S. 2 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 5 maanden

Bijna Koningsdag. N. heeft rood-wit-blauwe strikjes voor in S.’  haren gekocht, die ze ook al de donderdag ervoor in mag, want dan mag je verkleed komen op de crèche.

Appje van N.: “Ze had weer een grootse entree. Ten eerste omdat niemand anders ‘verkleed’ was, ten tweede omdat er weer eens bloederig snot uit haar neus kwam.’ En even later: ‘Oja, ik moest wel S.’s verwachtingen managen, want ze dacht dat de koning langs zou komen op de crèche, of anders de prinsesjes.’

Op Koningsdag zelf was S. volkomen hyper, ze lachte haar hysterische ‘dit wordt een leuke speciale dag ik vind het zo spannend’-lach. Het ís ook heel spannend, als er ineens een vlag je kamer in wordt gedragen en buiten wordt gehesen. Daarna moesten we eerst wachten tot het droog werd, maar toen gingen we naar de kleedjesmarkt. Die stelde niet per se heel veel voor, maar ja, dat kwam dus ook doordat het even daarvoor nog geplensd had. We kochten een paar boekjes, regenlaarsjes en kleivormpjes, dus dat was uiteindelijk nog wel geslaagd. Thuis keken we naar hoe de koning in Amersfoort een quiz speelde en werd rondgeleid (ons favoriete moment was toen een meisje tegen de koning zei: ‘Je kunt hier allemaal leuke dingen doen, zoals poep ruiken’), en later aten we nog een tompouce (van een middagslaapje kwam natuurlijk niets terecht). S. was helemaal blij met het vlaggetje dat we op onze wang geschminkt hadden. Bij het liedje ‘met de vingertjes’ waarbij je op het einde met je vingers in je wang moet duwen en ‘pff pff pff’ moet doen, herstelde ze zich nét op tijd. Bijna had ze het vlaggetje verwoest, maar gelukkig herinnerde ze zich haar vlaggetje en kon ze het ‘pff pff pff’ doen bij maar een wang doen, de andere alsof.

D. 11 weken oud

      Geen reacties op D. 11 weken oud

N. had ergens gelezen dat baby’s van drie maanden dagelijks een halfuur op hun buik moeten liggen, en dat haalt D. bij lange na niet, dus we voelden ons al een beetje falende moeders. Maar we hoeven ons gelukkig geen zorgen te maken, want het blijkt dat D. al hartstikke goed op haar buik kan liggen, met haar hoofdje trots omhoog. Waarschijnlijk hadden we de tijden waarop ze op ons ligt mee mogen tellen. Bij mijn moeder begon ze zelfs om haar as heen te draaien, die heeft een plastic boxkleed waarop je dat goed kan doen. Eerst lag haar hoofd richting de plant, daarna richting de keuken, het was fantastisch hoe ze dat deed, krauwelend met haar handjes. Thuis rolde ze zelfs al om, maar dat kwam vooral omdat ik haar een beetje schuin op een dekentje had neergelegd. En praten kan ze ook al, ze zegt: ‘A kie’ en ‘Au’ en ‘Adoe’, heel hard en laag kan ze het, ze is duidelijk bezig om haar stem te testen. Huilen kan ze ook steeds harder, dat had van mij dan weer niet per se gehoeven…

S. 2 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 5 maanden

De speeltuin is eindelijk geopend! Maandenlang hebben we moeten wachten. Het leek eerst zo snel te gaan, ze plaatsten het speelhuisje, het klimrek, de wip, en toen gebeurde er niets meer. Het gras moest groeien, zo bleek. Maar nu was dan eindelijk het openingsfeest. En meestal doet S. geen middagslaapje meer, maar nu natuurlijk wel. Dus moest ik haar voor het feestje wakker gaan maken.

