S. 2 jaar, 9 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 9 maanden

‘Vertel eens een verhaaltje?’
Ik vertel over hoe het is als je drie wordt. Taart, cadeautjes, slingers, en dat kindjes van drie geen speen meer hebben. Want S. heeft met het slapen nog een speen, en die gebruikt ze zeer hartstochtelijk. We zijn ons er terdege van bewust dat het niet goed is. We zijn ons er terdege van bewust dat het waarschijnlijk een afschuwelijke slaaprustrovende klus gaat worden om haar ervan af te helpen. Dus hebben we nu dit bedacht: kindjes van drie jaar hebben geen speen meer, weet S. inmiddels.
‘Weet je wat ik dan doe?’ zegt S.. ‘Dan pak ik het been van konijn en ga ik daar op bijten.’
‘O!’ zeg ik. ‘Dat is dan niet zo leuk voor konijn.’
‘Als ik geen speen meer heb.’
Ze heeft het al helemaal bedacht, ze is al helemaal voorbereid, zo blijkt.
‘Doe je dat nu ook al wel eens?’ vraag ik.
‘Jaha!’ zegt ze. Zo veel wat ik niet weet van mijn kind, nu al.

Ze had ook weer een bloedneus. Maar ze ging er heel volleerd mee om en bleef stil op mijn schoot zitten, met haar handen hield ze mee het washandje vast, helemaal niet zo in paniek als eerder vaak gebeurde. Ik was bang dat het ’s nachts opnieuw zou beginnen, had alvast een washandje voor haar klaargelegd, maar gelukkig bleek dat niet nodig te zijn.
S., de volgende ochtend: ‘Ik ga heel goed proberen om geen bloedneus te krijgen.’
Die arme schat, die denkt dat het iets is wat je zou kunnen regelen, net zoals bij zindelijkheid.

Zijn er ook nog leuke dingen in haar leven? Jawel! Want wij gingen naar de Efteling. Werd ze vorig jaar helemaal panisch in de Carrousel, dit jaar ging ze drie keer achter elkaar en begon ze te zingen van geluk. Hoor je ineens ‘De kop van de kat is jarig’ naast je… We hadden haar goed voorbereid, sowieso al omdat we eigenlijk maanden eerder tijdens een hittegolf zouden gaan, maar ook door filmpjes van ‘De poppetjes’ (Carnaval Festival) en ‘de elfjes’ (Droomvlucht) te kijken. ‘Ik vind het leuk dat ik ze nu in het echt zie!’ zei S. En zo was het. Ze mocht ook nog een knuffel uitzoeken. De knuffel heet Neuneu. Het was een fijne dag.

D. 6 maanden

      Geen reacties op D. 6 maanden

D. hoest. En hoest. En huilt heel zielig. Dit is de eerste keer dat ze echt ziek is, afgezien van wat onschuldig gesnotter een paar weken geleden. Ze valt lastig in slaap (oké, dat is niet vaak anders geweest) en wordt steeds weer hoestend wakker. N. slaapt voor het eerst in tijden weer met haar in haar armen, eigenlijk geen doen. Maar met z’n allen wakker blijven liggen is ook geen doen. En natuurlijk, die eerste uren van de nacht waarin ze wel sliep, werd S. juist weer wakker, wat tot gevolg heeft dat ik echt nauwelijks geslapen heb. Dat wordt een lange dag vandaag…

Tamelijk impulsief besluit ik om de kinderwagen om te bouwen. Dat voelt toch echt wel als een hele stap hoor. Zeker voor N. wel moeilijk. Maar ik snap het wel, die bak, dat is voor de kleine baby’s, en als we die nu niet meer nodig hebben, als we die nu nóóit meer nodig hebben, dan betekent dat dat de fase van de kleine baby’s gewoon definitief voorbij is. Toch een rare gedachte. De sluiting stond nog op z’n grootst van toen we S. er met winterjas en al in de winter in probeerde te proppen, er is nu een hittegolf, dus dat is nog even prutsen, maar uiteindelijk lukt het toch vrij snel allemaal. D. erin, zonnebrilletje op, iedereen z’n schoenen aan, wij kunnen op pad! Voor D. toch wel een stuk leuker als ze een beetje om zich heen kon kijken, we merkten wel dat ze daar behoefte aan had. We vragen ons alleen nu wel af waar D. voortaan ’s avonds (en overdag) moet slapen. Toch maar in d’r bedje. We hebben het nu een aantal keren gedaan, en dat gaat redelijk. Maar de nachtvoedingen zijn na het hoesten tot nu toe helaas gebleven, dat is jammer.

