S. 2 jaar, 10 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 10 maanden

Ik: ‘Uuh, wat betekent dat? Duurt dat nog heel lang?’
S.: ‘Ja, héél erg lang. Tot de handdoeken gaan praten.’
Ik: ‘Tot de handdoeken gaan praten?’
S.: ‘Ja! En de wc.’ Gierend van de lach ondertussen…
Ik: ‘Nou, ik ben heel benieuwd wat die gaan zeggen. Maar als je het niet erg vindt, ga ik dan toch nu alvast je haar wassen.’

S. heeft een nieuw spel. Het gaat zo. De een is S. en slaapt. De andere is de mama en maakt ontbijt: ‘Beetje havermout… Fruit erbij. Wat mango… Kwark! Beetje water erbij… Roeren!.’
Pauze.
‘Mama, het ontbijt staat klaar! Je moet naar de speelleergroep!’
En dan opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Het spel heeft zich uitgebreid. Het was een zaterdag, N. was met D. naar baby sensory, de schoonmaakster was donderdag geweest en er waren verder weinig plannen, dus ik dacht: laat ik eens gewoon doen wat S. leuk vindt, in plaats van enkel op te noemen wat ik verder allemaal nog moet doen. Dus ik heb meegedaan. Met het slapen, ontbijten, tanden poetsen, haren kammen, plassen op het potje, naar de crèche lopen, naar de speelleergroep gaan, in de kring zitten, fruit eten, spelen, buiten spelen enzovoorts enzovoorts. Ze vond het helemaal het einde, alle poppen en knuffels deden ook mee en beeldden kinderen en juffen van de speelleergroep uit, en met de lunch mocht ze zelfs vruchtenhagel op haar boterham. Dat mag thuis namelijk niet, maar op de crèche wel, en ze was immers op de crèche?
Woedend was ze toen ik niet meer mee wilde doen, toen ik zei dat het ‘alsof-spel’ nu klaar was. Ik had al bijna spijt dat ik er überhaupt ooit mee had ingestemd…

S. 2 jaar, 10 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 10 maanden

S.: ‘Als ik mijn huisje heb, mogen jullie op bezoek komen.’
Ik: ‘O ja, als je later groot bent hè, dan komen we zeker langs!’
Zij: ‘Dan heb ik ook een tafel, en een boven, voor mijn bedje.’
Ik: ‘Ja, lijkt me echt heel leuk om bij jou op visite te komen, ik verheug me er al op.’
Zij, enigszins gealarmeerd: ‘Maar mama, ik ben nog niet groot!’

S.: ‘V. zei: Handje? En ik zei: Ja. En toen hielden we handen vast.’

Het lijkt erop dat S. langzaamaan wat interesse begint te krijgen in het opbouwen van vriendschappen. Ik denk dat de speelleergroep waar ze nu twee keer per week in de ochtenden heen gaat daar ook bij helpt.
Op de crèche was V.’s pleegmoeder weer druk in gesprek met de crècheleidster. Op een gegeven moment vroeg S. aan N. of dat de oma van V. was. Toen N. nee zei, vroeg ze: ‘Heeft V. ook twee mama’s?’
‘Ja’, zei de juf, die de vraag hoorde.
‘Néé!’, dacht N. Op de terugweg probeerde ze het N. maar zo goed en zo kwaad als ze kon uit te leggen dat dat V. een soort hulpmoeder heeft, dat ze niet in hetzelfde huis wonen. Ik vind het zo zielig voor S., heel even dacht ze iemand gevonden te hebben (V. nog wel!) die net als zij ook twee mama’s heeft, en dan bleek het toch weer niet zo te zijn. Maar zelf leek ze er niet erg mee te zitten.

