0 weken oud

      Geen reacties op 0 weken oud

9 maanden lang hebben we ons druk gemaakt over deze week. Of eigenlijk al langer, al vanaf dat de wens voor een tweede zich vormde. En al die tijd probeerden mensen ons ervan te overtuigen dat een kraamweek ook leuk zou kunnen zijn, dat ze dan lekker voor je zorgen, dat je alle tijd krijgt om met je newborn te knuffelen en hoe relaxed het allemaal kan zijn, dat we gewoon pech hadden gehad met de vorige kraamverzorger enzovoorts. We geloofden er geen sikkepit van. We probeerden ons mentaal voor te bereiden op een zware kraamweek, N. oefende zinnen als: ‘Kan dit ook op een ander moment?’ en ‘Ik wil het hier niet over hebben’ en kookte overvloedige maaltijden zodat we ook wat konden invriezen. We maakten weekmenu’s, haalden alvast allerlei eten in huis waarvan ik zeker wist dat ik het ook in tijden van stress kon eten, ik nam me eindeloos voor om dit keer beter voor N. te zorgen, probeerde mezelf te bezweren dat het deze keer anders zou zijn, omdat we S. al hadden, dat de schok vast minder groot zou zijn.

En dan is het zo ver en is het zo anders, zo ontzettend anders dan wij ons hadden voorgesteld. En o, die anderen hebben nu toevallig gelijk gehad, maar het had ook best weer mis kunnen lopen, waarom niet? De bevalling was immers best heftig, ook al ging het goed, en voor hetzelfde geld hadden we weer een enorm chagrijnige kraamverzorger gehad, want degene die vlak na de bevalling verscheen leek een soort kloon van de vorige (al kan dat ook komen omdat ze midden in de nacht uit haar bed getrommeld was om enkel de zooi op te ruimen, de fun van de bevalling had ze natuurlijk gemist…). Maar we hadden L., en L. straalde een en al gezelligheid uit, was lief voor S., prees D., dacht totaal niet in problemen, wist van aanpakken maar kon ook goed luisteren. Wat hebben wij geluk gehad met haar, en wat voelen we ons dankbaar dat zij bij ons heeft gewerkt. Wat ook enorm hielp, was dat de schok inderdaad wel een stuk minder groot was bij mij, want ik dacht: ik weet hoeveel ik van S. houd, dus zo veel kan ik ook van D. gaan houden. Ik had zo veel minder te piekeren, gewoon omdat ik al wist dat ik een moeder kan zijn, dat ik daar mijn weg al in gevonden heb. Ik was zo veel minder bang, er was zo veel meer vertrouwen al meteen, dat ik dit zou kunnen, want ik had het al eens gedaan, en nu ging ik het gewoon beter doen.

Wel voelde ik me erg schuldig naar S. toe. S. deed het fantastisch, ze is de liefste grote zus van D. die ze maar kan wensen, maar luisteren als ik haar luier wil verschonen/ tanden wil poetsen/ kleren aan wil trekken kan ze niet, waardoor ik me volstrekt onmachtig voelde en dacht: toen S. geboren werd vond ik het moeilijk vanwege S., en nu D. geboren is, vind ik het opnieuw moeilijk vanwege S.. Wat een unfaire en onredelijke manier van denken is. Want het ligt natuurlijk niet aan S., S. is een schatje, het ligt aan de situaties waarin we ons bevonden. En we hebben gelukkig ook al erg idyllische gezinsmomenten gehad, D. slapend, N. handwerkend, S. lezend achter de bank.

Je weet niet hoe dit verder gaat, of D. vanaf morgen 4 maanden lang krijsend door het leven zal gaan, maar so far so good. Ik ben zo trots op ons allemaal.