‘S., het feestje van de speeltuin is begonnen, ga je mee?’
‘Nee, ik wil slapen!’
‘Zal ik in mijn eentje gaan? Dan vertel ik je daarna hoe het was.’
‘Ja!’
Maar uiteindelijk kwam ze gelukkig wel uit haar bed, en gingen we naar de speeltuin, waar S. eerst niet in het huisje durfde want er zaten grote meiden in, maar daarna wel. En toen kreeg ze een zakje met onder andere rozijntjes, en daarna gingen we frietjes eten, en S. ging op de schommel en nog eens op de schommel en nog eens en ook nog even op de wip met buurmeisje M. Het was bitterkoud, maar wel gezellig, al waren we bekaf van al dat sociaal doen.

Een paar dagen later kwam N. op bezoek. Na afloop vroeg ik: ‘En S., was het leuk met N.?’

‘Nee. Hij wilde niet.’
Samen met haar op de schommel, bedoelde ze. Ze had het zich helemaal voorgesteld. Zij in het peuterzitje, hij op de grote schommel ernaast, en dan allebei geduwd worden, steeds hoger, steeds harder, en dan samen zingen: ‘Lekker schommelen lekker schommelen!’ of roepen ‘Ik ga heel hard!!!’. Maar N. wilde vooral graag van de glijbaan glijden en in de zandbak spelen. Buurmeisje L. wilde wel op de schommel, maar dan ook in het peuterzitje, en dat was dan natuurlijk weer juist niet de bedoeling.

Verbazingwekkend hoe lang een peuter in een schommel kan blijven zitten zonder misselijk te worden. Mijn armspieren zijn al flink getraind.

D. 9 weken oud

      Geen reacties op D. 9 weken oud

Voor het eerst alleen geweest met D. en S.! Ik had er wel een plan voor, dat plan heette: Plan Draagzak. Het hield in dat ik D. als N. er nog was zou verschonen en dat ik haar dan in de draagzak zou doen. En dat dan zo lang mogelijk. Nou, dat verliep precies zo voorspoedig als ik gehoopt had. D. viel al gauw in slaap, en bleef slapen. Het was prachtig weer, dus ik ging lekker met S. naar de speeltuin. Daarna struinden we nog wat rond in de buurt, praatten we wat met de buurvrouw en speelden in de tuin, en D. sliep en sliep. Op een gegeven moment was het toch wel tijd om S. een schone luier te geven en ik wilde D. ook een flesje melk gaan geven, dus toen gingen we naar binnen. Het spannende moment naderde dat ik D. uit de draagzak zou moeten halen, dus ik pakte alvast het pannetje en wilde nog het een en ander doen, toen S. ineens haar broek en luier uit begon te trekken, terwijl ze haar schoenen nog aan had. Oftewel: het spannende moment was ineens al aangebroken. D. bleef gelukkig wel even geduldig in de box liggen terwijl ik S. verschoonde. Zonder verschoonmatje, gewoon op de vloer van de woonkamer, maar enfin. Daarna maakte ik D.’s flesje (inmiddels werd ze wel wat ongeduldig) en bleek gelukkig dat ze nog wist hoe dat moest, uit een flesje drinken.

En toen vond S. het tijd worden om met de usb-aansluiting van de muis die ze bezit (bezat, nu) over het oor van D. te krassen. D. krijste harder dan ooit tevoren en ik was enorm boos, maar paste gelukkig de theorieën goed toe die ik heb geleerd uit ‘How2talk2kids’. D. kalmeerde, iedereen kalmeerde, D. viel op slaap op mijn schoot en S. ging weer in de zandbak spelen.

Ik was ontzettend opgelucht toen N. weer terug kwam. Diep respect dat zij dit meerdere keren per week doorstaat, waaronder veel dagen waarop het niet zulk mooi weer is.

