0 weken oud

      Geen reacties op 0 weken oud

Van tevoren was ik bang dat ik zou flauwvallen tijdens de bevalling, N. totaal niet tot steun zou kunnen zijn of voortdurend verkeerde dingen te doen, in paniek te raken, zou overgeven of een auto-ongeluk te krijgen als we onverhoopt naar het ziekenhuis zouden moeten. Dat gebeurde allemaal niet. De bevalling ging eigenlijk heel goed en N. deed het fantastisch.
Waar ik van tevoren veel minder bang voor was geweest, simpelweg omdat het me niet lukte om me er een voorstelling van te maken, was de kraamtijd. We hadden natuurlijk die cursus gedaan, Samen Bevallen, maar die is – de naam zegt het al – nogal gericht op de bevalling. Achteraf gezien had ik mij veel meer moeten focussen op het voorbereiden van de kraamtijd. Hoe zou ik ervoor moeten zorgen dat ik voldoende bleef eten, hoe zou ik N. kunnen steunen, wat zouden we doen als de kraamverzorgster niet bij ons paste en het allerbelangrijkste: hoe konden we ervoor zorgen dat N. en ik in contact bleven, zouden blijven communiceren?
We hadden geen fijne kraamtijd. Het ging mis, op zeer veel fronten maar gelukkig niet op het belangrijkste front, dat van S. Zij deed het van begin af aan heel erg goed.

Ik moet bekennen dat ik haar in eerste instantie zag als een indringer. N. en ik waren eerst heel erg samen, en na haar komst waren we juist helemaal niet meer samen, omdat zij ineens ook in ons huis was, en een kraamverzorger van wie we Dingen Moesten (en als we niets moesten, dan sliepen we/ probeerden te slapen). Mijn taken: kruiken maken, temperatuur bijhouden, verschonen. Ik was bang dat S. mij zou gaan zien als degene die steeds haar kleren uittrok en met natte koude doekjes in de weer ging. S. vindt het niet zo leuk om verschoond te worden, vooral niet als ik weer eens eerst haar broekje aandeed (met veel pijn en moeite) om dan tot de ontdekking te komen dat ik het rompertje nog niet dicht had gedaan. Ik wist niet hoe ik haar vast moet houden en kreeg vreselijke last van mijn rug en armen. Ineens draaide alles om S. en mijn lieve N. was van de ene op de andere dag veranderd van een stralende zwangere vrouw in een ingestorte kraamvrouw. Ik wist niet of ik ooit van S. zou gaan houden en werd vreselijk bang dat ik nooit een goede, echte moeder zou kunnen zijn. Ik was te moe om te bedenken dat het helemaal niet erg is als je niet direct de eerste seconde van je kind houdt, dat die liefde ook kan groeien en dat dat prima is.

’s Nachts lag ik voortdurend wakker, te luisteren of S. nog wel ademde (of haar piepende deur-/krabben aan het behang-geluidjes maakte). Als ik buiten liep om boodschappen te doen (ik werd er voortdurend op uit gestuurd door de kraamverzorgster), had ik de neiging om aan elke willekeurige voorbijganger te melden dat ik een kind had, dat ik dus moeder geworden was, ook al was ik niet bevallen, en dat het echt een heel coole baby was.

Ik hield al direct enorm veel van S. Ik had het alleen zelf nog niet door.

38 & 39 weken zwanger

      Geen reacties op 38 & 39 weken zwanger

Net als ik een heel nieuw gevoel ervaar, het gevoel dat ze van mij wel zou mogen komen, word ik ziek, zelfs zo ziek dat ik niet naar mijn werk kan. Ik kan nog maar twee dingen: overgeven en slapen. Pfff.

Een paar dagen later ben ik weer beter. Op mijn werk is het zo druk, té druk, dat de baby van mij wel mag komen, want dan hoef ik in elk geval twee weken even niet aan mijn werk te denken, heb ik even iets anders aan mijn hoofd. N. denkt daar anders over, die is heerlijk van haar verlof aan het genieten en hoopt dat de baby nog even op zich laat wachten.
Iedereen op mijn werk lijkt ervan uit te gaan dat ik er maandag niet zal zijn, omdat dan de uitgerekende datum is. Inmiddels is er ook vanaf dan voor twee dagen in de week vervanging van mij geregeld, wat wel een opluchting is. Zo kan ik met een iets geruster hart er twee weken niet zijn.

