S. 2 jaar, 7 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 7 maanden

N.: Morgen is juf S. er niet.
Juf S. is de lievelingsjuf op de crèche van onze S.
S.: Juf S. is heel lief.
N.: Ja. Maar morgen is ze er niet. Misschien is ze naar de dokter, of op vakantie.
S.: Of naar haar werk!

S.: Ga jij in een hotel?
Ik: Ja.
S.: Maar vanavond ben je weer terug.
Ik: Nee, want ik ga dus naar een hotel. Morgen ben ik weer terug.
S.: Vanavond ben je weer terug.
Ik: Nee lieverd, morgen weer.
S.: O. Dat vind ik wel jammer maar… dat moet dan wel.
Ik: Ja.
S.: Ga je in een hotel of in een tent?
Ik: Een hotel.
S.: Tent is lekkerder.

Ik ging op conferentie, tot S.’s ongenoegen. Ze miste me enorm. N. baalde ook wel enigszins, want die moest precies die middag met S. naar de kno-arts. Die haar vertelde dat oordruppels altijd eerste keus zijn, dus waarom wij inmiddels bezig waren aan de derde antibioticakuur…? Op het moment hebben we helaas geen hoge dunk van onze dokterspraktijk, dat is vervelend. Van de kno-arts had ze druppels voorgeschreven gekregen. Ze doen haar erg veel pijn, en ze moeten ook ’s nachts, dus het is vreselijk zielig allemaal, maar gelukkig lijken ze wel te helpen.

S. vanuit haar bed: Jaaaa! De dokter zegt dat mijn oor beter is! Hoeraaaaa! Hoeraaaa! Hiep hiep hoeraaaa!

D. 4 maanden oud

      Geen reacties op D. 4 maanden oud

D. heeft voor het eerst iets anders gegeten dan moedermelk en stofjes uit haar knuffel en vitamine D! Dat is als ze 4 maanden zijn, dan mag je beginnen met ze groentes en fruit geven. Ik hoor dan van anderen hoe lekker kinderen dat wel niet vinden, en bij Scarlet en Joyce (van https://ikvrouwvanjou.nl) zag ik een indrukwekkende vlog van hoe Hunter meteen een heel bakje leeg at, maar mijn verwachtingen waren alsnog niet heel hoog gespannen, omdat S. er de eerste maanden niet veel van wilde hebben. Maar je mag je kinderen niet vergelijken, en wie weet zou D. er wel direct uitgehongerd op aanvallen. Bovendien hebben we S. eerst wekenlang wortel gegeven waar ze sowieso niet zo van bleek te houden, die fout maakten we niet nog een keer, dus we begonnen met bloemkool. Nicole, S. en ik houden erg van bloemkool, dus D. moet daar ook van gaan houden, en het is lekker zacht en neutraal, dus een ideale groente om mee te beginnen. We hebben er een fantastische foto van kunnen maken, hoe D. voor het eerst een hapje krijgt. Wantrouwig kijkt ze naar me, zo van: ‘Wat is dit en waarom duw je die lepel tegen mijn mond?’ Want ze deed haar mond niet open, ze keek gewoon met die nieuwsgierige kraaloogjes van d’r. Nee, het hele idee van vast voedsel lijkt haar nog niet echt aan te spreken. Geeft niks, we bieden gewoon wat aan, ze proeft het alvast wel een beetje en uiteindelijk zal ze er wel wat van gaan eten.