S. 2 jaar, 4 maanden

S. is ineens enorm bang voor beestjes. Dat begon bij de verjaardag van N.’s moeder. Of nee, eigenlijk al daarvoor, toen er een lieveheersbeestje in haar kamer zat en ze dat op wilde ruimen en hij nog bleek te leven. Maar goed, op de verjaardag van oma dus: ineens klonk er een luide gil, we keken allemaal verschrikt naar haar. ‘Een beestje!’  huilde ze, en ze wees naar de grond, waar inderdaad een beestje rondliep. Een mier, om precies te zijn. Niks aan de hand, zou je denken, maar S. durfde niet meer te spelen op de houten vloer, ze wilde alleen nog maar op het vloerkleed lopen.
De dag erna wilde ze ook nauwelijks meer met blote voeten lopen, en schrok ze enorm van een stofje dat ze voor een beestje aan zag. Ik heb dan ook maar mijn sokken uit gedaan, zodat we samen met blote voeten konden lopen, en dat hielp wel een beetje.
Wat nog beter hielp, was N.’s spelletje: kan een stofje…? ‘Kan een stofje tandenpoetsen? Kan een stofje in een bed slapen? Kan een stofje springen?’ Neeeee, zegt S. dan steeds triomfantelijk, en we hopen dan maar dat ze in ziet dat zo’n stofje eigenlijk maar bar weinig kan. Hetzelfde spel hebben we ook al gespeeld voor miertjes, hommels en beestjes in het algemeen.
Ik vind het echt sneu voor S. dat ze zo bang is, dus we proberen haar er zo goed mogelijk mee te helpen. Ik vrees dat ik zelf haar angst aanwakker door ook niet zo’n held te zijn, en dan voel ik me een slechte moeder, maar ik denk wel dat we er goed aan doen om haar serieus te nemen en niet alles meteen weg te wuiven en haar belachelijk te maken, en dan voel ik me weer een minder slechte moeder.

D. 6 & 7 weken oud

      Geen reacties op D. 6 & 7 weken oud

Ongelooflijk hoe snel zo’n baby newborn-af is. D. kan je al echt geïnteresseerd aankijken, ze volgt je met haar ogen en tilt zonder enige moeite haar hoofd op als ze zich wil uitstrekken om naar iets te kijken wat zich ergens achter je bevindt. Ze groeit als kool, sommige pakjes heeft ze maar één keer aan gehad en dan zijn ze alweer te klein. Hoewel ze de nacht waarin ze een pakje droeg waarin ze haar benen niet kon strekken wel ontzettend goed sliep, dus misschien moeten we dat vaker doen.

We zijn weer naar het consultatiebureau geweest. D. bleek toch niet heel veel aangekomen te zijn, dat is jammer. 4400 weegt ze nu. We maken ons daar niet direct zorgen om, al zou je dat wel bijna gaan doen door alle vragen en opmerkingen die de verpleegkundige erover maakte. Ik weet niet, ze keek zo serieus en kritisch, maar als ze groeit, dan groeit ze, en volgende maand zien we wel weer. Ze kreeg ook haar eerste vaccinatie. Daar doen ze dan weer niet zo kritisch over, ze voegen er vrolijk ‘Als jullie dat willen’ aan toe. Ik snap dat je kunt weigeren, maar zo doen ze het voorkomen alsof het echt iets optioneels is wat maar een enkeling doet. Ik ben in elk geval nog steeds pro-vaccinatie, want D. sliep de nacht daarop als een roosje, van half twaalf tot half zes. Ze voelt zich ook vandaag nog niet helemaal lekker, dat is dan wel weer zielig, maar hopelijk knapt ze gauw weer op en nou ja, polio is ook niet alles, hè?

D. 5 weken oud

      1 reactie op D. 5 weken oud

D. heeft het ineens flink te stellen met haar grote zus, want die mept haar af en toe als ze haar zin niet krijgt. Dat is wel erg sneu, maar gelukkig gaat S. daarna wel steeds naar de gang om er goed over na te denken en biedt ze daarna haar excuses aan. Over een tijdje kan D. vast gewoon terugslaan, dan wordt dat weer makkelijker (of juist moeilijker).