S. 2 jaar, 9 maanden

      1 reactie op S. 2 jaar, 9 maanden

N. heeft van de week al seksuele voorlichting moeten geven, want S. beweerde ineens dat ik haar papa was, dus dat moest even rechtgezet worden. Het verhaal over eitjes en zaadjes is dus gehouden, dat wij allebei alleen eitjes hebben en dat we voor zaadjes naar het ziekenhuis moesten (dat stuk hadden we al vaker verteld). Ben benieuwd wanneer we het verhaal opnieuw zullen moeten houden, maar ook vooral heel erg blij dat we haar al van begin af aan verteld hebben dat we het ziekenhuis nodig hadden, dat het haar geleidelijk aan duidelijk zal worden hoe het bij haar zit. Ze wordt zich er natuurlijk steeds bewuster van dat de meeste andere kinderen een papa hebben.

Met kinderen van 2 kun je toch al enorm wonderlijke gesprekken hebben:

S.: ‘Mag ik een ijsje?’
Wij: ‘Nee.’
S.: ‘Kakoe wil ook een ijsje maar dat mag niet van mij.’

S.: ‘Kakoe krijgt ook yoghurt. Hij wil Griekse yoghurt.’
Ik: ‘Is Kakoe een vriendje van jou?’
Zij: ‘Jaha!’
Ik: ‘En is Kakoe een jongen of een meisje?’
Zij: ‘Een jongen. Én een meisje!’
Ik: ‘Oké, dat kan. En hoe oud is Kakoe?’
Zij: ‘Drie jaar. En twee jaar.’
N: ‘Dat is wel heel bijzonder. En bij wie woont Kakoe in huis?’
Ook dat weet S.: Bij mama N. en mama Oka. En bij oma A. en opa Ak.
N.: ‘En heeft Kakoe ook een broertje of een zusje?’
Zij: ‘Ja, een broertje.’
N.: ‘En hoe heet dat broertje?’
S.: ‘Broertje! En ook een zusje. D. Oka.’
Daarna weet ze ook nog te vertellen dat die allemaal in één groot bed slapen. Oma A. en opa Ak niet, die slapen ergens anders en eten elke dag in een restaurant.
Mijn kind heeft eerder een fantasievriendje dan een echt vriendje. Heel handig, hij doet precies wat ze wil en heeft precies het leven dat zij wil…

D. 6 maanden oud

      Geen reacties op D. 6 maanden oud

Blijkbaar dacht D.: oké, als ik 6 maanden oud ben, dán ga ik echt rollen, dán ga ik echt eten. Dus rolt ze nu ineens voortdurend heel de kamer door, en eet ze banaan, groente en zelfs al een broodkorst. Oké, niet direct grote hoeveelheden, maar ze hapt het daadwerkelijk af van de lepel, in plaats van dat ze gewoon toelaat dat je iets in haar mond stopt. Hoe dat in één week kan veranderen!

Gisteren ging N. naar de verjaardag van tante Ans, ik haalde S. en D. op van de crèche. Het ging eigenlijk hartstikke goed, eerst ging D. heel even slapen en toen ging ze nog in de box spelen en bij het avondeten zat ze gezellig bij ons aan tafel en at ze wat broccoli. Toen gaven S. en ik haar de fles, zodat ze het een beetje vol zou houden terwijl ik S. naar bed lag. Ik legde haar op de overloop neer, dat leek me het handigst, terwijl S. ging douchen. Toen ik op de commode daarna de luier van S. omdeed voor de nacht, zag ik D. ineens niet meer. Snel gingen we kijken, en jawel, ze had zichzelf zó achteruit S.’s kamer in geduwd. S. legde gauw de hydrofiel onder haar neer, want ze wilde niet dat D. in haar kamer zou spugen. We wachtten even en ja, daar zagen we hoe D. zichzelf oprichtte, haar armen strekte, zich afzette en weer een stukje naar achteren schoof. Ontzettend trots keek ze erbij, en S. en ik waren ook ontzettend trots op haar. Dat had N. dus mooi allemaal gemist, maar vanochtend bij het ontbijt deed ze het vol enthousiasme opnieuw, dus N. heeft niet heel lang hoeven wachten om het ook te kunnen zien.