Petitie KID niet meer vergoed

Naïef misschien, maar ik ging er toch min of meer vanuit dat in Nederland de emancipatie gewoonlijk vooruit gaat. Dat we langzaamaan toewerken naar een land waarin de wetgeving discriminatie tegengaat en gelijkheid propageert, waardoor de onderdanen van dat land genegen zullen zijn om tolerant te zijn naar hun medemens en het vanzelfsprekend vinden dat iedereen gelijke rechten heeft.

Dat blijkt dus niet zo te zijn. Waar eerst lesbische stellen de KID-behandeling vergoed kregen, is nu het plan om dat uit het basispakket te halen. Voor hetero-vrouwen met een partner verandert er niets. Oftewel: als je een gezonde hetero-vrouw bent met een partner die jou niet zwanger kan maken, dan krijg je het wel vergoed, en als je een gezonde lesbische vrouw bent niet. Ik vind dat discriminerend. Het geeft een totaal verkeerd signaal af, namelijk: het moet ontmoedigd worden dat lesbische stellen kinderen krijgen. Of misschien is dat juist het signaal dat de staat wil afgeven, wie weet. Het resultaat is dat lesbische vrouwen die het financieel niet zo breed hebben eerder hun toevlucht zullen zoeken tot opties die ze eigenlijk minder aantrekkelijk vinden. Donor-oproepjes via obscure websites, dat werk. Ik vind dat treurig.

Ik ben zelf juist zo ontzettend blij en dankbaar dat wij via KID in het ziekenhuis twee kinderen hebben kunnen krijgen. Want als ik mijn vrouw zwanger had kunnen maken, dan had ik dat wel gedaan. Dat geldt voor zowel hetero-stellen als lesbische stellen.

Ik ben me er altijd zo extreem bewust van dat ik mijn kinderen alleen heb kunnen krijgen omdat ik in deze tijd, op deze plaats leef. Dat het in zo veel andere landen op deze manier niet mogelijk is, en dat dit in eerdere tijden ook niet had gekund. Ja, ik dacht daarbij vooral aan éérdere tijden, en niet zozeer aan de toekomst.

Er is een petitie: https://petities.nl/petitions/vergoeding-vruchtbaarheidsbehandeling-voor-elke-vrouw?locale=nl

En meer informatie: https://www.nvog.nl/actueel/kunstmatige-inseminatie-met-donorzaad-kid-bij-alleenstaande-en-lesbische-vrouwen-wordt-niet-meer-vergoed-vanuit-het-basispakket/

https://www.coc.nl/jouw-belangen/coc-en-meer-dan-gewenst-willen-vergoeding-kunstmatige-inseminatie-met-donorzaad-voor-vrouwen-behouden

De bevalling

      1 reactie op De bevalling

‘Mijn baby wordt geboren!’ riep ik. ‘Het hoofdje is er al!’ Het was zaterdagnacht. Het was nog geen 20 minuten nadat ik de verloskundige gebeld had (ik had nog voorgesteld om daar een halfuurtje mee te wachten, op basis van het timen van de weeën) en nog geen drie kwartier nadat N. op was gestaan omdat duidelijk werd dat de bevalling toch echt begonnen was. Of ik even de bal voor haar van zolder kon halen, had ze me gevraagd. Die lag nu vergeten in de woonkamer.
‘Hoe lang bent u zwanger?’ vroeg de aardige 112-medewerker.
‘Mijn vrouw is 39 weken zwanger’ riep ik. ‘Ze wordt geboren, ze is geboren!’
‘Kun je haar aanpakken?’ vroeg de medewerker.
‘Pak haar maar, N., pak haar maar!’ riep ik (tegen 112-medewerkers heb ik nog nooit iets gezegd, alleen geroepen). En N. pakte haar. En D. was geboren. Zomaar ineens al.
‘Hoe kan dat nou, hoe kan dat nou?’ zei ik. En N. zei: ‘Wat doe je nou D., wat doe je nou?’
En de 112-medewerker zei dat ik een handdoek kon pakken. Dat we de baby op de blote borst konden leggen. Dat de ambulance eraan kwam dus dat ik de deur open kon doen. En de ambulance-medewerkers kwamen en konden eigenlijk niet veel meer doen dan D. bewonderen. En de verloskundige kwam en verbaasde zich over die ambulance, dat vond ze totaal overdreven, maar hé, je kan niet alleen voor advies vragen bij 112, ze sturen er gewoon eentje.

