D. 10 maanden

      Geen reacties op D. 10 maanden

Met het slapen gaan blijven N. of ik tegenwoordig bij D., anders werkt het niet. Soms is ze dan alsnog overstuur. Dan ga ik op m’n knieën bij haar bed zitten en kijken we door de spijlen naar elkaar. Of net over de rand van haar bed. Onze hoofden heel dicht bij elkaar, en dan elkaar volgen. D. vindt dat zó grappig, dat ze daarna vaak toch ineens in slaap valt. Het is geen garantie op succes, want ik maak haar er natuurlijk ook juist opgewonden en energiek van, maar ik heb toch liever opgewonden en energiek dan volledig overstuur. We kunnen ook een trucje met ons hoofd, dan beweeg ik mijn hoofd heen en weer (ene oor naar de ene schouder en weer terug) en dan doet zij me na. Het ziet er idioot uit. Maar het is zo grappig. Bij het avondeten raakt ze door dit grapje, of door Selma’s grapjes, helaas wel regelmatig zó opgewonden dat ze echt keihard begint te gillen. Oorverdovend gewoon, we zouden echt de buren moeten waarschuwen…

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

Het is 5 december. Ik zeg: ‘En vanavond mag je je schoen zetten.’
‘Ja, dat had ik al een keer gedaan. Toen had jij een mandarijn in je schoen.’
‘Ja, zou jij ook een mandarijn in je schoen willen?’
S. stuitert op haar stoel: ‘Jajaja, een eigen mandarijn, een eigen mandarijn!’
De volgende ochtend. Om kwart over 7 hoor ik haar roepen: ‘Is het al ochtend? Is het al ochtend?’
Het is ochtend. S. huilt en zeurt, want ze wil nú naar beneden, maar ze moet van mij wachten tot we allemaal naar beneden kunnen. Dat snapt ze niet, wat ik ook wel begrijp, als je alleen een mandarijn verwacht.
Als eerst stormt ze naar haar schoen en vindt de mandarijn. Helemaal blij is ze ermee. Dan gaat ze kijken of het paard en de Sint hun water hebben gedronken, en ziet ze ineens de wasmand staan. Verbaasd trekt ze hem vanachter het gordijn vandaan: ‘Cadeautjes!’
Ze vindt de cadeautjes mooi. N. is blij met het opschrijfboekje dat ik haar gegeven heb. Ik had ook nog andere cadeaus maar die had ik zo belabberd verstopt dat ze ze al gevonden had, dat was stom van mij. Van mijn vader krijgen ze Duplo. Ik kan er een mooie idyllische foto van maken, vlak voor de strijd om de takelwagen losbarst. S.’s eerste bewuste Sinterklaas. Nu door naar kerst.

S. en ik zetten samen de kerstboom in elkaar. Het gaat heel goed, S. heeft de takken op grootte gelegd en helpt ook een beetje met het uit elkaar trekken van de takjes. ‘Is het geen mooie boom?’ vraag ik. S. schudt van nee. Ik zeg: ‘We moeten hem natuurlijk ook nog versieren!’
N. komt naar beneden om te helpen. We praten over wat een goede plek is voor de boom en zetten ‘m op de juiste plek neer. N. zegt dat ze de kerstversieringen gaat halen, waarop S. een heel verhaal begint over een groen tasje en lintjes. N. kijkt niet-begrijpend en zegt: ‘Ik heb echt geen idee waar jij het over hebt.’
Ik zie dat S. op het punt staat om in tranen uit te barsten, maar ineens valt bij mij het kwartje. ‘O S., jij hebt het over het tasje met de lintjes om cadeautjes mee te versieren, toch?’ vraag ik.
S. knikt.
‘Maar voor de kerstboom hebben we aparte versieringen, kerstballen en slingers en lampjes… Die gaat mama N. nu halen, goed?
Het is goed. N. haalt alle kerstversieringen. Als eerste vis ik een diadeem met rendieroren eruit, en een rendiermuts. S. en ik zetten ze op. S. helpt enorm met het versieren van de boom (vooral de houten dingetjes, zodat D. niet te veel kapot kan maken), terwijl ik de huisjes voor mijn wintertafereel tevoorschijn haal. Als ik terugkom, zegt N.: ‘S. wil weten waar je rendierdiadeem is. Ze moest al bijna huilen.’
Ik haal ‘m snel van zolder, waar ik hem even af had gedaan zodat ik beter overal bij kon. Voor mijn lieve S. loop ik graag rond met een rendierdiadeem, geen probleem. Je hoort belletjes rinkelen als je je hoofd beweegt.