S. 2 jaar, 6 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 6 maanden

Op een dag zie ik wat vlekken in S.’ bed. Snot, denk ik eerst, maar zelf beweert ze dat het uit haar oor komt. Een paar dagen later blijkt dat ze gelijk heeft en is het niet meer te missen. Eerst is het nog helder (‘Mijn oor heeft tranen, mijn oor huilt!’), maar daarna wordt het steeds dikker en smeriger, waardoor er dikke korsten op haar oor en wang komen en ze het steeds vervelender vindt om het schoon te maken. Naar de dokter dus, waar ze antibiotica voorgeschreven krijgt. We balen ervan, maar het ziet er nu eenmaal niet naar uit dat dit vanzelf nog over gaat, en gelukkig hoeven we haar er niet speciaal ’s nachts voor wakker te maken. Je hoort vaak horrorverhalen over dat kinderen hun medicijnen weigeren, maar dat is nog niet meteen een probleem. S. is er verzot op, ze denkt er eerder aan dan wij en zegt dan: ‘Ik voel me niet zo lekker! Ik moet mijn drankje!’ En als ze het op heeft: ‘Ik voel me al veel beter!’ Ze vindt het lekker ‘smoet’ smaken, wat denk ik een combinatie is tussen zoet en smoothie.

Een week later is er echter helaas nog weinig verbetering, dus maar weer naar de dokter, die met een lampje in haar oor schijnt en zegt: ‘O ja, ik zie het al, die is ontstoken geweest.’

Ik: ‘Uhm, dat is haar goede oor.’

De dokter draait S. om, ziet alle korsten en zegt: ‘Daar heb ik geen lampje voor nodig inderdaad.’ En of we niet gemerkt hadden dat ze oorontsteking had. Nou nee dus, hoe moet je dat merken? Mijn kind klimt ineens vaker op tafel en is wat huileriger dan normaal, maar dat wil toch niet pe se zeggen dat het oorontsteking heeft?

Vervolgens blijkt bij de apotheek dat S. wél precies om de 8 uur die antibiotica had moeten krijgen, terwijl N. dat dus expliciet had nagevraagd een week eerder! Echt superstom, als we dat hadden gedaan, was ze er misschien al wel vanaf geweest.

Weer een week later. De nieuwe antibiotica werkt wel wat, maar we hebben te weinig meegekregen, zodat het nu nog steeds niet over is. Haar oorlel ziet er gelukkig wel weer wat beter uit, maar ja, nu loopt haar oor weer, dus dikke kans dat dat binnenkort weer slechter zal gaan. Het is in elk geval duidelijk dat we wéér naar de dokter zouden moeten. Daar heeft S. natuurlijk geen zin in, zeker niet omdat ze midden in haar middagslaapje gewekt wordt. Ze verzet zich met hand en tand, wil eerst nog per se naar het potje, waar ze vervolgens niet meer vanaf wil. Uiteindelijk slepen we haar het potje af, nemen haar in de houdgreep om haar de luier aan te trekken, die ze toch weer uit trekt, en wij weer aan en zij weet uit en wij weer aan en zij weer uit en wij weer aan, broek aan,  naar beneden, op de fiets, schoenen aan. Ze blijft zich maar verzetten, wurmt zich uit de riempjes van haar fiets, draait zich om, trekt haar luier weer naar beneden, schopt haar schoen weer uit enzovoorts.  

Ik schrik me dus me rot als ik een halfuur later gebeld word door de assistente met dat S. een afspraak heeft bij de dokter, of ik dat wel wist, en dat ze er dus klaarblijkelijk niet zijn. Het blijkt een misverstand te zijn, ze zitten daar gewoon in de wachtkamer, maar het heeft wel als gevolg dat ze bijna een uur moeten wachten tot ze bij de dokter terecht kunnen. Gelukkig hadden ze wat boekjes om voor te lezen… Bij de dokter blijkt dat S. vooral ‘met de vingertjes’  wil doen op het bureau, waar de dokter toestemming voor geeft, omdat hij kennelijk niet weet niet dat dat met zo’n luid gezang gepaard gaat (het is een liedje waarbij je met je vingers en vuisten en ellebogen op de tafel moet timmeren). Ondertussen schrijft hij nóg weer nieuwe antibiotica voor en belooft hij een verwijsbrief voor de kno-arts, waar we vervolgens dagenlang op moeten wachten, ook al heb ik nog gebeld om het juiste e-mailadres door te geven. Het is zo ontzettend irritant en zo ontzettend zielig. S. werkt inmiddels ook steeds minder mee met de antibiotica. Ik snap best dat ze er tabak van heeft, hoe lang kun je blijven geloven dat je drankjes en zalfjes moet omdat ze helpen voor je oor, terwijl het ondertussen helemaal niet beter gaat?