We hebben van tevoren met zoveel scenario’s rekening gehouden, maar het scenario van de ‘unassisted home birth’ (per ongeluk weliswaar, maar toch) zat daar niet bij.

38 weken zwanger

      Geen reacties op 38 weken zwanger

Het heeft gesneeuwd. Leuk om in te spelen met een peuter, maar minder leuk als je elk moment met de auto naar het ziekenhuis moet rijden, en als je hoogzwanger bent en je toch al tamelijk opgesloten voelt.

Gelukkig is na een dag of drie de sneeuw weer verdwenen. We hebben er meteen gebruik van gemaakt en zijn een aantal leuke gezinsactiviteiten gaan doen. Een taartje eten met S.. En zondag zijn we wezen zwemmen. Dat was zó fijn. S. werd haast hysterisch toen we haar vertelden wat we gingen doen, want ze wilde niet ontbijten en kleren aan, ze wilde naar het zwembad, nú, onmiddellijk, zo’n leuk vooruitzicht vond ze het. Ze liep al ‘zwem zwem zwem’-zeggend door het water en wilde steeds van de glijbaan af, ook al vond ze die tegelijkertijd net wat te eng. En een vrouw staarde ademloos naar N.’s buik.
‘Wat ben jij mooi zwanger!’
‘Uh, dankuwel’, zei N.
‘Nee maar echt, wat mooi! En zo helemaal naar voren, hoe krijg je het voor elkaar?’
‘Nou, daar heb ik niet echt iets voor gedaan hoor’, zei N. ‘Daar heb je niet echt invloed op.’
Wat ook zo is, het is niet alsof ze elke dag een uur lang langs haar buik strijkt om ‘m zo naar voren te krijgen. Maar de vrouw had wel gelijk: N. ís opnieuw prachtig zwanger, ze heeft zo’n ontzettend mooie buik! Gek idee dat daar binnen een kindje zit dat er elk moment uit kan komen…

2 jaar, 2 maanden

      Geen reacties op 2 jaar, 2 maanden

Op haar magnetisch tekenbordje had ik al wel eens haar naam geschreven, en ze vindt het hartstikke interessant dat haar naam op haar bestek staat, dus we wisten al wel dat ze letters leuk vindt. Maar toch moesten we een aantal keren vragen wat ze zei voordat we het begrepen: ‘Dit is mijn letter!’ We waren in de Blokker, ze wees naar een woord op het wasrek en herhaalde het nog maar eens: ‘S is mijn letter!’ En ja, ze wees inderdaad de S aan. ‘Waar is de S nog meer?’ vroeg N. en warempel, ze wees een andere S aan.
Ik vind haar werkelijk geniaal. Al hoop ik wel dat het voorlopig hierbij blijft, anders heeft ze niets meer te doen op de basisschool. (Dat ze nog niet zelf de trap op kan lopen terwijl er kinderen zijn van anderhalf die dat al wel doen, mag de pret niet drukken).

Want we hebben haar alvast ingeschreven op een basisschool. We zijn enige tijd geleden bij twee wezen kijken, één openbare en één katholieke. Bij de openbare doen ze aan ‘circuitonderwijs’ en hoorden we van de directeur allerlei ronkende verhalen over de individuele ontwikkeling van elk kind en positieve benaderingen (PBIS – Positive behaviour blabla). Bij de katholieke kregen we gewoon een rondleiding van de teamleider langs elke klas en zagen we veel van de dingen die bij de openbare zo werden opgehemeld terug, maar dan zonder die ronkende verhalen. Bij beide durfden we de vraag te stellen of er ook andere kindjes met twee moeders op zaten, en bij beide bleek dat zo te zijn. Ik snap niet waar die moeders zijn, ik heb er nog nooit een gezien, maar ja, ze lopen natuurlijk ook niet met een bordje om hun nek: ‘Hij heeft ook nog een andere moeder’, of ‘Wij zijn lesbsiche moeders’, dus dat zegt natuurlijk niets. Wel een fijn idee dat S. niet de eerste met twee moeders gaat zijn, dat de weg al enigszins vrij gebaand is en dat in elk geval de schoolleiding er geen probleem van maakt.

