hartstikke vrolijk, maar de regels zijn duidelijk en dus kan ze niet gaan. Ik baal enorm, maar dat verdwijnt als D. deze dag uitgekozen blijkt te hebben om haar allereerste stapje los te zetten! N. zet haar neer op haar voeten, vlakbij de stoel, en D. schuifelt één stapje richting de stoel, zet dan haar andere voet erbij, en dan is ze al bij de stoel. We zijn waanzinnig trots!

‘S. heeft een tekening gemaakt op de crèche’, zeg ik, en ik geef hem aan S. zodat ze ‘m ook aan N. kan laten zien.
‘Uh uh uh!’ roept D., en ze steekt haar vinger in de lucht. ‘Uhhhh!’ Ze staat op het punt om zich woedend op de grond te werpen.
‘Ze wil ook tekenen’, zeg ik. Enerzijds ben ik niet verbaasd, want D. is dol op kleuren, maar anderzijds blijft het bizar hoeveel D. begrijpt van wat wij zeggen en doen. Ik leg haar kleurplaat en haar krijtjes op tafel. Op haar knieën loopt ze er meteen razendsnel heen en begint te tekenen. Alles is weer goed.

S. 3 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar, 5 maanden

‘Dinsdag word ik 33!’
‘Nee, dan word je 3,5’, corrigeert N. Ze hebben het er kennelijk samen over gehad.
‘Ja, en als ik 3,5 ben dan mag ik meer!’
N. en ik konden zo gauw nog niet bedenken wat dat dan zou moeten zijn…

Bevrijdingsdag vindt S. maar een verwarrend feest, ze mag wel haar oranje T-shirt weer aan en een vlaggetje op haar wang maar verder is N. gewoon aan het werk en doen we ook geen leuke spelletjes, zoals we dat wel met Koningsdag deden. Ze wil wel graag nog het Wilhelmus zingen op straat, maar de tekst kent ze nog niet zo goed. Toch al best knap, want ik las dat veel oudere kinderen dan zij nog nooit van het Wilhelmus gehoord hadden. Het gaat best goed met onze opvoeding.

S. mag weer naar de crèche! De nacht ervoor voel ik me ontzettend koortsig, alsof ik ziek word. Maar ’s ochtends blijk ik geen koorts te hebben, dus we besluiten dat ik toch S. en D. naar de crèche zal brengen (N. is al wekenlang verkouden). S. heeft er zo naar uitgekeken, het zou echt een teleurstelling voor haar zijn als ze nu niet mag. Bovendien willen we graag eens een dag kunnen werken en worden we er knettergek van dat we de hele dag rollenspellen met haar geacht worden te spelen. We kunnen gewoon niet meer onszelf zijn thuis! Dan zitten we in een restaurant, dan zijn we ‘het kindje’, dan zijn we weer een juf van de crèche, het is soms niet om bij te houden.
Eenmaal op de crèche staan S. en M. wat onwennig tegenover elkaar. Maar gelukkig ontvangen we in de ochtend al gauw foto’s van S. en M. die gezellig samen/naast elkaar aan het spelen zijn.

D. 1 jaar en 2 maanden/ 1 jaar en 3 maanden

Onder het avondeten had D. dit keer niet het toetjesbakje met de aap maar die met Nijntje die met de bal speelt. Toen ze het op had, gebaarde ze: ‘Waar? Aap?’ met die hoge apengeluidjes die ze daarbij maakt. ‘Ze vraagt waar de aap is!’ zei S. ‘Je moet de aap laten zien!’
Ik liet de aap zien aan D. En we lieten haar zien dat zij het bakje met de bal had gehad. Ze snapte er niets van, maar ik was vooral ontzettend trots op haar dat ze, zo vlak na een koortsstuip en slechts 14 maanden oud, al zo gericht een vraag had kunnen stellen. 

D. is een schatje hoor, maar je kunt haar tegenwoordig geen seconde meer alleen laten. Want dan loopt ze (op haar knieën) pijlsnel naar de bank, klimt erop en werpt zich ofwel over de leuning ofwel achterover. Ik heb haar al echt bij haar enkels moeten grijpen om te voorkomen dat ze ervan af kukelde. Dat gaat echt een keer mis gaan. Het is een fase, het is een fase, ik hoop een heel kortdurende fase…

Als ik beneden kom, zit D. achter de bank een boek te lezen. Ze kijkt naar de plaatjes, en gebaart dan steeds het dier dat ze daar ziet. Een koe, een poes, een hond. Ondertussen staat er een cd op. Het liedje ‘Slaap kindje slaap’ komt, en D. begint te dansen. Op haar knieën wiegt ze heen en weer, terwijl ze ‘slapen’ gebaart. Dat is toch wel een van de schattigste dingen die ik ooit heb gezien.