’s Avonds denk ik: ‘Dit is de laatste keer dat ik onder de douche sta en mijn haar was terwijl ik nog geen moeder ben.’ Een gekke gedachte, denk ik er achteraan. Het zou zomaar nog eens twee weken kunnen duren. Voor we gaan slapen zeg ik tegen N.’s buik: ‘Je mag nu wel komen hoor, baby!’

Nog geen uur later beginnen de weeën en ongeveer 22 uur later wordt S. geboren. Onze dochter.

36 & 37 weken zwanger

      1 reactie op 36 & 37 weken zwanger

Vorige week kwam beste vriendin C. ineens met de vraag of ik dacht dat N. het leuk zou vinden als we een babyshower organiseerden. Enerzijds vind ik dat erg Amerikaans en overdreven, anderzijds wist ik dat N. het fijn zou vinden om haar vriendinnen te zien en om even in het zonnetje gezet te worden. Dus wordt het een babyshower onze stijl, dus zonder het eten van babypotjes, versieren van rompertjes en weet ik veel wat, maar met het eten van een taartje. Eigenlijk zijn we natuurlijk veel te laat, dus het is nog maar even afwachten of het doorgaat. Ik bedoel: ze is nu al 36 weken zwanger, voor hetzelfde geld bevalt ze morgen al (ik hoop van niet). Inmiddels hebben al best een aantal mensen gezegd dat ze kunnen dus het is te hopen dat het doorgaat.

Een babyshower hoort geheim te blijven en een verrassing te zijn maar ik word altijd enorm zenuwachtig van geheimen en verrassingen. Omdat ik zelf niet zo van verrassingen houd, dus ik ben altijd enorm bevreesd dat een ander daar ook niet op zit te wachten. Sowieso vond ik al dat ‘bedenken in naam van’ (wie zou N. uitgenodigd willen hebben, wat zou ze willen doen en waar?) al een hele uitdaging die me flink wat stress bezorgde. Desondanks was ik wel echt van plan om het een verrassing te laten zijn, maar net toen alles in kannen en kruiken was en C. zichzelf voor zondagmiddag hier had uitgenodigd zonder dat N. argwaan kreeg, belde haar moeder en die wilde graag zondag afspreken. Dus voor ik het wist, zouden we zondagochtend bij N.’s moeder langsgaan. ‘Dat wordt wel heel druk, die zondag’, mopperde N., en ik dacht: o jee, het wordt nog veel drukker dan jij denkt!
Dus toen heb ik het maar verteld, dat als ze wilde, er nog een paar mensen meer zouden komen, en toen ook maar meteen dat het niet bij ons thuis zou zijn zodat ze niet te veel zou gaan stressen over dat we nu het huis helemaal spic-en-span moeten hebben enzovoorts. Vervolgens schoot ik prompt in de stress omdat ik niet wist wat de rest ervan zou vinden dat ik N. nu al van alles verteld had, en ze reageerden er ook eigenlijk helemaal niet op dus misschien vonden ze het niet zo tof, maar terugdraaien kon ik het niet meer en voor mij was het in elk geval een hele opluchting om niet meer met Een Geheim rond te lopen.

Uiteindelijk was het natuurlijk hartstikke gezellig. Het was hartstikke mooi weer, dus we gingen er gewoon op de fiets heen. Vroeger dacht ik dat zwangere vrouwen vanaf een week of 20 niet meer in staat zouden zijn om te fietsen, maar dat blijkt gelukkig nog prima te gaan. N. fietst nu wel langzamer dan ik, dat is een heel bizarre gewaarwording, want ik ben gewend om hijgend en puffend achter haar aan te komen en nu is het ineens andersom.
N.: ‘Nee, ik weet echt niet waar we naartoe gaan, hoe zou ik dat moeten weten?’
Ik: ‘Nou ja, je zou het best kunnen raden volgens mij.’
N.: ‘Het is in elk geval niet in de buurt van het station, want daar zou jij nooit heen durven rijden.’
Maar dat was het natuurlijk juist wél, dat leek me nu juist handig, want in de binnenstad kun je pas echt niet rijden. Op de fiets had N. toch al wel door waar we heen zouden gaan, want zo creatief ben ik ook helemaal niet, dus ik had gewoon voor de gelegenheid gekozen waar we recentelijk ook al geweest waren. En er waren al meteen een aantal mensen, zodat het direct gezellig was, en later kwamen er nog meer vriendinnen en we aten taart en dronken lekkere thee en speelde de quiz die C. gemaakt had. L. had haar zoontje meegenomen die behoorlijk veel aan het jammeren was, waardoor je het niet kon helpen om te denken: tjonge waarom leek een kind een goed idee, maar hij gaf ons ook veel high-fives, en die maakten het allemaal weer goed.