36 weken zwanger

      1 reactie op 36 weken zwanger

‘Je vraagt je zeker wel af waarvoor die vlaggetjes zijn,’ zegt E, mijn collega.
Ik niet, ik had nog niet eens gezien dat er vlaggetjes hingen. Maar inderdaad, er hangen vlaggetjes in allerlei vrolijke kleuren.
‘Dit is namelijk niet alleen een nieuwjaarslunch, het is ook een beetje omdat jij straks weer een baby krijgt.’ vervolgt ze. En ze haalt een cadeau uit haar tas.
Ik weet meteen wat het is, want dat is wat mensen krijgen bij onze afdeling, een boek waar collega’s allemaal een stukje voor hebben geschreven. Zo leuk en lief! Thema dit keer: voorleesboek voor mama M. Mensen zijn veelal wat halfslachtig aan het googelen geslagen of komen met iets enorm spiritueels aan, maar het gebaar is zó leuk. En er zitten ook bijdragen bij van mensen die wat vertellen over wat ze vroeger leuk vonden (Annie M.G. komt meerdere keren voorbij). Het mooist is de bijdrage van T., die zelf een verhaaltje heeft geschreven over zijn twee dochters. Mensen hebben toch moeite gedaan, voor mij, voor ons. Ik heb fijne collega’s.

De nieuwe directeur hoort daar helaas niet bij. Openingszin bij kennismakingsgesprek: ‘Ja, ik weet al dat je binnenkort voor de tweede keer moeder wordt, of vader, of hoe zal ik het noemen.’
‘Moeder’, zeg ik. ‘Ik ben moeder.’

2 jaar, 1 maand

      Geen reacties op 2 jaar, 1 maand

Het heeft gesneeuwd. S. heeft een nare hoest en is behoorlijk verkouden, maar misschien is dat juist helend, een beetje frisse lucht. Als ik de gordijnen open doe en haar optil om het haar te laten zien, is ze helemaal verrast: ‘Sneeuw! Mooi!’ Maar onmiddellijk daarna zegt ze: ‘Moet weg!’
Ik zeg dat ze er straks in mag spelen, maar ‘straks’ is nog een wat abstract begrip voor haar, dus dat ze eerst moet ontbijten en aankleden en tanden poetsen wil er niet in. Dat is wel uitzonderlijk, want normaal vindt ze ontbijten het allerbelangrijkste wat er is. Maar nu wil ze naar buiten, onmiddellijk!
Het is wel heel fijn hoor, om een tuin te hebben als het gesneeuwd heeft. Want het is maar een klein laagje, maar wel óns laagje. S. mag er het eerst in lopen en overal voetstappen maken, en daarna maken we een sneeuwpop, want daar is het ideale sneeuw voor. S. maakt met een stok tekeningen op het deksel van de zandbak en loopt eindeloos rond met een sneeuwbal. Daarna lopen we nog even over straat. Ik zeg: ‘Kijk, hier heeft een vogeltje gelopen!’ Ik dacht dat ze dat grappig zou vinden, maar in plaats daarvan wordt ze bang en begint ze te jammeren. Dus gaan we maar weer naar huis, om thee te drinken en warm te worden.