D. 7 maanden

      Geen reacties op D. 7 maanden

We zijn voor het eerst met z’n vieren op vakantie geweest. Helaas werd D. al op de tweede dag ziek. Eerst weet ik het nog aan het zwembad, daar is het gewoon warm, vandaar dat ze zo gloeiend voelt, en aan de draagzak, ze zat gewoon dicht op me geplakt, vandaar dat ze soms wat gek ademt, maar eenmaal terug uit het zwembad bleef ze nogal gloeiend voelen, en toen gingen we koorts meten en had ze boven de 39 graden koorts. Arme D. Ze bleef veel huilen de rest van de vakantie, vooral ’s avonds. We kwamen er niet achter wat ze nu precies had, want ze had eigenlijk alleen koorts, maar dat was al vervelend genoeg. Eenmaal weer thuis herstelde ze gelukkig snel en werd ze weer wat vrolijker. Het lukte haar eindelijk ook weer om op de grond zelf te spelen.

En daar deed ze waar we vlak voor de vakantie ook al een glimp van opvingen: tijgeren! Ik geef toe, ik heb het wel wat gemanipuleerd, of nou ja, de juiste omstandigheden gecreëerd. Een toren van de bekertjes voor haar gebouwd dus, en die nét wat te ver weg zetten. Maar nu heeft ze het door hoor, ze strekt haar armen, wiebelt met haar kont en beweegt zich op haar knieën voort. Dat ze daar beter haar voeten voor kan gebruiken, heeft ze nog niet echt door, maar het geeft niet. Ze tijgert!

S. 2 jaar, 9 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 9 maanden

‘Vertel eens een verhaaltje?’
Ik vertel over hoe het is als je drie wordt. Taart, cadeautjes, slingers, en dat kindjes van drie geen speen meer hebben. Want S. heeft met het slapen nog een speen, en die gebruikt ze zeer hartstochtelijk. We zijn ons er terdege van bewust dat het niet goed is. We zijn ons er terdege van bewust dat het waarschijnlijk een afschuwelijke slaaprustrovende klus gaat worden om haar ervan af te helpen. Dus hebben we nu dit bedacht: kindjes van drie jaar hebben geen speen meer, weet S. inmiddels.
‘Weet je wat ik dan doe?’ zegt S.. ‘Dan pak ik het been van konijn en ga ik daar op bijten.’
‘O!’ zeg ik. ‘Dat is dan niet zo leuk voor konijn.’
‘Als ik geen speen meer heb.’
Ze heeft het al helemaal bedacht, ze is al helemaal voorbereid, zo blijkt.
‘Doe je dat nu ook al wel eens?’ vraag ik.
‘Jaha!’ zegt ze. Zo veel wat ik niet weet van mijn kind, nu al.

Ze had ook weer een bloedneus. Maar ze ging er heel volleerd mee om en bleef stil op mijn schoot zitten, met haar handen hield ze mee het washandje vast, helemaal niet zo in paniek als eerder vaak gebeurde. Ik was bang dat het ’s nachts opnieuw zou beginnen, had alvast een washandje voor haar klaargelegd, maar gelukkig bleek dat niet nodig te zijn.
S., de volgende ochtend: ‘Ik ga heel goed proberen om geen bloedneus te krijgen.’
Die arme schat, die denkt dat het iets is wat je zou kunnen regelen, net zoals bij zindelijkheid.

Zijn er ook nog leuke dingen in haar leven? Jawel! Want wij gingen naar de Efteling. Werd ze vorig jaar helemaal panisch in de Carrousel, dit jaar ging ze drie keer achter elkaar en begon ze te zingen van geluk. Hoor je ineens ‘De kop van de kat is jarig’ naast je… We hadden haar goed voorbereid, sowieso al omdat we eigenlijk maanden eerder tijdens een hittegolf zouden gaan, maar ook door filmpjes van ‘De poppetjes’ (Carnaval Festival) en ‘de elfjes’ (Droomvlucht) te kijken. ‘Ik vind het leuk dat ik ze nu in het echt zie!’ zei S. En zo was het. Ze mocht ook nog een knuffel uitzoeken. De knuffel heet Neuneu. Het was een fijne dag.