32 & 34 weken zwanger

      Geen reacties op 32 & 34 weken zwanger

Zo moe. Druk op het werk, en als je dan ook ’s avonds en in het weekeinde activiteiten hebt en niet goed slaapt, dan lukt het maar niet om wakker te worden, blijft je hoofd in een waas, blijven je ledematen zwaar en je oogleden zwaar. N. stuurde me op een avond vroeg naar bed, de volgende dag hadden we een afspraak bij de verloskundige en dat werkte. Het werkte zo goed dat ik er gestrest van werd. Want ineens was ik wakker en wat was het fijn om wakker te zijn, om te kunnen nadenken, te lopen zonder pijn, om zín te hebben in dingen. Als ik nu al zo moe was, hoe moet dat dan als we een kindje hebben en we nog vermoeider zullen zijn dan we ons ooit voor kunnen stellen? Bijna dagelijks word ik daarvoor gewaarschuwd en ik begrijp gewoon niet hoe dat dan moet, hoe ik dan nog zou kunnen functioneren.

We zijn inmiddels al een aantal keren naar de zwangerschapcursus geweest. Het goede aan zo’n cursus is dat het je handvatten geeft om over de bevalling te gaan praten. Of in elk geval aanleidingen om het er in algemene zin over te hebben, om het vervolgens via die omweg toch nog over jezelf te gaan hebben. Donderdag gaan we het geboorteplan bespreken bij de verloskundige, spannend. Ik zie er nog steeds allemaal best wel tegenop, maar hoop eigenlijk dat je door het er nu over te hebben, door informatie te vergaren, de schok op het moment zelf een heel klein beetje minder zal zijn.
We zijn in elk geval inmiddels een beetje gewend aan de cursus, de mensen. De docente is heel tof, ze benadert de dingen op een prettige manier en ik denk dat dat alle verschil maakt met of je zo’n cursus de moeite waard vindt of niet. Onze moeders wensen ons steeds veel plezier en vragen of we het leuk hebben gehad. We hebben het niet leuk, maar we vinden het wel nuttig. Gisteren hebben we een film gekeken van een badbevalling. Na afloop vroeg de docente hoe we de film gevonden hadden (nou, nogal geromantiseerd, want met zo’n nachtcamera wordt alles zwart-wit en ze hebben vast de ‘wanhoopsfase’ er lekker uit kunnen knippen) en toen zei iemand dat hij het veel te intiem vond. Iemand die al heel de avond zijn vrouw aan het knuffelen/strelen/masseren was. Ik zat naast hen op de bank en voelde me daar erg ongemakkelijk bij.
Bijna had ik gezegd: ‘Hoe kun je dit nou intiem vinden als je zelf al de hele avond aan je vrouw zit te frummelen?’
Maar dat deed ik niet. Ik mag soms best trots zijn op mezelf.

31 weken zwanger

      Geen reacties op 31 weken zwanger

We zijn naar een voorlichtingsavond van het ziekenhuis geweest: ‘Bevalt het?’ Nou, het beviel beter dan de voorlichtingsavond over borstvoeding. Deze mensen konden wat beter presenteren, om te beginnen, en ze maakten minder domme grapjes. En je kon even in een verloskamer kijken, wat wel leuk was. Het zijn mooie kamers, eenpersoons (hoewel de partner wel ook kan blijven slapen) als je de baby niet meetelt, wat je eigenlijk wel moet doen, want de baby mag altijd bij je op de kamer blijven, zelfs als er een couveuse aan te pas komt.

