Wachten op de wachtlijst

      Geen reacties op Wachten op de wachtlijst

‘Wie van jullie wil als eerst zwanger worden?’ vraagt de vrouw in het ziekenhuis.
Als eerst, alsof we zouden eindigen met meerdere kinderen. Alsof één kind niet al onvoorstelbaar genoeg zou zijn.
Als eerst, alsof het een optie is dat ik ooit zwanger zou worden. Als ze mijn gewicht geweten had, had ze het waarschijnlijk niet eens gevraagd. Puur praktisch gezien is het volkomen voor de hand liggend dat N. degene is die gaat proberen om zwanger te worden.

Los daarvan is N. ook degene die zwanger zou willen zijn. Ik heb die wens absoluut niet en besef dat ik op een bepaalde manier in een luxepositie zit: ik kan de kinderwens loskoppelen van een zwangerschapswens. Dat kunnen vrouwen in een doorsnee hetero-relatie niet. Als zij een kind willen, spreekt het voor zich dat zij zwanger zullen proberen worden. Tegelijkertijd is het allesbehalve een luxepositie, want het betekent wel dat mijn kind biologisch niet van mij zal zijn. Niet dat ik vind dat mijn genen zo fantastisch zijn dat ze dringend moeten worden overgedragen op volgende generaties, maar de band tussen mijn kind en mij zal minder vanzelfsprekend zijn dan bij andere ouders. Er zullen geen gesprekken mogelijk zijn als: ‘Hé, jouw neus lijkt precies op die van mij’. Gesprekken die, als je erop gaat letten, ongelooflijk vaak gevoerd worden.

Voordat we in het ziekenhuis terecht kunnen, hebben we eerst een afspraak bij de huisarts om ons door te laten verwijzen. Je kunt niet zomaar bij het ziekenhuis aankloppen, eerst moet er een verwijzing komen van de dokter dat het je niet zonder het ziekenhuis zal lukken om zwanger te worden. In ons geval is het overduidelijk dat het ons zonder hulp niet gaat lukken om een kind te krijgen (hoe mooi dat ook zou zijn). Dus we gaan braaf naar de dokter, die het allemaal reuze-fascinerend vindt en driftig in haar computer probeert op te zoeken hoe ze die verwijzing moet maken. ‘Impotentie, nee, dat is het ook niet helemaal’, horen we haar mompelen. Uiteindelijk lopen we toch met de verwijzing de deur uit.
In het ziekenhuis hebben we eerst nog een afspraak bij iemand die helemaal niets blijkt te doen met vrouwenstellen met een kinderwens, dus dat schiet lekker op. Een volgende afspraak kan uiteraard pas weer over een aantal weken worden gemaakt, dus het duurt even voordat we tegenover de juiste arts zitten. Ze ondervraagt N. over welke ziektes en dergelijke in haar familie voorkomen en informeert ons over het traject. De wachtlijst is op dat moment ongeveer anderhalf jaar. Het is dus maar goed dat we niet gewacht hebben totdat we echt al een direct een kind zouden willen, want alleen al op de wachtlijst komen, blijkt een aantal maanden te duren…

Later is nu

      Geen reacties op Later is nu

Omdat N. en ik elkaar ontmoetten toen we nog studeerden, was lange tijd ons idee bij kinderen dat we dat ‘later’ wel wilden. De ommekeer kwam toen we de documentaire van Mirella van Markus zagen, ‘Wij willen ook een kind’. Die documentaire gaat over Mirella van Markus en haar vrouw, en over dat zij ook een kind willen. En hoe ze dat dan wilden aanpakken, of het een bekende donor moest zijn die een vaderrol zou gaan vervullen of niet. Ineens beseften we: ‘Wij willen ook een kind.’ En dat als we later een kind wilden, dat het dan nu tijd was om de verschillende opties op een rijtje te zetten.