D. 6 maanden

      Geen reacties op D. 6 maanden

D. hoest. En hoest. En huilt heel zielig. Dit is de eerste keer dat ze echt ziek is, afgezien van wat onschuldig gesnotter een paar weken geleden. Ze valt lastig in slaap (oké, dat is niet vaak anders geweest) en wordt steeds weer hoestend wakker. N. slaapt voor het eerst in tijden weer met haar in haar armen, eigenlijk geen doen. Maar met z’n allen wakker blijven liggen is ook geen doen. En natuurlijk, die eerste uren van de nacht waarin ze wel sliep, werd S. juist weer wakker, wat tot gevolg heeft dat ik echt nauwelijks geslapen heb. Dat wordt een lange dag vandaag…

Tamelijk impulsief besluit ik om de kinderwagen om te bouwen. Dat voelt toch echt wel als een hele stap hoor. Zeker voor N. wel moeilijk. Maar ik snap het wel, die bak, dat is voor de kleine baby’s, en als we die nu niet meer nodig hebben, als we die nu nóóit meer nodig hebben, dan betekent dat dat de fase van de kleine baby’s gewoon definitief voorbij is. Toch een rare gedachte. De sluiting stond nog op z’n grootst van toen we S. er met winterjas en al in de winter in probeerde te proppen, er is nu een hittegolf, dus dat is nog even prutsen, maar uiteindelijk lukt het toch vrij snel allemaal. D. erin, zonnebrilletje op, iedereen z’n schoenen aan, wij kunnen op pad! Voor D. toch wel een stuk leuker als ze een beetje om zich heen kon kijken, we merkten wel dat ze daar behoefte aan had. We vragen ons alleen nu wel af waar D. voortaan ’s avonds (en overdag) moet slapen. Toch maar in d’r bedje. We hebben het nu een aantal keren gedaan, en dat gaat redelijk. Maar de nachtvoedingen zijn na het hoesten tot nu toe helaas gebleven, dat is jammer.

S. 2 jaar, 9 maanden

      1 reactie op S. 2 jaar, 9 maanden

N. heeft van de week al seksuele voorlichting moeten geven, want S. beweerde ineens dat ik haar papa was, dus dat moest even rechtgezet worden. Het verhaal over eitjes en zaadjes is dus gehouden, dat wij allebei alleen eitjes hebben en dat we voor zaadjes naar het ziekenhuis moesten (dat stuk hadden we al vaker verteld). Ben benieuwd wanneer we het verhaal opnieuw zullen moeten houden, maar ook vooral heel erg blij dat we haar al van begin af aan verteld hebben dat we het ziekenhuis nodig hadden, dat het haar geleidelijk aan duidelijk zal worden hoe het bij haar zit. Ze wordt zich er natuurlijk steeds bewuster van dat de meeste andere kinderen een papa hebben.

Met kinderen van 2 kun je toch al enorm wonderlijke gesprekken hebben:

S.: ‘Mag ik een ijsje?’
Wij: ‘Nee.’
S.: ‘Kakoe wil ook een ijsje maar dat mag niet van mij.’

S.: ‘Kakoe krijgt ook yoghurt. Hij wil Griekse yoghurt.’
Ik: ‘Is Kakoe een vriendje van jou?’
Zij: ‘Jaha!’
Ik: ‘En is Kakoe een jongen of een meisje?’
Zij: ‘Een jongen. Én een meisje!’
Ik: ‘Oké, dat kan. En hoe oud is Kakoe?’
Zij: ‘Drie jaar. En twee jaar.’
N: ‘Dat is wel heel bijzonder. En bij wie woont Kakoe in huis?’
Ook dat weet S.: Bij mama N. en mama Oka. En bij oma A. en opa Ak.
N.: ‘En heeft Kakoe ook een broertje of een zusje?’
Zij: ‘Ja, een broertje.’
N.: ‘En hoe heet dat broertje?’
S.: ‘Broertje! En ook een zusje. D. Oka.’
Daarna weet ze ook nog te vertellen dat die allemaal in één groot bed slapen. Oma A. en opa Ak niet, die slapen ergens anders en eten elke dag in een restaurant.
Mijn kind heeft eerder een fantasievriendje dan een echt vriendje. Heel handig, hij doet precies wat ze wil en heeft precies het leven dat zij wil…