D. 3 maanden

      Geen reacties op D. 3 maanden

Naar het consultatiebureau. We zijn wat aan de late kant, dus ik loop alvast vooruit met D., en N. met S. op S.’s tempo erachteraan. Ik ben D. al aan het uitkleden als ze binnenkomen.
‘En wat zijn jullie van elkaar?’ vraagt de mevrouw van het consultatiebureau. ‘Zussen?’
‘Wij zijn partners’, zegt N., tamelijk snibbig vindt ze zelf, op volkomen normale toon vind ik. Want wat een idiote manier om te vragen of onze kinderen twee moeders hebben. Ik denk echt dat veel mensen bang zijn dat de gemiddelde hetero-vrouw het ontzettend vervelend vindt als mensen aannemen dat ze lesbisch is terwijl dat niet zo is. Dat je hetero’s daarmee kunt kwetsen, alsof het iets is wat je absoluut niet wilt zijn, het idee alleen al zeg. Dus dat ze bij twijfel liever vragen of je zussen bent, want een zus, dat wil iedereen wel zijn (S. is er in elk geval heel enthousiast over). Maar dat ze er dan niet over nadenken dat het wellicht nog veel vervelender is als mensen voortdurend veronderstellen dat je zussen zult zijn terwijl je gewoon met elkaar getrouwd bent. Stel dan gewoon een open vraag, dan ben je van al het gezeur af…  
Maar D. is in elk geval weer helemaal goedgekeurd. Ze weegt ineens al 6 kilo en is bijna 61 centimeter lang!

S. 2 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 5 maanden

S.: ‘Ik heb pijn aan mijn vinger.’
Ik: ‘Wanneer is dat gebeurd, op de crèche?’
S.: ‘Ja. Of zondag in de Ikea!’

Ik, tegen S.: ‘Wanneer heb jij voor het laatst gedoucht?’
N.: ‘Zaterdag.’
S.: ‘Nee, toen was ik naar de bieb!’

Hoe onthoudt ze dat allemaal…?

D. 3 maanden

      Geen reacties op D. 3 maanden

D.’s witte puntje is verdwenen! Ik vind het eigenlijk wel jammer. Het was net zo’n handig herkenningsteken. Al vanaf haar geboorte had ze een wit puntje boven haar oog, een gerstekorrel denk ik. Het werd steeds wat groter en duidelijker, ook op foto’s zie je hem goed. En nu is ie dus ineens verdwenen. Heel vaag zie je nog waar ie eerst zat, dat is alles. Voor haar hoop ik dat ie nu wegblijft, maar even wennen is het wel. Als ik haar nu zou moeten herkennen tussen duizend andere baby’s zou ik vooral op haar mooie ogen en malle kruintje op haar voorhoofd moeten letten. Of op haar lach als ze me ziet.

We zijn van plan om met D. ook weer babygebaren te gaan doen. Soms doe ik er alvast voor haar: mama, douchen, slapen. S. heeft er ook al zin in en samen halen we ze ook alweer op. Ik ben benieuwd of het een voordeel zal zijn als er ook een peuter is die naar je gebaart, of juist een nadeel. S. is heel enthousiast, maar beweert ook met een stalen gezicht dat met 2 vuisten op je hoofd slaan het gebaar voor sokken is… Ook heeft ze al zelf een gebaar voor zeep en voor haarzelf bedacht. Bij die laatste moet je een heel raar hoofd trekken en met je handen zwaaien…

Omdat ik veel sterkere armspieren heb gekregen door S., ben ik ineens in staat om vliegtuigje met D. te spelen. Dan zet ik mijn handen om haar heen, even manoeuvreren om ervoor te zorgen dat het comfortabel en veilig voor haar is, voel haar ribben, haar buik, en duw haar omhoog, tot boven mijn hoofd. Dan kijk ik omhoog en zie haar gezichtje, en vliegt ze boven me, een vliegende baby. Gisteravond vond ze het ineens hartstikke leuk. Ik dacht even dat ze huilde, maar het was geen huilen, het was lachen, een echte slappe lach. Ik stond naast de spiegel, dus als ik haar omhoog hield, en zij opzij keek, dan zag ze een vliegende baby, en ze vloog zelf ook, en onder haar was haar moeder dus er kon haar niets gebeuren, en we lachten naar elkaar, en ze lachte naar zichzelf, en het was echt een fantastisch moment. 

