S. 3 jaar en 1 maand

      Geen reacties op S. 3 jaar en 1 maand

We speelden dat we koningen waren. Dat kwam zo: S. was kralen aan het rijgen, maar de ketting ging niet over haar hoofd, dus toen was het een kroon. Ze maakte er ook eentje voor mij. Ik zei: ‘Ben ik dan de koningin?’ maar dat was niet zo, ik was ook een koning. Mijn dochter is gelukkig tot nu toe minder hetero-minded dan ik.
Toen gingen we het wuiven oefenen. Daarna gingen we stempels zetten op brieven die het volk ons stuurde. Steeds met de woorden: ‘Ja, dat willen wij.’ Wij wilden naar de sportwedstrijden, de verjaardagen van de honderdjarigen, huwelijksfeesten, openingsfeesten enzovoorts. We gingen ook nog bij de honderdjarigen op bezoek. ‘Dag lieverd!’ hoorde ik S. zeggen, alsof ze Sinterklaas was. Het was een mooi spel.
Het enige jammere is dat S. zo teleurgesteld raakte, toen we niet meer verder konden spelen en daarna de hele tent afbrak, maar goed, dat proberen we maar te vergeten.

S. en ik rennen naar de crèche.
S.: ‘We gaan heel lang rennen! We gaan nooit meer stoppen! Wat zullen de mensen opkijken als ze ons zien.’
En zo geschiedde.

S. 3 jaar en 1 maand, D. 10 maanden

We zijn weer helemaal into gebaren. Voor Sinterklaas hebben de meiden een dvd van Lotte en Max gekregen. S. vindt ‘m echt superleuk, maar D. ook wel, want die krijgt steeds beter door dat je met gebaren kan communiceren. Ze maakt er nog niet echt onderscheid in, maar als wij naar haar gebaren, begint ze wild met haar arm te zwaaien, dus volgens mij heeft ze wel door dat dat iets is. Daarnaast zegt ze ook voortdurend ‘Baba’, waarbij ik toch vermoed dat dat haar versie is van ‘Mama’. Als je aan haar vraagt waar S. is, kijkt ze ook de juiste kant op. Één keer gebaarde ze daarbij ook ‘zusje’, maar dat zal wel toeval wezen. Hoewel het me niets zou verbazen als dat haar eerste echte gebaar wordt, want die twee zijn echt fan van elkaar.

Van de bieb hebben we ook nog de eerste dvd van Lotte en Max met alle standaardgebaren, dus elke avond kijken ze nu een stukje. D. gaat dan wild met haar armen in het rondzwaaien en naar de tv kruipen, en S. zit op de bank en gebaart precies elk gebaar mee. Ze verzint ook nog steeds gerust haar eigen gebaren, met een stalen gezicht kan ze je dan uitleggen wat het gebaar is voor wc-papier, en ze had ook al haar eigen liedje bedacht, helemaal in de trant van Lotte en Max, maar dan met haar eigen melodie, tekst en gebaren. Het is zó leuk om te doen, ik snap nog steeds niet waarom niet veel meer mensen babygebaren leren.

D. 10 maanden

      Geen reacties op D. 10 maanden

Met het slapen gaan blijven N. of ik tegenwoordig bij D., anders werkt het niet. Soms is ze dan alsnog overstuur. Dan ga ik op m’n knieën bij haar bed zitten en kijken we door de spijlen naar elkaar. Of net over de rand van haar bed. Onze hoofden heel dicht bij elkaar, en dan elkaar volgen. D. vindt dat zó grappig, dat ze daarna vaak toch ineens in slaap valt. Het is geen garantie op succes, want ik maak haar er natuurlijk ook juist opgewonden en energiek van, maar ik heb toch liever opgewonden en energiek dan volledig overstuur. We kunnen ook een trucje met ons hoofd, dan beweeg ik mijn hoofd heen en weer (ene oor naar de ene schouder en weer terug) en dan doet zij me na. Het ziet er idioot uit. Maar het is zo grappig. Bij het avondeten raakt ze door dit grapje, of door Selma’s grapjes, helaas wel regelmatig zó opgewonden dat ze echt keihard begint te gillen. Oorverdovend gewoon, we zouden echt de buren moeten waarschuwen…