D. 6 maanden oud

      Geen reacties op D. 6 maanden oud

Blijkbaar dacht D.: oké, als ik 6 maanden oud ben, dán ga ik echt rollen, dán ga ik echt eten. Dus rolt ze nu ineens voortdurend heel de kamer door, en eet ze banaan, groente en zelfs al een broodkorst. Oké, niet direct grote hoeveelheden, maar ze hapt het daadwerkelijk af van de lepel, in plaats van dat ze gewoon toelaat dat je iets in haar mond stopt. Hoe dat in één week kan veranderen!

Gisteren ging N. naar de verjaardag van tante Ans, ik haalde S. en D. op van de crèche. Het ging eigenlijk hartstikke goed, eerst ging D. heel even slapen en toen ging ze nog in de box spelen en bij het avondeten zat ze gezellig bij ons aan tafel en at ze wat broccoli. Toen gaven S. en ik haar de fles, zodat ze het een beetje vol zou houden terwijl ik S. naar bed lag. Ik legde haar op de overloop neer, dat leek me het handigst, terwijl S. ging douchen. Toen ik op de commode daarna de luier van S. omdeed voor de nacht, zag ik D. ineens niet meer. Snel gingen we kijken, en jawel, ze had zichzelf zó achteruit S.’s kamer in geduwd. S. legde gauw de hydrofiel onder haar neer, want ze wilde niet dat D. in haar kamer zou spugen. We wachtten even en ja, daar zagen we hoe D. zichzelf oprichtte, haar armen strekte, zich afzette en weer een stukje naar achteren schoof. Ontzettend trots keek ze erbij, en S. en ik waren ook ontzettend trots op haar. Dat had N. dus mooi allemaal gemist, maar vanochtend bij het ontbijt deed ze het vol enthousiasme opnieuw, dus N. heeft niet heel lang hoeven wachten om het ook te kunnen zien.

Een week later. D. ligt op haar buik op het kleed. Ze zet haar voet op het kleed, duwt haar billen omhoog en dan ineens zichzelf helemaal vooruit. Alsof ze een grote sprong voorwaarts maakt. Dit is geen tijgeren, dit lijkt meer op een poging om maar meteen te leren kruipen. Daarna doet ze het nog eens, ze probeert haar beentjes onder zich te krijgen. Lukt nog niet helemaal. Ze slaapt wat minder goed de laatste tijd, maar het is ook eigenlijk wel verklaarbaar, als je kijkt naar alle nieuwe ervaringen die ze opdoet, door op de grond te liggen, nieuwe dingen aan te raken, te proeven, te eten. Dat moet natuurlijk allemaal verwerkt worden in dat kleine hoofdje van d’r.

S. 2 jaar, 8 maanden & D. 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 8 maanden & D. 5 maanden

Mooiste moment van de dag: voorlezen met het hele gezin. Sinds kort kijkt en luistert D. geïnteresseerd mee. We gebaren dan ook alvast de dieren en voertuigen (S. beweert dat hevig zwaaien ‘vrachtauto’ betekent, ik weet vrij zeker dat dat niet zo is, maar wat het dan wel is, dat moet ik nog opzoeken). D. kijkt echt al naar het boek, heel leuk, en S. vertelt aan D. wie Boer Boris is en wie zusje Sam.
Ja, dat is hoe je het je voorstelt als je 22 bent, en zo mooi is het dus soms écht.