Ik heb samen met D. gedoucht, dat was zo fijn. Dat kleine baby’tje zo tegen je blote huid, die oogjes die je aankijken vol vertrouwen, dat handje, die beentjes, dat buikje. D. vond het zelf ook fijn, gelukkig, ze ontspande helemaal en begon pas weer te huilen toen ze werd afgedroogd. Ik snap al bijna waarom mensen eindeloos veel baby’s willen, maar daar beginnen we toch maar niet aan.

S. 2 jaar, 3 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 3 maanden

S. is weer beter en we raken allemaal al een klein beetje eraan gewend dat we nu met z’n viertjes een gezin zijn. Iets meer ruimte in mijn hoofd om weer te zien wat een fantastisch kind S. is:

S.: ‘Ik wil ijsjes eten!’
Ik: ‘Als het zomer is. Het is zomer als het lekker warm is en de zon schijnt.’
Ik zie S. naar het stralende weer buiten kijken. Domme opmerking, dus ik verduidelijk: ‘Zo warm dat je je jas niet aan hoeft.’
S.: ‘Ik wil geen jas aan! Ik wil ijsjes eten!’

Ineens verzint S. allemaal fantasiewoorden. Het begon ermee dat we samen een liedje hadden: ‘Ma moe ma moe ma moe, ma moe ma!’ Daar bedacht ze allerlei varianten op: ‘Li la li la li la la li la’ bijvoorbeeld. Maar daarna zei ze ineens ook ‘moemoe’ in een gesprek, en beweerde ze tegen N. dat ik wel wist wat een ‘boempa’ was. Ik had geen idee. En toen bedacht ze dat ze het ook als volgt kon inzetten:
‘Leg die afstandsbediening eens weg!’
‘Is mijn mimi!’
En zo:
‘Geef die pillen eens terug!’
‘Zijn geen pillen, is mijn rammelaar, is mijn… mijn… boep!’
‘Geef die boep terug!’
‘Niet mijn boep afpakken!!!!’

Dat ze zegt: ‘Ik wil haken’ en dat je dan begrijpt dat ze daarmee bedoelt dat ze haar nagels wil vijlen, en dat je weet dat je, naast je eigen vrouw misschien, de enige persoon in de wereld bent die dat begrijpt.

D. 3 weken oud

      Geen reacties op D. 3 weken oud

Het is prachtig weer, zeventien graden, zonneschijn. Ik weet heus wel dat het door de klimaatverandering komt en dat we allemaal naar de verdoemenis gaan en dat we ons schuldig moeten vullen en zo, maar o, wat geniet ik van dit weer! Toen ik vorige week met de kinderwagen op stap ging, begon D. al in de winkel te huilen om daar niet meer mee op te houden, maar deze week komen mijn dromen helemaal uit: de eerste keer valt D. bijna meteen als een blok in slaap, de tweede keer kijkt ze een uur lang met grote ogen naar boven, de derde keer opent ze af en toe wantrouwig 1 oog. Ik loop door de hele wijk, verken de buurt naast de onze, ga naar de bieb, en ben zielsgelukkig met deze lieve baby en mijn mooie gezinnetje. Heel fijn ook dat ik niet meteen weer fulltime ben gaan werken, zodat ik tijd heb om dit te doen.

S. 2 jaar, 3 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 3 maanden

Het was de hele tijd rotweer, maar nu het plotseling stralend weer is, heeft S. haar middagslaapjes weer ingevoerd. Waarschijnlijk omdat ze ziek is. Krentenbaard, dacht ik eerst, en daar kregen we ook een zalfje voor bij de huisartsenpost, maar de dokter vindt het hand-voet-mondziekte. Hopelijk is dat het, dat gaat namelijk vanzelf over en D. heeft minder kans om het te krijgen omdat N. misschien antistoffen aan haar heeft gegeven. Het is echt heel zielig, want die zalf moet ze sowieso, maar dat doet natuurlijk zeer en het is irritant, en ze mag nu D. niet kussen en knuffelen terwijl ze dat het liefst heel de dag zou doen.