S. 2 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 5 maanden

Bijna Koningsdag. N. heeft rood-wit-blauwe strikjes voor in S.’  haren gekocht, die ze ook al de donderdag ervoor in mag, want dan mag je verkleed komen op de crèche.

Appje van N.: “Ze had weer een grootse entree. Ten eerste omdat niemand anders ‘verkleed’ was, ten tweede omdat er weer eens bloederig snot uit haar neus kwam.’ En even later: ‘Oja, ik moest wel S.’s verwachtingen managen, want ze dacht dat de koning langs zou komen op de crèche, of anders de prinsesjes.’

Op Koningsdag zelf was S. volkomen hyper, ze lachte haar hysterische ‘dit wordt een leuke speciale dag ik vind het zo spannend’-lach. Het ís ook heel spannend, als er ineens een vlag je kamer in wordt gedragen en buiten wordt gehesen. Daarna moesten we eerst wachten tot het droog werd, maar toen gingen we naar de kleedjesmarkt. Die stelde niet per se heel veel voor, maar ja, dat kwam dus ook doordat het even daarvoor nog geplensd had. We kochten een paar boekjes, regenlaarsjes en kleivormpjes, dus dat was uiteindelijk nog wel geslaagd. Thuis keken we naar hoe de koning in Amersfoort een quiz speelde en werd rondgeleid (ons favoriete moment was toen een meisje tegen de koning zei: ‘Je kunt hier allemaal leuke dingen doen, zoals poep ruiken’), en later aten we nog een tompouce (van een middagslaapje kwam natuurlijk niets terecht). S. was helemaal blij met het vlaggetje dat we op onze wang geschminkt hadden. Bij het liedje ‘met de vingertjes’ waarbij je op het einde met je vingers in je wang moet duwen en ‘pff pff pff’ moet doen, herstelde ze zich nét op tijd. Bijna had ze het vlaggetje verwoest, maar gelukkig herinnerde ze zich haar vlaggetje en kon ze het ‘pff pff pff’ doen bij maar een wang doen, de andere alsof.

D. 11 weken oud

      Geen reacties op D. 11 weken oud

N. had ergens gelezen dat baby’s van drie maanden dagelijks een halfuur op hun buik moeten liggen, en dat haalt D. bij lange na niet, dus we voelden ons al een beetje falende moeders. Maar we hoeven ons gelukkig geen zorgen te maken, want het blijkt dat D. al hartstikke goed op haar buik kan liggen, met haar hoofdje trots omhoog. Waarschijnlijk hadden we de tijden waarop ze op ons ligt mee mogen tellen. Bij mijn moeder begon ze zelfs om haar as heen te draaien, die heeft een plastic boxkleed waarop je dat goed kan doen. Eerst lag haar hoofd richting de plant, daarna richting de keuken, het was fantastisch hoe ze dat deed, krauwelend met haar handjes. Thuis rolde ze zelfs al om, maar dat kwam vooral omdat ik haar een beetje schuin op een dekentje had neergelegd. En praten kan ze ook al, ze zegt: ‘A kie’ en ‘Au’ en ‘Adoe’, heel hard en laag kan ze het, ze is duidelijk bezig om haar stem te testen. Huilen kan ze ook steeds harder, dat had van mij dan weer niet per se gehoeven…

S. 2 jaar, 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 5 maanden

De speeltuin is eindelijk geopend! Maandenlang hebben we moeten wachten. Het leek eerst zo snel te gaan, ze plaatsten het speelhuisje, het klimrek, de wip, en toen gebeurde er niets meer. Het gras moest groeien, zo bleek. Maar nu was dan eindelijk het openingsfeest. En meestal doet S. geen middagslaapje meer, maar nu natuurlijk wel. Dus moest ik haar voor het feestje wakker gaan maken.