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

Het is 5 december. Ik zeg: ‘En vanavond mag je je schoen zetten.’
‘Ja, dat had ik al een keer gedaan. Toen had jij een mandarijn in je schoen.’
‘Ja, zou jij ook een mandarijn in je schoen willen?’
S. stuitert op haar stoel: ‘Jajaja, een eigen mandarijn, een eigen mandarijn!’
De volgende ochtend. Om kwart over 7 hoor ik haar roepen: ‘Is het al ochtend? Is het al ochtend?’
Het is ochtend. S. huilt en zeurt, want ze wil nú naar beneden, maar ze moet van mij wachten tot we allemaal naar beneden kunnen. Dat snapt ze niet, wat ik ook wel begrijp, als je alleen een mandarijn verwacht.
Als eerst stormt ze naar haar schoen en vindt de mandarijn. Helemaal blij is ze ermee. Dan gaat ze kijken of het paard en de Sint hun water hebben gedronken, en ziet ze ineens de wasmand staan. Verbaasd trekt ze hem vanachter het gordijn vandaan: ‘Cadeautjes!’
Ze vindt de cadeautjes mooi. N. is blij met het opschrijfboekje dat ik haar gegeven heb. Ik had ook nog andere cadeaus maar die had ik zo belabberd verstopt dat ze ze al gevonden had, dat was stom van mij. Van mijn vader krijgen ze Duplo. Ik kan er een mooie idyllische foto van maken, vlak voor de strijd om de takelwagen losbarst. S.’s eerste bewuste Sinterklaas. Nu door naar kerst.

S. en ik zetten samen de kerstboom in elkaar. Het gaat heel goed, S. heeft de takken op grootte gelegd en helpt ook een beetje met het uit elkaar trekken van de takjes. ‘Is het geen mooie boom?’ vraag ik. S. schudt van nee. Ik zeg: ‘We moeten hem natuurlijk ook nog versieren!’
N. komt naar beneden om te helpen. We praten over wat een goede plek is voor de boom en zetten ‘m op de juiste plek neer. N. zegt dat ze de kerstversieringen gaat halen, waarop S. een heel verhaal begint over een groen tasje en lintjes. N. kijkt niet-begrijpend en zegt: ‘Ik heb echt geen idee waar jij het over hebt.’
Ik zie dat S. op het punt staat om in tranen uit te barsten, maar ineens valt bij mij het kwartje. ‘O S., jij hebt het over het tasje met de lintjes om cadeautjes mee te versieren, toch?’ vraag ik.
S. knikt.
‘Maar voor de kerstboom hebben we aparte versieringen, kerstballen en slingers en lampjes… Die gaat mama N. nu halen, goed?
Het is goed. N. haalt alle kerstversieringen. Als eerste vis ik een diadeem met rendieroren eruit, en een rendiermuts. S. en ik zetten ze op. S. helpt enorm met het versieren van de boom (vooral de houten dingetjes, zodat D. niet te veel kapot kan maken), terwijl ik de huisjes voor mijn wintertafereel tevoorschijn haal. Als ik terugkom, zegt N.: ‘S. wil weten waar je rendierdiadeem is. Ze moest al bijna huilen.’
Ik haal ‘m snel van zolder, waar ik hem even af had gedaan zodat ik beter overal bij kon. Voor mijn lieve S. loop ik graag rond met een rendierdiadeem, geen probleem. Je hoort belletjes rinkelen als je je hoofd beweegt.

S. tijdens haar ‘middagslaapje’: ‘Jezus die is jarig en de vlaggen hangen uit!’

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. kan zitten! Alleen, niet op de manier zoals in de boekjes beschreven wordt. Ze gaat op haar knieën zitten, en dan duwt ze een van haar beentjes onder zich uit, en dan het andere, en dan zit ze dus wel op haar billen, maar houdt ze zich ondertussen vast aan haar ledikant/box/de bank, wat dan ook waar ze zich aan kan optrekken. Een beetje vreemd is het wel, maar ik vind het ook wel heel lief dat ze zich op haar eigen manier ontwikkelt. Verder is ze vooral bezig met haar taalontwikkeling door veel ‘bababa’ te zeggen en héél hard te schreeuwen.