Gedeelde opvoeding (bijvoorbeeld samen met een homo-stel of een alleenstaande man)

Dat lijkt heel ideaal en ik kan me wel een voorstelling maken van hoe leuk het voor een kind zou kunnen zijn om vier ouders te hebben: twee vaders, twee moeders, en lange zomeravonden waarin je dan allemaal samen gezellig een wijntje drinkt en dat je kind dan een stukje stokbrood roostert boven een kampvuurtje en zo. Maar ik drink geen wijn, en ik houd niet van kamperen en heb de onhebbelijke eigenschap bezoek altijd na een uur weer buiten te willen zetten, omdat ik dan genoeg heb van het sociaal zijn en liever met N. lekker televisie ga kijken. Samen met een ander stel een kind opvoeden, vergt heel veel communicatie en sociaal gedoe, en N. en ik wisten al direct dat dat voor ons nooit zou gaan werken. Daar komt nog bij dat we het risico groot vonden dat ik er maar een beetje bij zou hangen, of althans, dat mensen dat zo zouden zien. Let maar eens op, in tijdschriften als deze ‘bijzondere gezinsconstructie’ besproken wordt, zijn er standaard formuleringen als: ‘Mariska (32) en Johan (40) zijn de biologische ouders van Lucy (1). De ene helft van de week is Lucy bij Johan, de andere helft bij Mariska en Jolanda (35), de partner van Mariska.’ Terwijl Jolanda net zo veel poepluiers verschoont als Mariska, hè.
Het kan ongetwijfeld werken en heel mooi zijn, maar je moet wel ongelooflijk goed met elkaar afspraken maken en voortdurend alles overleggen en het met elkaar eens zijn. En dan heb ik het nog niet eens over het horrorscenario dat dat andere stel uit elkaar zou gaan waardoor je kind ineens drie woonadressen heeft.

Bekende donor zonder vaderrol

Hiervoor geldt ook dat je dan wel eerst een geschikte donor moet zien te vinden. Dat geldt overigens ook voor de vorige optie, zie maar eens een stel te vinden waar het zodanig mee klikt dat je zo’n avontuur aandurft. Je moet wel zeker weten dat je een betrouwbare donor hebt, want ook al ga je natuurlijk in de weer met contracten en handtekeningen enzovoorts, je weet toch nooit zeker of iemand zich bedenkt en ineens wél een vaderrol op zich zou willen nemen, ‘want het is toch ook mijn kind’. Als je iemand in je omgeving hebt en waarvan je weet dat je diegene kunt vertrouwen, een leuke broer zonder kinderwens bijvoorbeeld, dan kan dit (net zoals de vorige optie) een goede optie zijn. Maar wij hadden zo iemand niet, dus voor ons was dit geen optie.

Een volledig onbekende donor

Dit mag in Nederland niet meer sinds een aantal jaar, dus voor deze optie zou je moeten uitwijken naar Denemarken (of België). Hadden wij geen zin in. Ik houd me graag vast aan het idee van de Nederlandse wetgeving; ze hebben niet voor niets bepaald dat een kind altijd de mogelijkheid moet hebben om te kunnen achterhalen wie de donor is. Het leek ons ook goed als ons kind later op enig moment meer informatie kan krijgen over wie zo vriendelijk is geweest om ervoor te zorgen dat hij/zij kan leven. Overigens zijn er ook mensen die gaan voor een donor uit Denemarken waar juist wél veel informatie over bekend is, compleet met een opname van de stem en kinderfoto’s, maar dit leek ons naast duur ook nogal onhandig. Dan kan je kind eindelijk de donor ontmoeten, en dan spreek je elkaars taal niet eens…