Een week later. D. ligt op haar buik op het kleed. Ze zet haar voet op het kleed, duwt haar billen omhoog en dan ineens zichzelf helemaal vooruit. Alsof ze een grote sprong voorwaarts maakt. Dit is geen tijgeren, dit lijkt meer op een poging om maar meteen te leren kruipen. Daarna doet ze het nog eens, ze probeert haar beentjes onder zich te krijgen. Lukt nog niet helemaal. Ze slaapt wat minder goed de laatste tijd, maar het is ook eigenlijk wel verklaarbaar, als je kijkt naar alle nieuwe ervaringen die ze opdoet, door op de grond te liggen, nieuwe dingen aan te raken, te proeven, te eten. Dat moet natuurlijk allemaal verwerkt worden in dat kleine hoofdje van d’r.

S. 2 jaar, 8 maanden & D. 5 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 8 maanden & D. 5 maanden

Mooiste moment van de dag: voorlezen met het hele gezin. Sinds kort kijkt en luistert D. geïnteresseerd mee. We gebaren dan ook alvast de dieren en voertuigen (S. beweert dat hevig zwaaien ‘vrachtauto’ betekent, ik weet vrij zeker dat dat niet zo is, maar wat het dan wel is, dat moet ik nog opzoeken). D. kijkt echt al naar het boek, heel leuk, en S. vertelt aan D. wie Boer Boris is en wie zusje Sam.
Ja, dat is hoe je het je voorstelt als je 22 bent, en zo mooi is het dus soms écht.

N. en ik zijn naar Fun Home geweest, mijn vader paste op. Het was fantastisch, zo’n ontzettend mooie musical, zo ontzettend de moeite waard. Want je moet er wel wat voor over hebben, om even met z’n tweeën weg te gaan. Toen we thuiskwamen, lag S. in bed. Het was half 7, we hadden friet bij ons, dus het was hoogst eigenaardig en enigszins verontrustend. Kennelijk hadden mijn vader en C. haar helemaal afgedraaid. Ze had ’s middags al wel een uur in bed gelegen (vooral zingend, vermoedden ze). Toen ik bovenkwam, hoorde ik het geluid van het vastgelopen reuzenrad en eerst dacht ik dat ze daarmee aan het spelen was, maar dat was niet zo. Ze was diep in slaap, met dus dat herriemakende lichtflitsende ding naast haar. Voorzichtig maakte ik haar wakker, maar natuurlijk niet voorzichtig genoeg. Vreselijk overstuur was ze, zo zielig! N. kwam helpen, we namen haar op schoot, langzaamaan kalmeerde ze een klein beetje. Toen ze eenmaal aan de eettafel zat, met friet in het zicht en bij haar opa en C., ging het meteen weer helemaal goed. Alsof ze dacht: ‘O ja, nu moet ik weer lief zijn.’ Ik denk dat haar dat veel energie kost, ze wil het allemaal zo goed doen, het breekt mijn hart soms een beetje maar ik denk dat we er niet veel aan kunnen doen, niet meer dan wat we al doen. Lief voor haar zijn en haar troosten.

S. 2 jaar, 7 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 7 maanden

We gingen naar de kapper. Ik zei dat S. nog wel graag vlechtjes wilde kunnen, dat de juffrouw van de crèche die ook zo mooi kon maken.
Zij: ‘Kan mama dat ook?’
S, heel zacht: ‘Mama N.’
En zo wist de kapster ook meteen dat ze twee moeders had, waarna ze meteen met het verhaal kwam, hoe zat het ook alweer, dat de een dan het eitje van de ander, zoiets.
‘O ja’, zei ik. ‘Dat is wel echt een zwaar traject, want dan moet je met hormonen enz.’
‘Hebben jullie allebei een kindje gedragen?’ vroeg ze.
‘Nee’, zei ik. ‘Mijn vrouw is twee keer zwanger geweest.’
‘Maar dan is het ook wel jouw kind hè’, haastte ze zich te zeggen. ‘Net als bij adoptie.’
Ik vind het toch niet helemaal hetzelfde als adoptie, geloof ik, maar enfin, ze probeerde in elk geval vriendelijk en belangstellend en openminded te zijn, dat is denk ik ook het hoogst haalbare bij gesprekken als dit.

S.: ‘Weet jij wie ik lief vind?’
Ik: ‘Nou?’
Zij: ‘Juf S.!’
Ik: ‘Ja, daar was ik van op de hoogte.’