‘S., het feestje van de speeltuin is begonnen, ga je mee?’
‘Nee, ik wil slapen!’
‘Zal ik in mijn eentje gaan? Dan vertel ik je daarna hoe het was.’
‘Ja!’
Maar uiteindelijk kwam ze gelukkig wel uit haar bed, en gingen we naar de speeltuin, waar S. eerst niet in het huisje durfde want er zaten grote meiden in, maar daarna wel. En toen kreeg ze een zakje met onder andere rozijntjes, en daarna gingen we frietjes eten, en S. ging op de schommel en nog eens op de schommel en nog eens en ook nog even op de wip met buurmeisje M. Het was bitterkoud, maar wel gezellig, al waren we bekaf van al dat sociaal doen.

Een paar dagen later kwam N. op bezoek. Na afloop vroeg ik: ‘En S., was het leuk met N.?’

‘Nee. Hij wilde niet.’
Samen met haar op de schommel, bedoelde ze. Ze had het zich helemaal voorgesteld. Zij in het peuterzitje, hij op de grote schommel ernaast, en dan allebei geduwd worden, steeds hoger, steeds harder, en dan samen zingen: ‘Lekker schommelen lekker schommelen!’ of roepen ‘Ik ga heel hard!!!’. Maar N. wilde vooral graag van de glijbaan glijden en in de zandbak spelen. Buurmeisje L. wilde wel op de schommel, maar dan ook in het peuterzitje, en dat was dan natuurlijk weer juist niet de bedoeling.

Verbazingwekkend hoe lang een peuter in een schommel kan blijven zitten zonder misselijk te worden. Mijn armspieren zijn al flink getraind.

D. 9 weken oud

      Geen reacties op D. 9 weken oud

Voor het eerst alleen geweest met D. en S.! Ik had er wel een plan voor, dat plan heette: Plan Draagzak. Het hield in dat ik D. als N. er nog was zou verschonen en dat ik haar dan in de draagzak zou doen. En dat dan zo lang mogelijk. Nou, dat verliep precies zo voorspoedig als ik gehoopt had. D. viel al gauw in slaap, en bleef slapen. Het was prachtig weer, dus ik ging lekker met S. naar de speeltuin. Daarna struinden we nog wat rond in de buurt, praatten we wat met de buurvrouw en speelden in de tuin, en D. sliep en sliep. Op een gegeven moment was het toch wel tijd om S. een schone luier te geven en ik wilde D. ook een flesje melk gaan geven, dus toen gingen we naar binnen. Het spannende moment naderde dat ik D. uit de draagzak zou moeten halen, dus ik pakte alvast het pannetje en wilde nog het een en ander doen, toen S. ineens haar broek en luier uit begon te trekken, terwijl ze haar schoenen nog aan had. Oftewel: het spannende moment was ineens al aangebroken. D. bleef gelukkig wel even geduldig in de box liggen terwijl ik S. verschoonde. Zonder verschoonmatje, gewoon op de vloer van de woonkamer, maar enfin. Daarna maakte ik D.’s flesje (inmiddels werd ze wel wat ongeduldig) en bleek gelukkig dat ze nog wist hoe dat moest, uit een flesje drinken.

En toen vond S. het tijd worden om met de usb-aansluiting van de muis die ze bezit (bezat, nu) over het oor van D. te krassen. D. krijste harder dan ooit tevoren en ik was enorm boos, maar paste gelukkig de theorieën goed toe die ik heb geleerd uit ‘How2talk2kids’. D. kalmeerde, iedereen kalmeerde, D. viel op slaap op mijn schoot en S. ging weer in de zandbak spelen.

Ik was ontzettend opgelucht toen N. weer terug kwam. Diep respect dat zij dit meerdere keren per week doorstaat, waaronder veel dagen waarop het niet zulk mooi weer is.