S. 3 jaar en 5 maanden

      Geen reacties op S. 3 jaar en 5 maanden

D. valt in N.’s armen in slaap, maar als ze haar in bed legt, krijst ze oorverdovend. Dus zet N. een babymuziekje aan.
S. vanuit haar kamer, elke tien seconden, stomverbaasd: ‘Lijkt wel een muziekje!’
Na een paar minuten is N. toch maar even gaan zeggen dat het inderdaad een muziekje was…

S. vanuit haar bed: ‘Mijn neus is verstopt!’
Ik geef haar een wc-papiertje om haar neus mee te snuiten. Omdat het inmiddels al na zessen is, besluit ik om maar op te staan zodat ik in alle rust alvast kan werken.
Maar nee, S. begint weer te roepen: ‘Ik wil een groter pakiertje!’
Ik breng haar twee wc-papiertjes en ga weer naar beneden.
‘Een groter pakiertje!!!’
Ik geef haar een zakdoekje en zeg dat ze nu echt nog even moet slapen.
‘Een groter pakiertje!!!!!!!’ gilt ze, inmiddels helemaal overstuur.
Ik breng haar vier wc-papiertjes, een beetje gefrustreerd inmiddels. N. is er inmiddels ook wakker van geworden en ook al een keer naar S. gegaan. Ze zegt nijdig tegen S.: ‘Ik heb net toch de deur op een groter kiertje gezet?’
O ja. Een groter pakiertje, dat betekent helemaal niet een groter papiertje, maar de deur ‘op een groter kiertje’. Ze wilde helemaal geen zakdoekjes, ze wilde gewoon de deur wat wijder open…
De dag is weer begonnen.

D. 1 jaar en 2 maanden

We hebben vreselijk getwijfeld, maar uiteindelijk toch besloten om de vaccinaties te geven. Het consultatiebureau raadde het in eerste instantie aan via een algemene brief, toen raadde ze het af toen ze N. belden (vanwege de corona-crisis wilden ze het consult zo veel mogelijk telefonisch laten plaatsvinden, maar N. heeft vooral over de koortsstuip kunnen vertellen), en vervolgens raadde het ziekenhuis het aan toen we met hen een telefonische afspraak hadden. We raakten totaal in de war en hadden het idee te moeten kiezen tussen opnieuw een gang naar de intensive care (en dat daar dan geen plaats zou zijn) of meningokokken. Meningokokken is supereng, en we proberen het ziekenhuis te vertrouwen, vandaar dat de prikken er nu in zitten. En toen konden we niet meer terug en konden we alleen nog afwachten en hopen dat ze niet opnieuw een koortsstuip zou krijgen.

En een week later… had ze opnieuw een koortsstuip. We herkenden het dit keer juist supersnel. Ze viel/gleed om, N. pakte haar op, ik zag dat ze weer scheef keek, zei: ‘D.? D.? Ze heeft een stuip.’ en rende weg om 112 te bellen. ‘De neusspray!’ riep N., en ik ging de neusspray halen. Waarom is het altijd zo dat N. het kind heeft en dat ik 112 moet bellen? Toeval zeker. Ik liet me weer instrueren door de 112-medewerker, zette alvast uit mezelf de voordeur open, zorgde ervoor dat S. wist dat ze even buiten mocht spelen, zo geroutineerd gaat het al. N. gaf de neusspray en D. reageerde daar eigenlijk direct op, ze begon wat te jammeren en daarna oorverdovend te huilen, op exact dezelfde wijze als S. dat deed toen zij uit haar koortsstuip kwam. De ambulance was er harstikke snel weer, veel sneller dan ik had verwacht. De ambulancemedewerkers waren wederom aardig, lieten me de thermometer halen en de paracetamol en de id-kaart, dus ik draafde op en neer de trap op. Ze kwamen tot de conclusie dat ze niet mee hoefde naar het ziekenhuis, dat was fijn. En dat we er zo rustig uitzagen, vonden ze. Ik wist weer eens totaal niet hoe ik me voelde. Hoofdpijnerig. Ik vond het zo zielig dat D. zo overstuur was, en zielig voor S. dat ze dit nu weer moest meemaken. Maar ja, het is niet anders, en we hebben in elk geval snel en goed gehandeld. Hadden we toch de vaccinatie uit moeten stellen? Ik weet het niet. Ik hoop vooral dat het hierbij blijft.