De dag ervoor hadden we het bij Samen bevallen gehad over pijnbestrijding, wat de nadelen daarvan (kunnen) zijn. Dat was wel handig, want in het ziekenhuis zeiden ze daar dus helemaal niets over. Dan is het toch schrikken als je bijvoorbeeld ineens een katheter krijgt en je wist van tevoren totaal niet dat dat bij een ruggenprik hoorde. Een van onze verloskundigen was er ook, zij stelde dat thuis bevallen even veilig was als in het ziekenhuis, wat goed was om te horen, te meer omdat bepaalde mensen haar van het tegendeel proberen te overtuigen. In principe gaat N. voor een thuisbevalling. We zijn ons ervan bewust dat de meeste (eerste) bevallingen alsnog in het ziekenhuis eindigen, maar als dat niet nodig is, lijkt het ons prettiger om gewoon te kunnen blijven waar we op dat moment zijn, in een omgeving die we kennen, in plaats van dat N. met weeën (die dan waarschijnlijk prompt weer ophouden) naar het ziekenhuis verplaatst moet worden. De gedachte dat ik dan de hoogst verantwoordelijke taak zou hebben om een bevallende vrouw naar het ziekenhuis te moeten rijden, vind ik ook niet echt een prettige.

Maar mocht dat toch moeten, dan is wel het handige aan die voorlichtingsavonden dat je kunt oefenen met de route. Dat dat nodig was, bleek toen ik in de linkerrijstrook ging rijden en N. zei: ‘Wat doe je, je moet hier naar rechts!’ Was ik even vergeten… Ik was met mijn hoofd al bij een stap verder, daarna moet je namelijk wél naar links.

30 weken zwanger

      Geen reacties op 30 weken zwanger

De cursus begint. Al een hele tijd geleden hebben we ons aangemeld voor Samen Bevallen, de enige cursus waarbij de partner ook steeds aanwezig is. Inmiddels hebben we allebei geen flauw idee meer waarom we ons hiervoor hebben aangemeld. Want het is vast stom. De mensen zullen stom zijn. Ze zullen ons raar vinden. De docente zal zweverig zijn. En onaardig. Ik kan niet tegen ademhalingsoefeningen. N. heeft geen zin om nieuwe mensen te ontmoeten. Het is helemaal in dorp S. De anderen zullen vast allemaal veel minder ver zijn in de zwangerschap. Want wij zijn al 30 weken. En je zou eigenlijk moeten beginnen tussen 24 en 28 weken. Kortom, we zien er als een berg tegenop.

Maar als we er eenmaal zijn, weet ik weer waarom we ons hiervoor hebben aangemeld. Omdat het leuk is om andere mensen te zien die ook binnenkort een kindje krijgen. En die ook onzeker blijken te zijn, hoewel misschien niet allemaal op dezelfde manier. We blijken de laatste uitgerekende datum te hebben, al verschilt dat allemaal erg weinig van elkaar. De ademhalingsoefeningen zijn inderdaad vervelend, maar het liggen op een matje (oftewel kussens van tuinstoelen) is eigenlijk bijzonder prettig. De docente is oké en niemand doet erg vreemd tegen ons.
Dat N. ooit gaat bevallen, wisten we natuurlijk, maar leek vooral nog een heel abstract moment in de heel verre toekomst. Maar dat moment komt nu toch dichterbij, en het is wel goed om je daar een heel klein beetje op voor te bereiden. En dat kan natuurlijk niet echt, maar met zo’n cursus heb je in elk geval het gevoel dat je íéts doet.

29 weken zwanger

      Geen reacties op 29 weken zwanger

Drukke week. Eerst dinsdag naar de verloskundige geweest. Tussen neus en lippen door meldde ze dat haar kinderen van een anonieme donor zijn. Ik was stomverbaasd, had dat totaal niet verwacht. Zo zie je maar weer dat je zelf net zo bevooroordeeld bent als ieder ander, dat je zelf ook altijd uitgaat van datgene wat voor de meerderheid van de mensen geldt, ook al vind je het zelf reuze irritant als mensen dat bij jou doen.