S. tijdens haar ‘middagslaapje’: ‘Jezus die is jarig en de vlaggen hangen uit!’

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. kan zitten! Alleen, niet op de manier zoals in de boekjes beschreven wordt. Ze gaat op haar knieën zitten, en dan duwt ze een van haar beentjes onder zich uit, en dan het andere, en dan zit ze dus wel op haar billen, maar houdt ze zich ondertussen vast aan haar ledikant/box/de bank, wat dan ook waar ze zich aan kan optrekken. Een beetje vreemd is het wel, maar ik vind het ook wel heel lief dat ze zich op haar eigen manier ontwikkelt. Verder is ze vooral bezig met haar taalontwikkeling door veel ‘bababa’ te zeggen en héél hard te schreeuwen.

D.’s grootste hobby is met de Duplo spelen. Eerst lekker graaien in de bak, rondzwaaien met losse Duplo-dingen en dan komt er altijd een moment dat ze net te diep in de bak duikt, waardoor die omkiept en alles omvalt en zij ín de bak valt en alle Duplo úit de bak en dan kijkt ze altijd heel verschrikt en een beetje schuldig, maar daarna is ze heel blij en gaat ze zwemmen in de Duplo en heel hard tijgeren (of, sinds gisteren, kruipen) naar alle losse stukken en die verder uiteen schuiven, tot alles helemaal verspreid is. Dan is het tijd voor haar andere hobby’s, met de dvd-speler spelen en de deurtjes van het dressoir open en dicht doen.

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

S. en D. maken ruzie over de Duplo. S. bouwt een toren, D. probeert ‘m om te gooien. Ik stel voor dat S. de toren op tafel bouwt, waar D. er niet bij kan.
S. tegen D.: ‘Ik snap het wel, Duplo is ook heel leuk. Maar het is mijn toren. Maar ik snap het wel.’
Soms heb ik ook wél het idee dat het goed gaat met onze opvoeding.

We vieren Sinterklaas weer heel summier. Dus is S. gisteren naar het Boer Boris Sinterklaas-voorleesfeestje geweest in de bieb, hebben we samen pepernoten gebakken en heeft ze haar schoen gezet.

‘Ik zie niet meer goed!’
‘Wat dan?’
‘Ik zie geen kleuren meer!’
‘Dat is de mist, lieverdje.’

Ik maak het weekmenu.
‘Wat voor pasta vind jij lekker?’
‘Eeeehm… Chocoladepasta!’

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. is ontzettend goed in zelf kiekeboe spelen, vooral na het douchen. Ze trekt zelf de hydrofieldoek over haar hoofd, en dan weer naar beneden. ‘Kiekeboe!’ zeg ik dan, en dan lacht lacht lacht ze, alle drie haar tandjes bloot.
Na het afdrogen geef ik haar aan N. Ik ga naar beneden om de vaatwasser in te ruimen als ik wat rumoer hoor. Ik spurt naar boven en zie hoe D. net voor de tweede keer aan het spugen is. D. spuugt niet veel, maar als ze spuugt, is het meteen een hele voeding plus haar avondeten plus haar toetje. En dan natuurlijk net nadat we haar gedoucht hebben. En ze een schone slaapzak aan heeft. En ik het bed verschoond heb. Alles zit onder, de vloer, het bed, D., N… Dus.

S. 3 jaar

      Geen reacties op S. 3 jaar

Juffen op de crèche: ‘Hey S., je bent morgen jarig!’
S.: ‘Ja, ik mag nog één nachtje mijn speen.’
Ik moest huilen toen N. me dat appte, zo zielig vond ik het. Want ik wilde dat S. zich verheugt op haar verjaardag, niet dat ze alleen maar aan het aftellen is met wanneer ze haar speen nog mocht. En het was mijn schuld, want ik had ooit gezegd: ‘Kindjes van 3 hebben geen speen meer’, en dat was nu de waarheid voor haar geworden. Van mij had ze op haar verjaardag zelf ook nog best haar speen mogen hebben, maar ze had dit zelf zo bedacht en we wilden het niet onduidelijk voor haar maken. Plus dat we natuurlijk wel ook heel graag wilden dat S. van de speen af zou geraken. Ik hield echt mijn hart vast, want S. zegt ook geregeld als ze overstuur was: ‘Ik wil mijn speen, dan word ik rustig!’ En als ze ’s nachts huilt, geef ik haar haar speen en dan stopt ze direct met huilen. Hoe zou dat moeten zonder speen, hoeveel slapeloze nachten zouden we onszelf hiermee op de hals halen?