N. en ik zijn naar Fun Home geweest, mijn vader paste op. Het was fantastisch, zo’n ontzettend mooie musical, zo ontzettend de moeite waard. Want je moet er wel wat voor over hebben, om even met z’n tweeën weg te gaan. Toen we thuiskwamen, lag S. in bed. Het was half 7, we hadden friet bij ons, dus het was hoogst eigenaardig en enigszins verontrustend. Kennelijk hadden mijn vader en C. haar helemaal afgedraaid. Ze had ’s middags al wel een uur in bed gelegen (vooral zingend, vermoedden ze). Toen ik bovenkwam, hoorde ik het geluid van het vastgelopen reuzenrad en eerst dacht ik dat ze daarmee aan het spelen was, maar dat was niet zo. Ze was diep in slaap, met dus dat herriemakende lichtflitsende ding naast haar. Voorzichtig maakte ik haar wakker, maar natuurlijk niet voorzichtig genoeg. Vreselijk overstuur was ze, zo zielig! N. kwam helpen, we namen haar op schoot, langzaamaan kalmeerde ze een klein beetje. Toen ze eenmaal aan de eettafel zat, met friet in het zicht en bij haar opa en C., ging het meteen weer helemaal goed. Alsof ze dacht: ‘O ja, nu moet ik weer lief zijn.’ Ik denk dat haar dat veel energie kost, ze wil het allemaal zo goed doen, het breekt mijn hart soms een beetje maar ik denk dat we er niet veel aan kunnen doen, niet meer dan wat we al doen. Lief voor haar zijn en haar troosten.

S. 2 jaar, 7 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 7 maanden

We gingen naar de kapper. Ik zei dat S. nog wel graag vlechtjes wilde kunnen, dat de juffrouw van de crèche die ook zo mooi kon maken.
Zij: ‘Kan mama dat ook?’
S, heel zacht: ‘Mama N.’
En zo wist de kapster ook meteen dat ze twee moeders had, waarna ze meteen met het verhaal kwam, hoe zat het ook alweer, dat de een dan het eitje van de ander, zoiets.
‘O ja’, zei ik. ‘Dat is wel echt een zwaar traject, want dan moet je met hormonen enz.’
‘Hebben jullie allebei een kindje gedragen?’ vroeg ze.
‘Nee’, zei ik. ‘Mijn vrouw is twee keer zwanger geweest.’
‘Maar dan is het ook wel jouw kind hè’, haastte ze zich te zeggen. ‘Net als bij adoptie.’
Ik vind het toch niet helemaal hetzelfde als adoptie, geloof ik, maar enfin, ze probeerde in elk geval vriendelijk en belangstellend en openminded te zijn, dat is denk ik ook het hoogst haalbare bij gesprekken als dit.

S.: ‘Weet jij wie ik lief vind?’
Ik: ‘Nou?’
Zij: ‘Juf S.!’
Ik: ‘Ja, daar was ik van op de hoogte.’

D. 5 maanden

      Geen reacties op D. 5 maanden

‘Hey, had je D. op haar buik neergelegd?’
‘Uh, nee?’
D. is inmiddels al meerdere keren omgerold en ik heb het nog steeds niet gezien. Toen ik haar op een kleed legde om haar nauwgezet in het oog te kunnen houden lukte het wel bíjna, maar uiteindelijk viel ze toch terug, zo pók, keihard op haar hoofdje… Die zal het voorlopig wel niet meer gaan proberen, vrees ik.


Verder is het vooral ontzettend warm, niet zo fijn voor D. Gelukkig geniet ze er wel van om in het badje te zitten en dan zo hard te trappelen dat S. helemaal doorweekt raakt. S. vindt het fantastisch om te helpen haar in bed te doen, ze geeft behulpzaam alle bekertjes aan D. en zorgt ervoor dat er water uit het wolkje komt door die eerst onder te dompelen in het water. En ze pakt een washandje en droogt na afloop zichzelf af, heel handig allemaal.