2 jaar

      Geen reacties op 2 jaar

S. heeft sinds een tijdje een peuterbed. Dat betekent dat ze zelf uit haar bed kan gaan en kan struinen. In eerste instantie deed ze dat niet, maar tegenwoordig af en toe wel. Dan legde ik haar in bed en ging ze alsnog slapen. Tot gistermiddag, toen ze ineens besloot dat ze helemaal niet wilde slapen. Dat zat niet echt in mijn planning, ik wilde nog van alles doen en had erg het idee dat ze móést slapen, want als we straks de baby hebben, is het wel heel handig als S. haar middagslaapje nog heeft enzovoorts. Maar afdwingen kun je zoiets natuurlijk niet, dus uiteindelijk haalden we haar maar uit bed en deden nog een rondje op de loopfiets. Een dag later hoorden we haar ook al gauw weer struinen op haar kamer, en wilde ze er weer uit. Vervolgens zette ze beneden de hele boel op stelten, sloeg met een stoel tegen het raam en reed met haar poppenbuggy tegen de muur op, dus donderde N. haar weer in bed en bleef bij haar liggen net zolang tot ze sliep.

Ze moest echter bijtijds weer op, want we gingen naar een lampionnenoptocht. De voortekenen waren slecht, ze had immers nauwelijks geslapen en het regende en het was hartstikke druk, dus ik maakte me op voor het ergste. Maar toen N. in de buggy keek om te checken hoe het met S. ging, zei ze: ‘Wil dansen!’ Er was namelijk een Pietenband (helaas volledig zwart…), die Sinterklaasliedjes speelde. Dus S. eruit, om te dansen. Daarna begon de lampionnenoptocht, S. had heel trots haar lampion vast (alleen het stokje, want de lampion zelf viel er steeds af) en zong Sinterklaasliedjes. Ze was de kleinste die we gezien hebben die helemaal zelf liep, maar het deed haar niks, ze stapte vrolijk voort, haar knuistje in de hand van N. en ik erachteraan met de buggy. Helemaal blij was ze toen ze twee pepernoten kreeg van een Piet. Met geen mogelijkheid konden we haar overreden om ze even in onze jaszak te bewaren, ze wilde ze per se zelf dragen. Er zat er ook eentje in haar capuchon, die heeft N. gelukkig wel kunnen veiligstellen, want op weg naar huis verloor ze toch de pepernoten en nu kon ze die ene toch nog eten (voor de zekerheid even doormidden gesneden..). Het bleef maar regenen, en het was eigenlijk best koud, maar toch bleef S. braaf wachten aan het einde van de tocht, want er zou nog vuurwerk komen. Net toen ik haar gewaarschuwd had dat het vaak met knallen gaat, heel hard, begon het. ‘Heel leuk! Heel spannend! Heel leuk! Woooeeei!’ was S.’s reactie op het vuurwerk.

30-32 weken zwanger

      Geen reacties op 30-32 weken zwanger

Die 3 van de 30 beangstigt me enorm. Ik werd er gestrest van, had ineens het idee dat de baby elk moment kan komen en dat we ons dan nog helemaal niet voorbereid hadden. Wat enorm hielp, was dat ik een uitzetlijst ging bekijken en dat toen bleek dat we eigenlijk alles al in huis hebben (maar waar dan, is nog de volgende vraag). En voor de dingen die we nog niet hebben, hebben we als het goed is ook nog wel even tijd. Maar toch, 30 weken ineens al!

We zijn naar de verloskundige geweest. Ze luisterde weer naar het hartje, dat heel mooi klonk, en N.’s ijzer was wonderbaarlijk hoog, dus so far so good, maar toen zei ze dat N.’s buik kleiner was dan ze verwacht zou hebben, wat misschien betekende dat het kindje te klein is, terwijl het eerst juist iets groter was dan gemiddeld. Maar het kan ook zijn dat het kindje gewoon wat ineengedoken zat op dat moment, en we hoefden ons dan ook geen zorgen te maken.
2 weken, dat betekent natuurlijk dat we niet acuut in paniek hoeven raken. En er is ons sowieso gezegd dat we ons geen zorgen hoeven maken. Maar stiekem deed ik dat dan alsnog wel. Een beetje. Ik hoopte gewoon zo erg dat alles goed is met deze baby 2, dat ze het naar haar zin heeft in N.’s buik en daar nog lekker een flink aantal weken blijft zitten!