’s Avonds aten we plaattaart, dat had S. besteld. En toen werd het dus spannend, want zou S. kunnen slapen zonder speen? Eerst hoorden we haar zingen en zingen, en toen wilde ze water drinken, en toen hoorden we haar steeds heel hard ‘Frietjes!’ roepen (die gaan we zondag eten), maar uiteindelijk werd het stil. Zonder één wanklank, zo knap! En ’s nachts werd ze ook nog wel een keer wakker om water te drinken, maar toen vertelde ze me alleen maar over dat ze ‘Frietjes!’ had geroepen en vroeg ze ook niet om haar speen. Helaas kon D. die avond en nacht de slaap niet vatten en bleef ze maar krijsen, dus zo zie je maar weer, je bereidt je voor op narigheid, maar dat komt dan altijd weer net uit een andere hoek.

D. 9 maanden

      Geen reacties op D. 9 maanden

D. kan dus nog steeds niet zitten. Ja, op haar knieën. En dan je optrekken aan de tafel. Aan de speelgoedbak. S.’s stoel. S.’s andere stoel. Enzovoorts. Soms laat ze zich ook een beetje zakken, en dan zit ze dus heel onergonomisch met haar voeten naast haar billen, zeg maar. Bij S. was ik er kritisch over, mensen die hun kinderen laten zitten terwijl ze dat eigenlijk nog niet kunnen, maar inmiddels weet ik beter. Want D. paste gewoon écht niet meer in haar newborn-seat, ik kreeg de riempjes gewoon niet meer vast. En voor het leren eten is rechtop zitten juist ook belangrijk. Dus hebben S. en ik nu toch maar de Tripptrapp omgebouwd. D. helemaal in verwarring, die probeerde in haar oude stoel te klimmen. Die had ik namelijk zolang even op de grond gezet. Het lukte haar uiteindelijk nog ook.

Dus nu zit D. gestut met een badhanddoek op het plankje van de Tripptrapp. Zo af en toe zakt ze wat scheef, maar het gaat gelukkig nog best aardig. Toch hopen we dat ze zo gauw mogelijk zelf leert zitten, dat zou een stuk handiger zijn.

S. 2 jaar, 11 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 11 maanden

‘Op de crèche was ook fruit dat ik niet kende’, zegt S..
‘O ja? Hoe zag het eruit? Welke kleur had het?’
‘Kolanje!’ zegt S.. Oranje spreekt ze al meer dan een jaar uit als ‘kolanje’, ik ben benieuwd wanneer het tot haar doordrinkt dat die ‘k’ daar niet hoort.
Ik vraag door. ‘Hoe groot is het? Zijn het partjes of besjes?’
S. denkt en denkt en zegt dan: ‘Kaki was het!’
Zo trots op haar, dat ze dat heeft onthouden. Kaki, daar waren wij echt nooit opgekomen…

S. had tijdens het avondeten haar beker water (weer eens) omgegooid en ik had het halfslachtig even snel met een doekje opgeveegd.
Even later: ‘Hey, het is hier nat!’
N.: ‘Ja, hoe komt dat denk je?’
S.: ‘Ik weet het niet.’
N.: ‘Denk eens na, wat was er gebeurd?’
S.: ‘Mama M. heeft mijn water niet goed opgeruimd!’

S.: ‘Wat zeggen jullie wat zeggen jullie wat zeggen jullie wat zeggen jullie!!!!!’
Wij: ‘We hebben het over je traktatie, als je gaat trakteren op de crèche. We dachten dat het leuk zou zijn om rozijntjes te trakteren.’
S.: ‘Nee, dat wil ik niet!’
Wij: ‘Oké… Soepstengels dan?’
Zij: ‘Nee! Chips en snoepjes!’
Uuuuh oké… We hebben maar even uitgelegd dat dat niet kan en mag.
Wij: ‘Wil je dan fruit trakteren? Mandarijntjes?’
Zij: ‘Nee! Bananen.’
Nu dus op zoek naar een traktatie die je van bananen kan maken.

Zo bizar dat ze nu bijna 3 is!