D. 5 maanden

      Geen reacties op D. 5 maanden

‘Hey, had je D. op haar buik neergelegd?’
‘Uh, nee?’
D. is inmiddels al meerdere keren omgerold en ik heb het nog steeds niet gezien. Toen ik haar op een kleed legde om haar nauwgezet in het oog te kunnen houden lukte het wel bíjna, maar uiteindelijk viel ze toch terug, zo pók, keihard op haar hoofdje… Die zal het voorlopig wel niet meer gaan proberen, vrees ik.


Verder is het vooral ontzettend warm, niet zo fijn voor D. Gelukkig geniet ze er wel van om in het badje te zitten en dan zo hard te trappelen dat S. helemaal doorweekt raakt. S. vindt het fantastisch om te helpen haar in bed te doen, ze geeft behulpzaam alle bekertjes aan D. en zorgt ervoor dat er water uit het wolkje komt door die eerst onder te dompelen in het water. En ze pakt een washandje en droogt na afloop zichzelf af, heel handig allemaal.

S. 2 jaar, 7 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 7 maanden

N.: Morgen is juf S. er niet.
Juf S. is de lievelingsjuf op de crèche van onze S.
S.: Juf S. is heel lief.
N.: Ja. Maar morgen is ze er niet. Misschien is ze naar de dokter, of op vakantie.
S.: Of naar haar werk!

S.: Ga jij in een hotel?
Ik: Ja.
S.: Maar vanavond ben je weer terug.
Ik: Nee, want ik ga dus naar een hotel. Morgen ben ik weer terug.
S.: Vanavond ben je weer terug.
Ik: Nee lieverd, morgen weer.
S.: O. Dat vind ik wel jammer maar… dat moet dan wel.
Ik: Ja.
S.: Ga je in een hotel of in een tent?
Ik: Een hotel.
S.: Tent is lekkerder.

Ik ging op conferentie, tot S.’s ongenoegen. Ze miste me enorm. N. baalde ook wel enigszins, want die moest precies die middag met S. naar de kno-arts. Die haar vertelde dat oordruppels altijd eerste keus zijn, dus waarom wij inmiddels bezig waren aan de derde antibioticakuur…? Op het moment hebben we helaas geen hoge dunk van onze dokterspraktijk, dat is vervelend. Van de kno-arts had ze druppels voorgeschreven gekregen. Ze doen haar erg veel pijn, en ze moeten ook ’s nachts, dus het is vreselijk zielig allemaal, maar gelukkig lijken ze wel te helpen.

S. vanuit haar bed: Jaaaa! De dokter zegt dat mijn oor beter is! Hoeraaaaa! Hoeraaaa! Hiep hiep hoeraaaa!

D. 4 maanden oud

      Geen reacties op D. 4 maanden oud

D. heeft voor het eerst iets anders gegeten dan moedermelk en stofjes uit haar knuffel en vitamine D! Dat is als ze 4 maanden zijn, dan mag je beginnen met ze groentes en fruit geven. Ik hoor dan van anderen hoe lekker kinderen dat wel niet vinden, en bij Scarlet en Joyce (van https://ikvrouwvanjou.nl) zag ik een indrukwekkende vlog van hoe Hunter meteen een heel bakje leeg at, maar mijn verwachtingen waren alsnog niet heel hoog gespannen, omdat S. er de eerste maanden niet veel van wilde hebben. Maar je mag je kinderen niet vergelijken, en wie weet zou D. er wel direct uitgehongerd op aanvallen. Bovendien hebben we S. eerst wekenlang wortel gegeven waar ze sowieso niet zo van bleek te houden, die fout maakten we niet nog een keer, dus we begonnen met bloemkool. Nicole, S. en ik houden erg van bloemkool, dus D. moet daar ook van gaan houden, en het is lekker zacht en neutraal, dus een ideale groente om mee te beginnen. We hebben er een fantastische foto van kunnen maken, hoe D. voor het eerst een hapje krijgt. Wantrouwig kijkt ze naar me, zo van: ‘Wat is dit en waarom duw je die lepel tegen mijn mond?’ Want ze deed haar mond niet open, ze keek gewoon met die nieuwsgierige kraaloogjes van d’r. Nee, het hele idee van vast voedsel lijkt haar nog niet echt aan te spreken. Geeft niks, we bieden gewoon wat aan, ze proeft het alvast wel een beetje en uiteindelijk zal ze er wel wat van gaan eten.