D.’s grootste hobby is met de Duplo spelen. Eerst lekker graaien in de bak, rondzwaaien met losse Duplo-dingen en dan komt er altijd een moment dat ze net te diep in de bak duikt, waardoor die omkiept en alles omvalt en zij ín de bak valt en alle Duplo úit de bak en dan kijkt ze altijd heel verschrikt en een beetje schuldig, maar daarna is ze heel blij en gaat ze zwemmen in de Duplo en heel hard tijgeren (of, sinds gisteren, kruipen) naar alle losse stukken en die verder uiteen schuiven, tot alles helemaal verspreid is. Dan is het tijd voor haar andere hobby’s, met de dvd-speler spelen en de deurtjes van het dressoir open en dicht doen.

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

S. en D. maken ruzie over de Duplo. S. bouwt een toren, D. probeert ‘m om te gooien. Ik stel voor dat S. de toren op tafel bouwt, waar D. er niet bij kan.
S. tegen D.: ‘Ik snap het wel, Duplo is ook heel leuk. Maar het is mijn toren. Maar ik snap het wel.’
Soms heb ik ook wél het idee dat het goed gaat met onze opvoeding.

We vieren Sinterklaas weer heel summier. Dus is S. gisteren naar het Boer Boris Sinterklaas-voorleesfeestje geweest in de bieb, hebben we samen pepernoten gebakken en heeft ze haar schoen gezet.

‘Ik zie niet meer goed!’
‘Wat dan?’
‘Ik zie geen kleuren meer!’
‘Dat is de mist, lieverdje.’

Ik maak het weekmenu.
‘Wat voor pasta vind jij lekker?’
‘Eeeehm… Chocoladepasta!’

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. is ontzettend goed in zelf kiekeboe spelen, vooral na het douchen. Ze trekt zelf de hydrofieldoek over haar hoofd, en dan weer naar beneden. ‘Kiekeboe!’ zeg ik dan, en dan lacht lacht lacht ze, alle drie haar tandjes bloot.
Na het afdrogen geef ik haar aan N. Ik ga naar beneden om de vaatwasser in te ruimen als ik wat rumoer hoor. Ik spurt naar boven en zie hoe D. net voor de tweede keer aan het spugen is. D. spuugt niet veel, maar als ze spuugt, is het meteen een hele voeding plus haar avondeten plus haar toetje. En dan natuurlijk net nadat we haar gedoucht hebben. En ze een schone slaapzak aan heeft. En ik het bed verschoond heb. Alles zit onder, de vloer, het bed, D., N… Dus.

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

Juffen op de crèche: ‘Hey S., je bent morgen jarig!’
S.: ‘Ja, ik mag nog één nachtje mijn speen.’
Ik moest huilen toen N. me dat appte, zo zielig vond ik het. Want ik wilde dat S. zich verheugt op haar verjaardag, niet dat ze alleen maar aan het aftellen is met wanneer ze haar speen nog mocht. En het was mijn schuld, want ik had ooit gezegd: ‘Kindjes van 3 hebben geen speen meer’, en dat was nu de waarheid voor haar geworden. Van mij had ze op haar verjaardag zelf ook nog best haar speen mogen hebben, maar ze had dit zelf zo bedacht en we wilden het niet onduidelijk voor haar maken. Plus dat we natuurlijk wel ook heel graag wilden dat S. van de speen af zou geraken. Ik hield echt mijn hart vast, want S. zegt ook geregeld als ze overstuur was: ‘Ik wil mijn speen, dan word ik rustig!’ En als ze ’s nachts huilt, geef ik haar haar speen en dan stopt ze direct met huilen. Hoe zou dat moeten zonder speen, hoeveel slapeloze nachten zouden we onszelf hiermee op de hals halen?