Woensdag gingen we naar een voorlichtingsavond over borstvoeding in het ziekenhuis. We hadden er sowieso niet zo’n zin in, waardoor we prompt iedereen stom vonden, maar met name een van de lactatiekundigen die volslagen debiele seksistische grapjes maakte in de trant van ‘Een hele avond over borsten, dat gaan de papa’s leuk vinden!’. Het was gewoon niet zo leuk en ik werd er vooral onzeker van om informatie te horen over een hele wereld waar ik nog niets van weet. Terwijl juist het hele idee is dat je er wijzer van wordt natuurlijk, dat je beter voorbereid bent. Enerzijds klonk het allemaal ontzettend moeilijk en Belangrijk (borstvoeding is het beste wat er is je weet toch), maar anderzijds konden we ook niet anders dan het allemaal met een korrel zout nemen omdat ze ook dingen uitkraamden als: ‘Eet gezond en gevarieerd. Wat is gezond en gevarieerd? Dat is heel simpel: eet verschillende kleuren. Als je alle kleuren eet, eet je gezond en gevarieerd.’

We hebben maar een zak M&M’s in huis gehaald om te oefenen met dat gezonde eten.

25 & 26 weken zwanger

      Geen reacties op 25 & 26 weken zwanger

Nesteldrang. Gisteren hebben we de kinderwagen, het autostoeltje en de box besteld. Vandaag hebben we een kast besteld, de gordijnen opgehaald en opgehangen. Een productief weekeinde dus en dat moet ook, want als we niet productief zijn, worden we zenuwachtig en met alleen maar zenuwachtig zijn, bereik je niet zo veel.
Het kopen van een kinderwagen duurde úren. Dat had ik een beetje onderschat, dus op een gegeven moment werd ik hongerig en trok ik het allemaal niet meer. Niet zo verwonderlijk, want het was toen al twee uur en we hadden nog niet geluncht. De kinderwagenverkoper legde bij elke kinderwagen uitgebreid de voor- en nadelen uit, en hoe je het ding kon inklappen, en hoe het zat met de reiswieg en dat je de wielen eraf kon halen als je er op het strand mee ging lopen enzovoorts enzovoorts. Ze gaan heel berekenend te werk, denk ik, want uiteindelijk ga je alles door elkaar halen en onthoud je precies wat ze willen dat je onthoudt. Maar wat geeft het, we kozen er gewoon een uit, omdat die rechtop bleef als je ‘m inklapte en omdat deze kinderwagen relatief licht en gemakkelijk te bedienen leek te zijn. We testten of ‘ie in de auto paste, en dat ging ook, dus prima verder. Of ‘verders’, zoals de verkoper maar bleef zeggen…
Autostoeltje: gewoon de beste die uit de anwb-test kwam, dus dat ging sneller.
Draagzak: niet nodig, we hebben een draagdoek die we van een vriendin mogen lenen.
Box: op internet hadden we er een gezien met ronde spijlen, en we vinden ronde spijlen veel mooier dan van die brede (die blijkbaar in zijn, want zo ongeveer alles is met brede spijlen), dus dat ging helemaal snel. We hebben niet eens meer gekeken naar de andere boxen, maar deze zag er prima uit, en er zit een lade in, dus hij voldeed volledig aan onze eisen.
De kast komen ze vanavond nog bezorgen, en volgende week monteren, dus zojuist hebben we in allerijl het bed verplaatst, zodat ze hopelijk voldoende ruimte hebben voor alles. Nog wat spullen opgeruimd. We zijn echt wel op de goede weg, maar pff, we hebben nauwelijks meer ruimte in ons hoofd om gewoon ‘vrouw en vrouw’ te zijn, in plaats van alleen maar ‘toekomstige moeders’. Alles staat in het teken van de komst van het kind, zo lijkt het.