In elk geval was ik blij toen we eindelijk de groeiecho hadden. De verloskundige probeerde eerst het hoofd in beeld te krijgen, maar dat lukte niet, dus toen maar de buik, maar dat lukte niet, dus toen maar het been, en dat lukte uiteindelijk wel. De buik lukte vervolgens ook, maar de baby bleef haar hoofd zo gedraaid houden dat de verloskundige er niets mee kon, dus toen stelde ze voor om eerst even een andere echo tussendoor te doen en dat er dan een nieuwe poging gewaagd werd. Vonden wij prima, N. haalde haar breiwerkje tevoorschijn en we hadden even de gelegenheid om zomaar overdag wat bij te praten. Dat was fijn. De baby liet ook bij de tweede poging haar hoofd niet goed meten, maar uiteindelijk kon ze wel een grove schatting maken. De benen en de buik lagen in elk geval goed op de curve, en het hoofd leek ook niet bizar klein, dus al met al was de conclusie dat de baby waarschijnlijk gewoon goed is qua grootte. Hoera!

24 maanden oud

      Geen reacties op 24 maanden oud

‘S. hoe oud ben jij?’
‘Één jaar!’
‘Nee, want nu ben je jarig, dus hoe oud ben je nu?’
‘Vier jaar!’

Twee worden is echt heel spannend. Toen we S. ‘s ochtends hoorden, gingen we gauw uit bed en liepen we zingend haar kamer in. Dat maakte iets te veel indruk, ze viel ze ongeveer uit bed van schrik en begon te huilen. Dus toen deden we gauw het licht aan, legden haar uit dat ze nu jarig was en dat we daarom voor haar zongen. We zongen nog een keer. En daarna op verzoek nog een keer. Daarna wilde ze dat we weer voor haar zongen, maar wij vonden het tijd worden voor het ontbijt en haar cadeau, dus overreden we haar om haar luier te laten verschonen en naar beneden te gaan.

Ze pakte cadeaus uit. Blies kaarsjes uit. At taart. Genoot van de slingers. Speelde met de ballon. Kon een dag later niet geloven dat ze niet meer jarig was. En een dag later nog steeds niet. Nog weer een aantal dagen later wist ze wel dat ze nu twee jaar was, en niet meer jarig, en toen gingen we net haar verjaardag voor de verdere familie vieren. Op een gegeven moment werd het S. wel wat te veel en wilde ze alleen nog maar op de gang zitten.
‘Maar daar is het donker en koud’, zei ik. ‘Wil je dan toch op de gang zitten?’
‘Ja!’
Ik werd er een beetje nijdig van, maar toen opperde iemand dat ze het misschien gewoon te druk vond. Dus ik vroeg aan S.: ‘Vind je het te druk? Wil je niet meer bij de mensen?’
‘Mensen weg!’ zei S. Toen heb ik maar voorgesteld om even achter de bank samen in het mooie boek te kijken dat ze van mijn moeder had gekregen, en dat wilde ze gelukkig…

Op haar verjaardag zijn we nog een pannenkoek wezen eten, met z’n drieën, dat was zo fijn. S. had er ook veel zin in en wist meteen dat ze ‘m met ‘moeleruiker’ wilde. Ze kreeg er ook nog rozijntjes op van ons. We moeten haar nog wel een beetje opvoeden, want in het restaurant riep ze dingen als: ‘Wille eten! Ben klaar! Wille toetje!’ dus dat was redelijk direct. En ze heeft niet bepaald een zachte stem… Het is maar goed dat mensen haar altijd zo schattig vinden.