’s Avonds aten we plaattaart, dat had S. besteld. En toen werd het dus spannend, want zou S. kunnen slapen zonder speen? Eerst hoorden we haar zingen en zingen, en toen wilde ze water drinken, en toen hoorden we haar steeds heel hard ‘Frietjes!’ roepen (die gaan we zondag eten), maar uiteindelijk werd het stil. Zonder één wanklank, zo knap! En ’s nachts werd ze ook nog wel een keer wakker om water te drinken, maar toen vertelde ze me alleen maar over dat ze ‘Frietjes!’ had geroepen en vroeg ze ook niet om haar speen. Helaas kon D. die avond en nacht de slaap niet vatten en bleef ze maar krijsen, dus zo zie je maar weer, je bereidt je voor op narigheid, maar dat komt dan altijd weer net uit een andere hoek.

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. kan dus nog steeds niet zitten. Ja, op haar knieën. En dan je optrekken aan de tafel. Aan de speelgoedbak. S.’s stoel. S.’s andere stoel. Enzovoorts. Soms laat ze zich ook een beetje zakken, en dan zit ze dus heel onergonomisch met haar voeten naast haar billen, zeg maar. Bij S. was ik er kritisch over, mensen die hun kinderen laten zitten terwijl ze dat eigenlijk nog niet kunnen, maar inmiddels weet ik beter. Want D. paste gewoon écht niet meer in haar newborn-seat, ik kreeg de riempjes gewoon niet meer vast. En voor het leren eten is rechtop zitten juist ook belangrijk. Dus hebben S. en ik nu toch maar de Tripptrapp omgebouwd. D. helemaal in verwarring, die probeerde in haar oude stoel te klimmen. Die had ik namelijk zolang even op de grond gezet. Het lukte haar uiteindelijk nog ook.

Dus nu zit D. gestut met een badhanddoek op het plankje van de Tripptrapp. Zo af en toe zakt ze wat scheef, maar het gaat gelukkig nog best aardig. Toch hopen we dat ze zo gauw mogelijk zelf leert zitten, dat zou een stuk handiger zijn.

S. 2 jaar, 11 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 11 maanden

‘Op de crèche was ook fruit dat ik niet kende’, zegt S..
‘O ja? Hoe zag het eruit? Welke kleur had het?’
‘Kolanje!’ zegt S.. Oranje spreekt ze al meer dan een jaar uit als ‘kolanje’, ik ben benieuwd wanneer het tot haar doordrinkt dat die ‘k’ daar niet hoort.
Ik vraag door. ‘Hoe groot is het? Zijn het partjes of besjes?’
S. denkt en denkt en zegt dan: ‘Kaki was het!’
Zo trots op haar, dat ze dat heeft onthouden. Kaki, daar waren wij echt nooit opgekomen…

S. had tijdens het avondeten haar beker water (weer eens) omgegooid en ik had het halfslachtig even snel met een doekje opgeveegd.
Even later: ‘Hey, het is hier nat!’
N.: ‘Ja, hoe komt dat denk je?’
S.: ‘Ik weet het niet.’
N.: ‘Denk eens na, wat was er gebeurd?’
S.: ‘Mama M. heeft mijn water niet goed opgeruimd!’

S.: ‘Wat zeggen jullie wat zeggen jullie wat zeggen jullie wat zeggen jullie!!!!!’
Wij: ‘We hebben het over je traktatie, als je gaat trakteren op de crèche. We dachten dat het leuk zou zijn om rozijntjes te trakteren.’
S.: ‘Nee, dat wil ik niet!’
Wij: ‘Oké… Soepstengels dan?’
Zij: ‘Nee! Chips en snoepjes!’
Uuuuh oké… We hebben maar even uitgelegd dat dat niet kan en mag.
Wij: ‘Wil je dan fruit trakteren? Mandarijntjes?’
Zij: ‘Nee! Bananen.’
Nu dus op zoek naar een traktatie die je van bananen kan maken.

Zo bizar dat ze nu bijna 3 is!