Een week later.
Zeven maanden geleden hebben we kaartjes besteld voor Marktrock, omdat Slongs Dievanongs daar optrad. En Clouseau. En Stan van Samang en Gers Pardoel. Zeven maanden geleden zeiden we tegen elkaar: ‘Zelfs als je dan al zwanger bent, dan zul je wel niet al heel lang zwanger zijn.’ Wisten wij veel. Maar al met al kun je beter zes maanden zwanger zijn dan twee maanden, qua moeheid en zo. We hadden zitplaatsen, maar hebben vooral gestaan. Eerst bij Slongs Dievanongs natuurlijk, helemaal vooraan. Er waren nog niet veel mensen, maar: ‘You don’t need a crowd to have a party.’ We didn’t need a crowd en het was helemaal fantastisch om haar live te zien.
Clouseau was als laatst, we zaten even op de tribune en N. kreeg wat last van rugpijn. Dus toen gingen we maar vast naar de staplaatsen toe, want Clouseau moet je natuurlijk niet op een tribune helemaal achteraf zien. Waar Slongs een decor had met plastic palmbomen, had Clouseau een professionele lichtshow. Alles was helemaal perfect geregeld, mooi om dat contrast te zien. We zongen en we dansten. Inmiddels was het superdruk en donker geworden, dat maakte het allemaal wat gemakkelijker.
Aan een picknicktafel na het optreden van Clouseau.
Ik: ‘O, ik heb echt last van mijn rug door al dat staan. Hoe gaat het nu met jouw rug?’
N.: ‘Mijn rug? Nergens last meer van.’
Heel fijn om even weer wat meer te zijn dan enkel toekomstige moeders, om even weg te zijn en gewoon iets heel erg leuks te doen.

24 & 27 weken zwanger

      Geen reacties op 24 & 27 weken zwanger

We hebben nieuwe onderburen. En ze roken. Overdag, maar ook ’s nachts. Met als gevolg dat ik midden in de nacht wakker word van hun sigarettenrook en niet meer kan slapen. Omdat ik het zo vind stinken. En ook omdat ik bang word. Dat het slecht is voor mijn gezondheid. Dat het slecht is voor N.’s gezondheid. Dat het slecht is voor de gezondheid van ons kindje. Het liefst zou ik verhuizen, maar afgezien van dit probleem woon ik hier eigenlijk prima. En ik heb helemaal geen energie om nu te verhuizen, naast dat je nooit weet of het ergens anders beter is en dat het een hoop geld zou kosten enzovoorts.

Ik weet natuurlijk niet zeker of het de onderburen zijn. Ik zou een briefje op kunnen hangen, maar ik ben bang dat het daar alleen maar erger van wordt. Dat ze juist expres buiten gaan roken, dat het onaardige homofobe mensen zullen zijn die ons het leven nog zuurder zullen maken. En mensen mogen natuurlijk roken op hun eigen balkon, er is geen wet die dat verbiedt, zelfs in de huisregels staat het niet. Bovendien krijg ik een kind, en een kind veroorzaakt ook vast overlast, dus het is waarschijnlijk niet heel handig om nu te gaan zeuren. En langsgaan om eens te polsen durf ik al helemaal niet, om dezelfde redenen.

Drie weken later is wel duidelijk geworden dat die rook van de onderburen af komt, ook omdat het wel héél toevallig is dat we overlast hebben sinds we nieuwe onderburen hebben. We raken er beide helemaal van uit ons doen. Omdat we gek worden van de zorgen om ons kindje in de eerste plaats (de kans op wiegendood is vele malen groter in een huis vol rook), maar ook omdat het luchten van het huis nu een enorm energieverslindende bezigheid is geworden. De hele dag ben je aan het snuiven: kan ik nu even het raam openzetten? Of ruik ik toch weer iets? En als het raam openstaat: moet het alweer dicht? ’s Nachts moeten we sowieso alles gesloten houden, zowel de ramen als de ventilatieroostertjes, en dan nóg word ik soms wakker van de rook. Door de slechte ventilatie krijg ik nog hoofdpijn ook, en last van mijn ogen. Erg goed voor ons humeur is het ook al niet. Ik word er gewoon zo ontzettend verdrietig van en ik weet dat ik tamelijk verwend ben, want het is ook verdriet omdat het verder allemaal zo goed gaat en dat één zo’n iets dan alles zo kan verpesten.