S. 2 jaar, 11 maanden

      Geen reacties op S. 2 jaar, 11 maanden

Op zondag nog even schoenen gekocht voor S. Altijd als je zo’n plan hebt, begint je kind ineens een eindeloze middagslaap. Uiteindelijk heb ik haar maar voorzichtig wakker gemaakt, maar zoiets kun je nooit voorzichtig genoeg doen, dus daarna moest ik haar eerst weer kalmeren, en net toen het erop leek dat we echt niet meer konden gaan, wilde ze toch wel gaan. Het was dus al kwart over vier toen we in de stad arriveerden, en de vrouw van de schoenenwinkel leek er niet echt zin meer in te hebben. Ze dacht niet echt mee over wat voor schoenen geschikt waren. Ik had gezegd dat ik liever geen veters wilde, want ze had eerst schoenen met veters en die zijn echt enorm lastig om aan te trekken, maar we waren al een tijd met de zoektocht bezig toen de vrouw van de schoenenwinkel opmerkte dat de meeste schoenen veters én een rits hebben en dat die wel gemakkelijk aan gaan. Ja, dan vind ik veters prima natuurlijk, ik ben niet anti-veters, ik ben anti heel lang een voet in een schoen wurmen terwijl je kind op je hoofd begint te trommelen. S. heeft de hele zomer lang sandalen gedragen, die kan ze zelf aan doen, dat is gewoon superrelaxed, dus het idee om nu weer met veters in de weer te moeten, sprak me niet zo aan. Maar een rits kon ze vast wel leren, dus kom maar door met die opties. Bovendien was inmiddels gebleken dat S.’ voeten twéé maten groter waren dan van de lente. Maat 27 heeft ze nu. Logisch dat die andere schoenen niet gemakkelijk aan gingen…

S. moest nog even overtuigd worden (‘Nee, die heeft veters!’) maar toen ging ze toch iets passen.
‘Ga eens staan!’ zei de vrouw tegen S.
S. ging staan. Een beetje.
‘Til je voet eens op!’ commandeerde de vrouw verder.
S. tilde totaal haar voet niet op, dus de vrouw herhaalde het nog maar eens.
Ik: ‘Dat is niet zo makkelijk om te doen hè, als je twee bent.’
Ik dacht, misschien denkt ze dat S. veel ouder is, door die grote voeten van d’r, en dan corrigeer ik dat beeld nu op subtiele wijze, maar helemaal goed kwam het niet meer. Nou ja, wél qua schoenen, hele mooie heeft ze nu.

De volgende dag liep ze er voor het eerst mee naar de crèche en riep ze heel de weg dat deze schoenen écht lekker zaten. N. voelde zich schuldig, maar ik was vooral blij dat het uiteindelijk gelukt was om die nieuwe schoenen te kopen, dat ze niet nog langer op de te kleine hoefde rond te lopen.

D. 8 maanden

      Geen reacties op D. 8 maanden

N. is aan het koken als ze een klap hoort. Als ze gaat kijken, huilt D. oorverdovend en zegt S. verschrikt: ‘Ik heb niets gedaan!’. Maar wat er nou precies gebeurd is, daar komt ze pas de volgende ochtend achter. Dan ziet ze hoe D. haar zinnen heeft gezet op de nieuwe Duplo van S., die op de speelgoedbak ligt, zodat D. er niet bij kan. Het zijn dieren, en sommige zijn nogal klein, dus niet zo geschikt voor baby’s. Maar ja, interessant vindt ze ze wel, dus trekt ze zich op aan de speelgoedbak. Die op wieltjes staat, en dus wegrolt. Waarna D. met een klap op de grond valt. Volgens N. zat ze echt op haar knieën, maar dat vind ik lastig te geloven.

D. heeft haar ledikant gekregen! De laatste nachten waren erg zwaar, ze werd om de 2 uur wakker. Ik had vaak ook het idee dat ze eigenlijk op haar buik wilde liggen, maar het rollen in zo’n co-sleeper gaat niet zo goed, daar is ‘ie te smal voor. Dus ook al was het donderdagavond en voelden we ons allebei niet zo lekker, we hebben toch de bedden verwisseld. Het ledikant stond nog op S.’s kamer, dus eerst heb ik de co-sleeper daar even heen getild. Vervolgens sleepten we het ledikant naar onze kamer. D. over de zeik (die had N. zo lang even in de co-sleeper gelegd), S. over de zeik. Die zat nog in de badkamer op het potje niet op te schieten. Maar goed, doorpakken nu, dus stoel aan de kant, ledikant in de hoek, dat paste precies zoals ik het me had voorgesteld. D. gehaald, samen met S. co-sleeper op z’n plek gezet. En toen moesten de stoelen nog op hun plek, maar dat was te veel voor S., die raakte totaal overstuur en in paniek over waar wij dan onze kleren neer konden leggen. Blijkbaar hadden we haar iets beter voor moeten bereiden op al deze veranderingen… Maar D. kreeg ondertussen borstvoeding en was alweer gekalmeerd, en ’s avonds viel ze even snel in slaap als normaal, en ’s nachts werd ze om 12 uur en 2 uur wakker, en daarna sliep ze tot half 8. Op haar buik, uiteraard. En vanochtend heeft ze zelfs ook al een dutje in haar ledikant gedaan! Ik ben heel blij en trots op haar.