Net als het wat beter lijkt te gaan met de ‘plekjes’, begint ze te hoesten. En dat niet alleen, ze wordt ’s avonds zo benauwd wakker en ademt zo piepend dat ik maar weer de huisartsenpost bel. Die me adviseert langs te komen. Ik moet huilen, want ik ben zo bezorgd, ook voor een koortsstuip en omdat ik dan zo in mijn eentje moet rijden en N. alleen met D. achter laat, maar ik herpak me snel, want wat moet dat moet en gelukkig is S. heel begripvol en meewerkend. Dan zie je dat je kind uit het juiste hout gesneden is, vind ik, als ze doodziek zijn maar wel nog je met horten en stoten willen mededelen dat een uil ‘oehoe’  zegt en dat de stoplichten ‘aan en uit doen’. Ik parkeer ergens waar het niet mag bij de huisartsenpost, maar gelukkig wuift de vrouw aan de balie mijn bezorgdheid daarover weg en zegt dat we plaats kunnen nemen in de wachtkamer. Dat doen we, en S. meldt prompt: ‘Mijn vinger doet pijn!’. Heeft ze haar vinger tussen twee latjes van de bank geklemd… Gelukkig lukt het me om haar te bevrijden (en anders zijn we op de juiste plaats waar zoiets verholpen kan worden). Al vrij snel worden we geroepen, en blijkt dat de vrouw die ik op krukken zag lopen geen patiënt maar dokter is. De rollende dokter, doop ik haar, omdat ze zich verder per bureaustoel verplaatst.

‘Heb je ook nog krentenbaard?’ vraagt ze direct. Ze luistert naar S.’s longen, constateert dat ze verkouden is, en kijkt of ze koorts heeft (‘Volgens mij niet’, zeg ik. ‘S., heb jij koorts?’ ‘Neeee’  zegt S.. ’39,5’  zegt de dokter.). Dan wordt ze verneveld, met behulp van een zuurstoftank en medicijnen.

‘De meeste kinderen vinden het eerst vervelend maar merken daarna dat het helpt’, zegt de assistent. Dus ik was al helemaal blij dat S. eerst braaf bleef zitten, maar zodra de assistent haar hielen licht, begint ze flink tegen te spartelen. Uiteindelijk geef ik het maar op, als ze alleen nog ‘Ik wil niet ik wil niet ik wil niet’  aan het krijsen is. Aanmerkelijk energieker dan ze eerst in staat was, dus het zal wel wat gewerkt hebben. De dokter geeft haar nog een paracetamol waar S. ook moord en brand bij schreeuwt, en verzekert me dat we wel moeten starten met de antibiotica die ik al bij de apotheek had gehaald (voor de hand-voet-mondziekte…), en dan mogen we naar huis. Waar N. natuurlijk doodsangsten heeft uitgestaan, dus die is helemaal opgelucht als ze weer S.’s stemmetje hoort.

Vervolgens gaven we haar haar antibiotica. Zowel de vrouw van de apotheek als de dokter had gezegd dat het vreselijk smerig was, en dat we haar daarna maar aanmaaklimonade of iets anders lekkers moesten geven, en dat het echt een strijd kan zijn om het naar binnen te krijgen, dus ik hield mijn hart vast. Maar S. at het eigenlijk gewoon op, en daarna natuurlijk ook blijmoedig de krentenbol die ik voor haar gesmeerd had. Ze wilde graag meer eten, maar het was inmiddels bijna 1 uur ’s nachts, dus het was ook vooral tijd om naar bed te gaan. Toch bleef S. nog een halfuur roepen dat ze niet wilde slapen, maar toen wij zelf ook in bed lagen, werd het ineens stil. De volgende ochtend was ze pas om half negen wakker, totaal uitgeput van de heftige nacht…

O ja, we hebben ook nog een baby van 2 weken, dat zou je in deze tijden haast vergeten.