We proberen zo veel mogelijk in de oplossingsgerichte modus te blijven in plaats van in de klaagmodus, hoe lastig ook. N. is daarom – oneindig dapper – naar de onderburen gegaan om te informeren of zij inderdaad roken. Ik stond echt doodsangsten uit, want ik was ervan overtuigd dat ze uitgescholden/ in elkaar geslagen/ verkracht/ vermoord zou worden, maar N. zei dat ze dan heel hard zou schreeuwen en dat ik haar anders na een halfuur maar moest komen redden. Het halfuur verstreek. Ik ging een verdieping naar beneden en luisterde aan de deur. Er klonk gepraat. Normaal gepraat. Dus ging ik maar weer naar boven, want ik dacht: als N. het nu net onder controle heeft zonder mijn bestaan kenbaar te maken dan kan het nogal averechts werken als ik daar aanbel met: ‘Ik kom mijn vrouw halen.’ Gelukkig kwam ze niet veel later zelf ook weer boven. Het is een man, een Irakees, en hij reageerde heel begripvol. Hij zat vooral erg om een praatje verlegen en heeft N. meteen een hele rondleiding gegeven, waarbij ook allerlei spullen te zien waren die afkomstig zijn uit ons eigen huis. Spullen die we op het bankje in de hal hadden neergelegd omdat wij goed aan het opruimen zijn. Daar wordt het bankje voornamelijk voor gebruikt, als een soort gratis Marktplaats maar dan in het echt. Dus dat was op zich allemaal heel positief, behalve dus dat het geen zier geholpen heeft.
Andere oplossingen die we bedacht hebben: luchtzuiverende planten kopen (gaan we doen), kneiterdure luchtfilters aanschaffen (maar: hartstikke duur), de woningbouw overhalen om die luchtfilters aan te schaffen voor ons (gedoe), en verhuizen (nog meer gedoe).

Toen ik er gisteravond helemaal doorheen zat en ik moest huilen en mijn hand op N.’s buik legde, schopte de baby. Het is een lieve baby.

22 weken zwanger

      Geen reacties op 22 weken zwanger

‘O, wat leuk dat je een kindje krijgt!’ Je zou haar een collega kunnen noemen, maar omdat ik haar naam en functie niet ken en we niet op dezelfde afdeling werken, beschouw ik haar meer als ‘die vrouw die in de ruimte hiernaast werkt’.
‘Je ziet er nog niet veel van hè?’
‘Mijn vrouw is zwanger,’ zeg ik. Inmiddels klinkt dat al bijna normaal, ben ik het al bijna gewend om die aankondiging te doen: ‘Ik krijg een kind, mijn vrouw is zwanger.’

Twee dagen later. Met mijn collega’s heb ik het over hoe we onze huizen hebben ingericht en ik verkondig net dat ik niet van frutsels in huis houd, als ‘die vrouw die in de ruimte naast ons werkt’ langsloopt om maar weer eens koffie te gaan halen.
‘Dus jij bent de man in de relatie,’ concludeert ze ongevraagd. Ik stamel wat ontkennends. Pas achteraf bedenk ik wat ik allemaal had moeten zeggen. Dat ik het zo’n onzin vind om in die termen te denken. Als je met twee vrouwen bent en je wil een kind, zal er altijd één zwanger zijn. En als er een lamp vervangen moet worden, zal altijd één van de twee dat doen. Als je een alleenstaande man bent, zul je ook de was moeten doen, de badkamer moeten poetsen. Dat zegt toch verder helemaal niets?
Over het algemeen reageert iedereen hartstikke leuk op het nieuws dat ik een kindje krijg, en in mijn werkomgeving is het tamelijk normaal om niet heteroseksueel te zijn, maar zulke opmerkingen brengen me van mijn stuk. Vinden mensen het echt leuk voor me dat ik een kind krijg, of alleen maar interessant en hebben ze er stiekem nog allerlei gedachtes over in de trant van dat een kind een vader nodig heeft en beide biologische ouders moet kennen en dat soort dingen? Ik moet er maar vanuit proberen te gaan dat deze vrouw een uitzondering is met haar vooronderstellingen en dat ik mensen op hun woord moet geloven als ze zeggen dat ze het leuk vinden. Wat deze vrouw dus óók vond. Het kindje is al onderweg, dus er zijn belangrijkere zaken te doen dan piekeren over hoe mensen over onze relatie en onze keuzes denken. Het formulier van de crèche invullen bijvoorbeeld.