Een voor ons onbekende donor

De spermabank dus, hoe vervelend dat woord ook klinkt. Gewoon via het ziekenhuis, dus in die zin hoop je dan dat alles een beetje goed en professioneel geregeld is. Geen gedoe met contracten met andere mensen, geen gedoe met dat het nog nodig is om je eigen kind te adopteren.
Eigenlijk waren we er dus vrij snel over uit, want gelukkig bleken we er ook vrijwel hetzelfde over te denken. Uiteindelijk moet je toch kijken naar wat het beste bij je past, omdat dat het beste zal zijn wat je je kind kan bieden. Voor ons was duidelijk dat we het kind met z’n tweeën op wilden voeden. Voor andere mensen kan het duidelijk zijn dat ze hun kind juist een of meerdere vaders willen geven. Iedereen moet daar zijn eigen keuze in maken. Ik ben ervan overtuigd dat het het beste voor je kind is als je hier goed over hebt nagedacht en achter je keuze staat. Als je vindt dat je kind een vader nodig heeft, en vervolgens maak je de keuze om het via een onbekende donor uit Denemarken te doen (of dat je wel in een hetero-relatie zit maar je man loopt vlak voor de geboorte weg), lijkt me de kans veel groter dat een kind een vader gaat missen dan wanneer je van begin af aan bedenkt dat jouw kind twee moeders heeft en dat dat voldoende gaat zijn. Wat voor mij ook hielp, is dat er wetenschappelijk onderzoek is waaruit blijkt dat kinderen met twee moeders het even goed (of zelfs beter) doen dan kinderen uit hetero-gezinnen.
Wat veel mensen een bezwaar vinden aan een donor via het ziekenhuis, is de wachtlijst. Maar wij hadden die wachtlijst ingecalculeerd en hard nodig. Ik wilde die tijd gaan gebruiken om te wennen aan het idee dat ik ooit hopelijk moeder zou mogen worden, en om rijles te nemen en een vaste baan te krijgen. Genoeg te doen dus in de tussentijd.

Kinderwens

      Geen reacties op Kinderwens

Toen ik een jaar of zes was, wilde ik kinderen. Nog niet op dat moment natuurlijk, maar als ik later groot zou zijn. Twee stuks, een jongen van zes die ik Pieter zou noemen en een meisje van vier dat Lieke zou heten. Over die namen had ik erg goed nagedacht. Over de rest niet.

Vanaf een jaar of tien verkondigde ik dat ik later geen kinderen wilde, omdat ik bang voor ze was. Dat klopte, maar omdat er weinig is waar ik niet bang voor ben, was dat niet de hoofdreden. De hoofdreden was iets wat ik op dat moment nog niet kon benoemen, maar het had iets te maken met de context waarin de meeste mensen kinderen krijgen. Ik kon mij niet voorstellen dat ik ooit een relatie zou hebben met een man. Daaruit concludeerde ik dat ik geen kinderen zou kunnen hebben, en dan was het wel zo handig als ik mezelf ervan kon overtuigen dat ik ze toch al niet wilde. Wat niet zo’n grote opgave was. Ik hoefde enkel te denken aan snottebellen en poepluiers en elke prille kinderwens verdween als sneeuw voor de zon.

Dat veranderde toen ik een relatie met N. kreeg, die toen al wist dat ze later kinderen zou willen, en ik doorkreeg dat er ook vrouwenstellen met kinderen bestonden. Ineens werd het een optie, een mogelijkheid voor de toekomst, iets waarover nagedacht kon worden.

In die tijd hadden we een oppaskindje, L.. Het was vooral N.’s oppaskindje, want N.’s moeder had aan de ouders van L. voorgesteld dat wij wel konden oppassen, en N. deed alle moeilijke dingen zoals L. optillen, verkleden, verschonen en in bed leggen. Ik stond erbij en keek ernaar. Voordat L. naar bed ging, moest er echter natuurlijk ook voorgelezen worden, en dat deden we samen. L. zat tussen ons in en keek geïnteresseerd naar het boek. Zijn lichte blonde haren zagen er zo glad en lief uit dat ik ze wel even aan móést raken. Op dat moment kwam het besef op dat ik ook ooit een kind zou willen. Niet alleen om een naam te geven, maar om op te voeden en van te houden.

Follow my blog with Bloglovin