S. 2 jaar, 6 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 6 maanden

Op een dag zie ik wat vlekken in S.’ bed. Snot, denk ik eerst, maar zelf beweert ze dat het uit haar oor komt. Een paar dagen later blijkt dat ze gelijk heeft en is het niet meer te missen. Eerst is het nog helder (‘Mijn oor heeft tranen, mijn oor huilt!’), maar daarna wordt het steeds dikker en smeriger, waardoor er dikke korsten op haar oor en wang komen en ze het steeds vervelender vindt om het schoon te maken. Naar de dokter dus, waar ze antibiotica voorgeschreven krijgt. We balen ervan, maar het ziet er nu eenmaal niet naar uit dat dit vanzelf nog over gaat, en gelukkig hoeven we haar er niet speciaal ’s nachts voor wakker te maken. Je hoort vaak horrorverhalen over dat kinderen hun medicijnen weigeren, maar dat is nog niet meteen een probleem. S. is er verzot op, ze denkt er eerder aan dan wij en zegt dan: ‘Ik voel me niet zo lekker! Ik moet mijn drankje!’ En als ze het op heeft: ‘Ik voel me al veel beter!’ Ze vindt het lekker ‘smoet’ smaken, wat denk ik een combinatie is tussen zoet en smoothie.

Een week later is er echter helaas nog weinig verbetering, dus maar weer naar de dokter, die met een lampje in haar oor schijnt en zegt: ‘O ja, ik zie het al, die is ontstoken geweest.’

Ik: ‘Uhm, dat is haar goede oor.’

De dokter draait S. om, ziet alle korsten en zegt: ‘Daar heb ik geen lampje voor nodig inderdaad.’ En of we niet gemerkt hadden dat ze oorontsteking had. Nou nee dus, hoe moet je dat merken? Mijn kind klimt ineens vaker op tafel en is wat huileriger dan normaal, maar dat wil toch niet pe se zeggen dat het oorontsteking heeft?

Vervolgens blijkt bij de apotheek dat S. wél precies om de 8 uur die antibiotica had moeten krijgen, terwijl N. dat dus expliciet had nagevraagd een week eerder! Echt superstom, als we dat hadden gedaan, was ze er misschien al wel vanaf geweest.

Weer een week later. De nieuwe antibiotica werkt wel wat, maar we hebben te weinig meegekregen, zodat het nu nog steeds niet over is. Haar oorlel ziet er gelukkig wel weer wat beter uit, maar ja, nu loopt haar oor weer, dus dikke kans dat dat binnenkort weer slechter zal gaan. Het is in elk geval duidelijk dat we wéér naar de dokter zouden moeten. Daar heeft S. natuurlijk geen zin in, zeker niet omdat ze midden in haar middagslaapje gewekt wordt. Ze verzet zich met hand en tand, wil eerst nog per se naar het potje, waar ze vervolgens niet meer vanaf wil. Uiteindelijk slepen we haar het potje af, nemen haar in de houdgreep om haar de luier aan te trekken, die ze toch weer uit trekt, en wij weer aan en zij weet uit en wij weer aan en zij weer uit en wij weer aan, broek aan,  naar beneden, op de fiets, schoenen aan. Ze blijft zich maar verzetten, wurmt zich uit de riempjes van haar fiets, draait zich om, trekt haar luier weer naar beneden, schopt haar schoen weer uit enzovoorts.  

Ik schrik me dus me rot als ik een halfuur later gebeld word door de assistente met dat S. een afspraak heeft bij de dokter, of ik dat wel wist, en dat ze er dus klaarblijkelijk niet zijn. Het blijkt een misverstand te zijn, ze zitten daar gewoon in de wachtkamer, maar het heeft wel als gevolg dat ze bijna een uur moeten wachten tot ze bij de dokter terecht kunnen. Gelukkig hadden ze wat boekjes om voor te lezen… Bij de dokter blijkt dat S. vooral ‘met de vingertjes’  wil doen op het bureau, waar de dokter toestemming voor geeft, omdat hij kennelijk niet weet niet dat dat met zo’n luid gezang gepaard gaat (het is een liedje waarbij je met je vingers en vuisten en ellebogen op de tafel moet timmeren). Ondertussen schrijft hij nóg weer nieuwe antibiotica voor en belooft hij een verwijsbrief voor de kno-arts, waar we vervolgens dagenlang op moeten wachten, ook al heb ik nog gebeld om het juiste e-mailadres door te geven. Het is zo ontzettend irritant en zo ontzettend zielig. S. werkt inmiddels ook steeds minder mee met de antibiotica. Ik snap best dat ze er tabak van heeft, hoe lang kun je blijven geloven dat je drankjes en zalfjes moet omdat ze helpen voor je oor, terwijl het ondertussen helemaal niet beter gaat?